Bir Kapı, Bin İhtimal

Elif Yılmaz

1600

Yürüyorum yıllardır aynı yolda. Önümdeki yol karanlık, kasvetli ve yağmurlu; ama az da olsa bir ışığı var. Bir amaca ulaşmaya çalışıyorum aslında. Fakat bir süre sonra o amacın da bir değeri kalmıyor. Çünkü yolum kötü, çamurlu ve engebeli. Başka yollara gidemiyorum, çünkü başka yollar yok ya da ben onları göremiyorum.

Sonra bir gün yolun sonuna geliyorum. Yürüyecek yolum kalmıyor ve önümde yeni yollar da açılmıyor. Ama pes etmiyorum, çünkü yarı yolda kalmış olmayı kabullenemiyorum. Aynı yolu defalarca gidip geliyorum; ne kendi yolum değişiyor ne de başka yollar açılıyor. Çok yoruluyorum.

Tam dizlerimin üzerine çökecekken bir anda önümde yeni bir yol açılıyor. Ama artık başka yollarda yürüyebilecek sabrım kalmıyor. Lakin bu yol o kadar güzel, o kadar cezbedici görünüyor ki dizlerimin üzerinde de olsa ona doğru ilerlemeye başlıyorum.

Bu yol, benim yoluma hiç benzemiyor. Çiçekler, mis kokular var; yol tertemiz. Ne çamur var ne de aşılması gereken engebeler. Ama bu yol da bir yerde bitiyor.

Kendime çok kızıyorum. Keşke daha yavaş yürüseydim de yolum bu kadar çabuk bitmeseydi, diyorum. Ama artık nafile. Bu güzel yola veda etmem gerekiyor.

Önüme bakıyorum. Yeni yollar açılmış; hepsi birbirinden güzel. Ama ben hâlâ bu yoldan devam etmek istiyorum. Bu kez kendi yolumu tekrarlıyorum. Defalarca aynı yere gidip geliyorum ama hiçbir şey değişmiyor. Yolum devam etmiyor.

Oysa bu yolda hiç kötülüğe rastlamamıştım.

Artık dayanamıyorum ve başka yollara sapıyorum. Ama hiçbir yol, o çiçekli yol kadar güzel olmuyor.

Bir gün bütün yollar tükendiğinde aklımda kalan tek şey, o çiçekli yol olacak.

Üstelik bu kadar kısa sürmüş olmasına rağmen...

Bugün güzel bir gün olacağını hissediyordum. Aynadan kendime bakıp son hazırlıklarımı yapıyordum. Kaya'yı görecektim. Sanki bu yüzden hava bile gözüme daha güzel geliyordu.

Üzerimde gökyüzünün en duru hâlini andıran açık mavi bir elbise vardı. Uzun kolları bileklerime doğru zarifçe genişliyor, ince kumaşı her hareketimde usulca dalgalanıyordu. Kare yakasını çevreleyen narin işlemeler, elbisenin güzelliğine ayrı bir incelik katmıştı. Belime oturan kesimi altın rengi taşlarla süslenmiş bir kemer tamamlıyordu. Eteğimin ortasından aşağı uzanan gümüş rengi dantel işlemeler, açık mavi kumaşın üzerinde zarifçe beliriyordu. Yere kadar uzanan geniş eteği ardımda hafifçe sürükleniyordu.

Ayaklarımda açık mavi deriden, burnu kapalı ve zarif topuklu ayakkabılar vardı.

Aynada kendime bakıp gülümsedim ve düşünmemeye çalıştım. Düşünmek sorgulamaktı, sorgulamak ise burada aklımı kaçırmam demekti. Madem buradaydım ve buradan çıkamıyordum, o halde bütün evrenler içinde bana kalan bu hayatta olabildiğince mutlu yaşayacaktım.

Derin bir nefes alıp kapıyı açtım. Odadan çıktığımda karşımda Ozan duruyordu. Gözlerini üzerimden alamıyordu.

Ona gülümseyip "Herkes aşağıda mı?" diye sordum. Önce başını iki yana salladı, sonra birden kendine gelir gibi silkindi.

"Evet, herkes aşağıda. Sabah sofrasındalar," dedi.

Nazikçe başımı salladım ve merdivenlerden aşağı süzüldüm. Hepsi büyük salonda toplanmıştı.

Nazlı ile Aylin'in arasındaki boşluğa geçip oturdum. "Hayırlı sabahlar herkese," dedim. Teker teker hepsi hayırlı sabahlar deyince söze girdim.

"Babacım, ben Kaya Paşazade ile görüşmek istiyorum," dedim.

Ozan, Eren, Dadı Kalfa, Kahya ve Aşçı Bulut Efendi kapının ağzında el pençe divan durmuş bekliyorlardı.

Babam lokmasını yutup sakin sakin bana baktı.

"İzdivaç hususundaki fikrini değiştiren ne oldu?" dedi.

Başımı iki yana salladım. "Fikrim sabit. Yalnızca kendisiyle dost olacağımı söyleyecektim."

Bunu duyar duymaz sofradaki herkes aynı anda gülmeye başladı.

