Bölüm 10
Adliyeye geldiğimde dosyayı önüme çekerek okumaya devam ettim. Sayfalar ilerledikçe Bekir Aksoy'un adı karşıma tekrar tekrar çıkıyor, Levent Karaca'nın adıysa belirli bölümlerde ortaya çıkıp yeniden kayboluyordu. Aralarındaki bağlantıyı anlamaya çalışırken dikkatimi çeken şey, dosyada bulunan bilgilerden çok, bulunması gereken belgelerin eksikliğiydi. Bir soruşturmada bazı kayıtların eksik olması tek başına bir anlam ifade etmeyebilirdi ancak aynı dosyada birbirini tamamlaması gereken ifadelerin ortada olmaması, üzerinde durmam gereken bir ayrıntıydı.
“Eski soruşturmayı yürüten savcının bilgilerini bul,” dedim Murat'a. “Bir de dosyada adı geçen bütün görevlilerin kimliklerini ve görev kayıtlarını istiyorum. Özellikle Levent'in ifadesinin alındığına ilişkin işlem kaydını doğrulamamız gerekiyor.”
Murat notlarını aldıktan sonra odadan çıktı. Ben de önümüzdeki belgeleri tarih sırasına göre dizmeye başladım. Şikâyetin yapıldığı gün, ilk incelemenin tamamlandığı tarih, dosyaya eklenen belgeler ve verilen kararlar... Her ayrıntıyı birbiriyle karşılaştırırken geçmişte yaşananlarla bugün karşı karşıya olduğum olaylar arasında bir bağlantı kurmaya çalışıyordum. Ancak kendime sürekli aynı şeyi hatırlatıyordum: Birbirine benzeyen iki olay, mutlaka aynı nedenden kaynaklanmıyordu. Gerçeğe ulaşmak istiyorsam şüphelerimi kanıtların önüne geçirmemeliydim.
Bir süre sonra masanın üzerindeki telefonuma uzandım. Hastaneden henüz yeni bir bilgi gelmemişti. Levent'in ölüm nedeni belirlenmeden ve olay yeri incelemesinin sonuçları alınmadan kesin bir değerlendirme yapmak mümkün değildi. Yine de aklımın bir köşesinde o zarfın içindeki cümle dönüp duruyordu.
Herkes için adalet aynı değildir savcı... Ben kendi adaletimi sağlayacağım.
Bu sözleri yazan kişi, yaptıklarının arkasında duruyordu. Kendisine göre bir amacı, belki de geçmişten taşıdığı bir hesabı vardı. Fakat insanın kendi kararını adalet olarak adlandırması, onu gerçekten adil kılmıyordu. Birinin suçlu olduğuna inanmakla onun suçlu olduğunu kanıtlamak arasında aşılması gereken bir mesafe vardı ve ben o mesafeyi atlamaya niyetli değildim.
Saat ilerledikçe bürodaki sessizlik daha belirgin hâle geldi. Dosyanın son sayfasını çevirdiğimde alt kısımda eski bir kayıt numarası gördüm. Numara, diğer belgelerdeki kayıtlarla aynı biçimde yazılmamıştı. Yanına kurşun kalemle kısa bir not düşülmüştü ancak yazının tamamı okunmuyordu.
Kâğıdı ışığa doğru kaldırıp notu incelemeye çalıştım. Sonunda yalnızca birkaç kelime seçebildim: Ek kayıt... yeniden inceleme.
Kaşlarımı çatarak notun bulunduğu sayfanın fotoğrafını çektim. Bunun önemli bir ayrıntı olup olmadığını henüz bilmiyordum ancak orijinal belgeyi incelemeden geçiştirmeyecektim.
Tam o sırada kapım çalındı. Murat elinde yeni bir evrakla içeri girdi.
“Eski soruşturmanın arşiv kayıtlarıyla ilgili ilk sonuçlar geldi,” dedi. “Dosyanın üç yıl önce başka bir birime gönderildiğini gösteren bir kayıt var. Ancak hangi belgelerin gönderildiği belirtilmemiş.”
Sandalyemde doğruldum. “Gönderildiği birim belli mi?”
“Evet. Fakat oradaki arşiv kayıtlarının da incelenmesi gerekiyor. Yarın resmî yazıyı gönderebiliriz.”
“Sabah ilk iş gönder. Bir de bu sayfadaki notu incelemeleri için arşiv uzmanına ilet.” Fotoğrafı ona gösterdim. “Yazının kime ait olduğunu ve sonradan eklenip eklenmediğini belirleyebilirsek iyi olur.”
Murat belgeyi dikkatle inceledi. “Sence bu, iki ölümle bağlantılı mı?”
“Bilmiyorum.” Dosyayı kapatarak ona baktım. “Ama birinin geçmişteki bir soruşturmayla ilgili belgeleri ortadan kaldırmış olması ihtimali varsa bunu araştırmak zorundayız. Yine de şu an elimizde bunu doğrulayan bir kanıt yok.”
Murat başını salladı ve evrakları alarak odadan çıktı.
Yalnız kaldığımda sandalyeme yaslanıp gözlerimi birkaç saniyeliğine kapattım. Yorgunluğumu ancak o an fark edebiliyordum. Sabah büroya geldiğimde önümde iki saldırı ve aralarındaki olası bağlantıyı araştırma görevi vardı. Şimdi ise iki ölüm, iki aynı damga ve geçmişteki bir soruşturmanın eksik kayıtlarıyla uğraşıyordum. Her yeni ayrıntı beni cevaba yaklaştırmak yerine başka bir soruyla karşılaştırıyordu.
Telefonumu elime alıp Sarp'ın konuşma ekranını açtım. Ona Levent'in ölümüne ilişkin yeni bir gelişme olup olmadığını sormak istedim ancak mesaj yazmadan önce durdum. Hastanede yapılması gereken incelemeler vardı ve benim de tamamlamam gereken işlerim bulunuyordu. Telefonu yeniden masaya bıraktım.
Pencereden dışarı baktığımda yağmurun hâlâ devam ettiğini gördüm. Sokak lambalarının altında parlayan ıslak kaldırımlar, günün bütün telaşını üzerlerine çekmiş gibiydi. Bir an için kendimi bu karanlık şehrin içinde, sonunu göremediğim bir yolun başında hissettim. Fakat önümdeki soruşturma ne kadar karmaşık olursa olsun, cevabı bulmanın başka bir yolu yoktu.
Dosyayı yeniden açtım ve eksik belgelerin listesini hazırlamaya başladım. Önce Levent'in ölüm nedenini öğrenecektim. Ardından iki zarftaki izleri ve damgayı karşılaştıracak, eski soruşturmadaki eksikliklerin kaynağını araştıracaktım.
Bütün bunların sonunda aynı kişiye ulaşıp ulaşmayacağımızı bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, birinin kendisini adaletin sahibi ilan ettiği ve benim de onun iddialarını değil, gerçeği ortaya çıkarmak zorunda olduğumdu.
Yorumlar
- Ege Pektaş: Zaten yorgunluk peşindeyken sen kendini daha fazla yıpratma