Bölüm 9
Sabah olduğunda büroya ilk girenlerden biriydim. Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamış, zihnimde birbirine bağlamaya çalıştığım ihtimallerle sabahı etmiştim. Masamın üzerindeki dosyalar hâlâ aynı yerde duruyordu ama artık önümde yalnızca iki ayrı saldırı yoktu. Bekir Aksoy ile Levent Karaca’nın isimlerinin aynı eski kayıtta geçmesi, araştırmanın yönünü değiştirebilecek bir ayrıntıydı. Dosyanın tamamını görmeden bunun ne anlama geldiğini söyleyemezdim. Yine de içimde, cevabın geçmişte bir yerde saklı olduğuna dair güçlü bir his vardı.
Murat elinde kalın bir dosyayla içeri girdiğinde kahvemi henüz bitirmemiştim.
“Arşivden gelen belgeler bunlar,” diyerek dosyayı önüme bıraktı. “Kayıt, üç yıl önceki bir soruşturmanın ekleri arasında bulunuyor. Bekir Aksoy ve Levent Karaca’nın isimleri aynı belgede geçiyor. Fakat ikisi de aynı suçlamanın doğrudan şüphelisi olarak kaydedilmemiş. Birinin ifadesinde diğerinin adı anılmış.”
Kahvemi masaya bırakarak dosyayı açtım. “Kim anmış?”
“İlk incelemeye göre Levent’in adı, Bekir’le ilgili bir olayın anlatıldığı bölümde geçiyor. Ancak belge eksik olduğu için ifadenin tamamını henüz göremedik.”
Sayfaları dikkatlice çevirdim. Bazı belgelerin fotokopileri silik, bazı bölümlerse okunamayacak kadar bozuktu. Bir sayfanın alt kısmında Levent’in adı, üst taraftaysa Bekir’in soyadı görünüyordu. İkisinin arasında kalan bölüm kopmuştu.
“Orijinal dosyayı bulun,” dedim. “Bu belge üzerinden çıkarım yapamayız. Üç yıl önceki şikâyet dosyasının bütün eklerini istiyorum. İfade tutanakları, tanık beyanları ve karar belgeleri de gelsin.”
Murat notlarını kontrol etti. “Levent’in eski dosyasındaki şikâyetçi kadının ifadesi de arşivde. Onu da isteyelim mi?”
“Evet. Fakat kadının bu olaylarla bağlantısı olduğunu varsaymayacağız. Önce geçmişte ne yaşandığını ve soruşturmanın nasıl sonuçlandığını öğrenelim.”
Murat odadan ayrıldığında dosyanın eksik sayfasına yeniden göz gezdirdim. Kâğıdın kenarındaki yırtık, bir insanın geçmişini anlamak için bazen tek bir kelimenin bile ne kadar önemli olabileceğini düşündürdü. Elimizdeki bilgiler bir hikâyenin parçalarıydı ama parçaların hangi sırayla bir araya geleceğini henüz bilmiyorduk.
Öğleye doğru hastaneden gelen bilgiler, Levent’in durumunun bir süreliğine dengelendiğini gösteriyordu. Tedavisi devam ediyor, doktorlar onu yakından takip ediyordu. Bilincinin henüz açılmamış olması nedeniyle kendisiyle görüşmemiz mümkün değildi. Bu durum soruşturmayı zorlaştırsa da beklemekten başka seçeneğimiz yoktu.
Telefonum çaldığında ekranda Sarp’ın adını gördüm.
“Levent’in durumu nasıl?” diye sordum.
“Şimdilik stabil,” dedi. “Ama hâlâ kritik. Onu yakından takip ediyoruz.”
“Bilinci açılmadı mı?”
“Henüz değil. Bir değişiklik olursa haber vereceğim.”
Sesindeki yorgunluğu fark edebiliyordum. Hastanede geçen uzun saatlerin onu ne kadar zorladığını tahmin etmek güç değildi. Yine de konuşurken sesini olabildiğince sakin tutuyordu.
“Teşekkür ederim,” dedim. “Bir gelişme olursa beni hemen ara.”
“Ararım. Sen hâlâ adliyede misin?”
“Evet. Dosyaları inceliyorum.”
“Şaşırmadım.”
Sesindeki hafif alaycılık yüzümde kısa bir gülümseme oluşturdu.
“Bunun için mi aradın?”
“Hayır, savcı hanım. Hastamın durumu hakkında bilgi vermek için aradım. Ama senin dosyalarla aranda mesai saatlerini aşan bir bağlılık olduğunu da kabul etmek gerekiyor.”
“Sen de hastaneden çıkmıyorsun.”
“Benim hastalarım var.”
“Benim de soruşturmalarım.”
Kısa bir sessizlik oldu. Ardından Sarp'ın sesi yeniden duyuldu.
“Dikkatli ol, Eda.”
Bu kez cevap vermeden önce düşündüm. “Sen de.”
Telefonu kapattığımda saat öğleden sonra üçü geçmişti. Önümdeki dosyaları toparlayıp hastaneden gelecek gelişmeleri beklemeye karar verdim. Levent’in ifadesini alabilmek, iki olay arasındaki bağlantıyı anlamamız açısından önemliydi. Fakat bu ihtimalin gerçekleşeceğine dair kendime güvence veremezdim.
Akşam saatlerine doğru dosyaları incelerken telefonum çaldı. Arayan Sarp'tı. Ekranda adını gördüğüm anda telefonu açtım.
“Eda, hastaneye gelmen gerekiyor.”
Sesindeki değişiklik, söyleyeceklerinin iyi bir haber olmadığını anlamama yetmişti.
“Ne oldu?”
“Levent aniden fenalaştı. Müdahale ediyoruz ama durumu çok ağır.”