"Ne oldu ki?" dedim, sesim kısık çıkmıştı. Yanlış bir şey mi söylemiştim?

Babam sakalını sıvazladı. "Ah benim güzel kızım. İstediğimiz her şey olmaz," dedi.

"Neden ki?" diye sordum ama bu kez sesim içime kaçmıştı, neredeyse kendi kulağıma bile fısıldar gibiydi.

Nazlı alaycı bir sesle, "Ya babacığım, sen bununla iştigal etme," dedi. Babam da gülmeye devam ediyordu. Sofradaki herkesin alaycı bakışları üzerimdeydi. Tabii ya, 1600'lerde kadınlarla erkekler öyle rahat rahat konuşamazdı. Yine de böyle kabaca gülmeleri hoş değildi.

Başımı sola çevirip arkama baktım. Gülmeyen tek kişiler Ozan ile Eren'di. Onlar da muhtemelen Kaya ile görüşmek istememden mütevellit hoşnutsuzluk duyuyorlardı.

Tekrar sofraya döndüm ve kimseye bir şey demeden hızla ayağa kalktım. Herkes bir anda gülüşünü kesip bana baktı. Onlara tek kelime etmeden karşıdaki mutfağa doğru ilerledim. Diğerleri de arkamdan geliyordu.

Ozan, "Ne demek Kaya ile görüşmek istiyorum?" dedi.

"Benimle geleceksiniz, siz de,"dedim.

Ozan, "Ben o adamın ayağına gitmem," dedi.

Israr etmeden, "İyi o zaman, Eren gelsin," dedim. Eren de omuz silkti.

"Sizi kapının önünde bekliyorum,"deyip mutfaktan çıktım ve bahçeye gittim. Bahçede at arabaları vardı. Henüz hiç dışarı çıkmamıştık ve bunun için sabırsızlanıyordum. Çok geçmeden Ozan ve Eren yanıma geldi.

Eren kolumu tutup kulağıma yaklaştı.

"Bak, bu çok tehlikeli olabilir. Hiçbir yeri bilmeden ne yapacağız?" diye fısıldadı.

Ona bakıp kolumu nazikçe çektim.

"Ya hep burada kalırsak?" dedim. Ardından ben de ona yaklaşıp fısıldadım: "Artık buradayız ve buraya uyum sağlamak zorundayız."

Yüzlerimiz birbirine çok yakındı.

Bu kez Ozan diğer kolumdan tutup beni kendine yaklaştırdı.

"Buradan çıkacağız ve o zamana kadar hayatta kalmamız lazım," dedi.

Cevap vermeden onları arkamda bırakarak at arabasına doğru ilerledim. Bütün heyecanım dinmişti. Çok geçmeden ikisi de karşıma geçip oturdu.

Dakikalardır birbirimize garip bakışlar atıyorduk çünkü kimse bizi götürmemişti. Burada işlerin nasıl yürüdüğünü bilmiyorduk. Resmen olduğumuz yerde sayıyorduk.

Daha fazla dayanamayarak sıkılmış bir hâlde arabadan indim. Benim inmemle Ozan ve Eren de indi.

"Kimse yok mu? Bizi götürecek biri yok mu?"diye bağırdım.

Hızla konağın kapısından iki kişi çıktı. İçlerinden biri sarışındı.

"Kusura bakmayın, nereye gidecektiniz?" diye sordu.

"Kaya Paşazade'nin konağına," dedim ve tekrar at arabasına bindim. Eren ile Ozan da hiçbir şey söylemeden arabaya binip yine karşıma oturdular.

Yol boyunca etrafı izledim, lakin her yer birbirinin aynısı gibi geliyordu. Sanki bir labirentin içindeydim. Tek başıma dışarıya çıkmam mümkün değildi; kaybolma ihtimalim çok yüksekti. Eren ile Ozan da hiç konuşmadı.

Arabacı durduğunda önce ben indim, ardından Ozan ve Eren arabadan indi.

Başımı kaldırıp eve baktım. Dışarıdan siyah demir bir kapısı vardı. Ev tek katlıydı ve ağırlıklı olarak kahverengi ile siyah renkler hâkimdi. Arabacı bizi kapının önünde beklerken Ozan, Eren ve ben demir kapıdan içeri girdik. Bahçede çeşit çeşit çiçekler vardı.

Evin kapısına geldiğimizde sağ elimi kaldırıp kapıyı çaldım ama içeriden ses seda gelmedi. Bu kez elimi daha sertçe kapıya indirdim. Öyle ki avucum bile acımıştı. Sonunda kapı açıldı.

Yorumlar

Yaman Kurtuluş: yeni yola doğru atılmakta neden bu kadar tereddüt ediyorsun?
Duygu Aktaş: Keşke o güzel yolda kalabilseydin çok üzücü
Turan Kızılaya: Hâlâ o yoldan umut bekliyorsun ama zor görünüyor
Alper Akgün: ozan neden bu kadar tepkili sen haklısın ki
Ebru Uysal: Merak etme çiçekli yol aklında hep kalacak
Emre Efe: Diğer yollar senin için neden bu kadar cazip olmuyor?