Sandalyemden kalkarken çantamı aldım. “Geliyorum.”
Adliyeden çıktığımda yağmur başlamıştı. Yol boyunca aklımda yalnızca hastaneye yetişmek vardı. Levent’in ölmesi ihtimali, soruşturmanın en önemli tanıklarından birini kaybetmemiz anlamına geliyordu. Fakat beni asıl huzursuz eden, iki olayın da aynı şekilde sonuçlanma ihtimaliydi. Bekir’in ardından Levent de hayatını kaybederse, geçmişteki suçlamalarla bağlantılı kişilerin hedef alındığı düşüncesi daha da güçlenecekti.
Hastaneye ulaştığımda acil servis koridorunda birkaç sağlık çalışanı bekliyordu. Sarp kapının önünde duruyordu. Beni gördüğünde yanıma geldi ama yüzündeki ifadeden sonucu anlamıştım.
“Başaramadık,” dedi sessizce.
Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.
“Levent?”
Sarp başını eğdi. “Hayatını kaybetti.”
Bakışlarımı kapıya çevirdim. Birkaç saniye boyunca yalnızca koridordaki ayak seslerini duyabildim. Bir insanın ölüm haberini almak, onu hiç tanımıyor olsan bile, içinde tarif etmesi güç bir ağırlık bırakıyordu. Levent’in geçmişi ne olursa olsun, ölümünün arkasındaki gerçeği öğrenmek artık daha da önemliydi.
“Ne zaman oldu?” diye sordum.
“Yaklaşık on dakika önce. Durumu aniden kötüleşti. Müdahale ettik ama yanıt alamadık. Ölüm nedenini kesin olarak söylemek için gerekli incelemelerin yapılması gerekiyor.”
Başımı salladım. “Odada başka biri var mıydı?”
“Hayır. Müdahale başlayana kadar odada yalnızdı. Sonrasında sağlık ekibi içeri girdi.”
Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir hemşire bize doğru yaklaştı. Yüzündeki tedirginlik dikkatimi çekti.
“Doktor bey, savcı hanım… Hastanın yatağının yanında bir zarf bulduk.”
Sarp'la aynı anda ona döndük.
“Ne zarfı?” diye sordum.
“Beyaz bir zarf. Yatağın yanındaki sehpanın üzerinde duruyordu. Daha önce orada olduğunu hatırlamıyorum.”
İçimdeki sıkıntı yeniden büyüdü. Bekir Aksoy’un odasında bulunan zarfı hatırlamam için başka bir şeye ihtiyacım yoktu.
“Kimse dokunmasın,” dedim hemen. “Odayı koruma altına alın. Odaya giren çıkan herkesin bilgileri kaydedilsin. Güvenlik birimine haber verin ve olay yeri inceleme ekibini çağırın.”
Hemşire başını sallayarak uzaklaştı.
Sarp bana baktı. “Yine aynı şey mi?”
“Bilmiyorum,” dedim. “Ama öğrenmek üzereyiz.”
Levent’in odasının kapısına geldiğimizde güvenlik görevlileri girişleri kontrol altına almıştı. Olay yeri inceleme ekibi gelene kadar içeri girmedik. Koridorda beklerken gözlerim kapının üzerindeki numaraya takıldı. Bir gün önce başka bir hastane odasında aynı soruların cevaplarını arıyordum. Şimdi ise aynı olayın yeniden yaşandığı bir yerde duruyordum.
Ekip geldiğinde gerekli incelemelere başlandı. Zarf, bulunduğu yerde fotoğraflandıktan sonra dikkatle alındı ve delil olarak muhafaza edilmek üzere hazırlandı. Üzerinde, daha önce Bekir’in odasında bulduğumuz işaretle aynı olan damga vardı: Birbirine dolanan yılan ve adaleti simgeleyen terazi.
Zarfın içindeki kâğıt çıkarıldığında odadaki sessizlik daha da belirginleşti. Görevli, yazıyı tutanağa geçirmek üzere dikkatle açtı. Kâğıdın üzerinde tek bir mesaj bulunuyordu:
“Herkes için adalet aynı değildir savcı... Ben kendi adaletimi sağlayacağım.”
Cümleyi okuduğumda gözlerimi yazıdan ayıramadım. Bu kez mesaj doğrudan bana hitap ediyordu. Fail, soruşturmayı yürüttüğümü biliyor ve kendisini durdurmaya çalışacağımı hesaba katıyordu. Ancak bu sözler, kim olduğunu ya da olayları nasıl gerçekleştirdiğini açıklamıyordu.
“Zarfın üzerindeki ve içindeki bütün izler incelensin,” dedim. “Yazı örneği karşılaştırması yapılsın. Hastanenin güvenlik kameraları, giriş çıkış kayıtları ve Levent’in odasına erişimi olan herkesin bilgileri alınsın. Bekir’in odasında bulunan zarfla da karşılaştırma yapılmasını istiyorum.”
Murat yanıma geldiğinde kâğıda yeniden bakıyordum.
“İkinci ölüm,” dedi alçak sesle.
“Evet.”
“İki zarf, aynı damga, benzer geçmişler…”
“Biliyorum.
Yorumlar
- Can Kaan Odabaş: Bu mesaj doğrudan sana sesleniyor Kendini koru
- Mardin güzeli: bekir ve leventin bağlantısı beni endişelendiriyor
- Yusuf Vural: eda bu mesaj her şeyi değiştirebilir
- Tc. Halil: bunu kabul etmek hiç kolay değil
- Nazlı Güler: Ne olursa olsun birbirinize destek olun
- Hilal Fidan: eda dikkatli ol kaybetmek istemiyoruz
- Ege Pektaş: leventin durumu kötüleşiyor umarım kurtarırsın