Gecenin Hesabı

Elif Yılmaz

1600

Dünyadaki herkesin bir gücü var,

benim ise sadece sözlerim.

Ama bazen

onlar bile yarım bırakılıyor.

Eren, gözlerinde alevlenen bir öfkeyle bize doğru bakıyordu. Kapıyı, içindeki hırsı bastırmaya çalışırcasına sert ama yavaş bir hareketle kapattıktan sonra adımlarını yanımıza yöneltti. Gözlerim onunla buluştuğunda, bunun anlık bir sinir değil, karşısındakini yakan saf bir öfke olduğunu iliklerime kadar hissettim.

Bakışları aniden benden kayıp Ozan’a çevrildiğinde, göz bebeklerinin en derindeki hareketiyle öfkesinin daha da büyüdüğüne, adeta çığ gibi katlandığına şahit oldum. Ozan’la ikimiz öylece ona bakıyorduk; Eren ise sessizliğin içinde, uçurum kadar derin ve bir o kadar da tehlikeli bakışlarıyla ikimizin üzerinde gezinmeye devam ediyordu.

Ozan gayet rahat bir tavırla, "Neden bu saatte buradasın?" dedi. Saat epey geç olmuştu... Konak ahalisinin en derin uykuda olduğu saatler olmalıydı.

Eren alayla, “Ben de aynı soruyu sana soracaktım,” dedi.

Ozan hiç duraksamadan, “Yasemin Hanım’ın muhafızıyım ben. Burada olmam kadar olağan bir hâl olamaz,” dedi.

Bu sözler Eren’i bir nebze olsun sakinleştirmedi, aksine durumu daha da kötüleştirdi. Etraf o kadar sessizdi ki fısıldayarak konuşsak bile kapının önünde duran biri bizi duyabilirdi.

Eren, ikimizi eliyle işaret ederek, “Gecenin bu vaktinde böyle dip dibe olmanız nasıl bir durum olabilir?” dedi.

Ozan, Eren’e doğru bir adım attı. Eren de geri durmayıp bir adım öne gelince, ikisinin arasında sıkışıp kaldım. İkisinin de vücudu bana değiyordu. Kendimi ikisinin arasında bir perde gibi hissettim.

Daha fazla dayanamayarak iki elimi ikisinin de göğsüne koyup onları ittim. İkisine de bakarak, "Neyi tartışıyorsunuz?" dedim. Ozan başını onaylar anlamda sallayıp, "Aynen öyle, sen neyin hesabını soruyorsun? Canımız gecenin bu kör karanlığında burada baş başa, burun buruna olmak istedi, bir diyeceğin mi var?" dedi. Eren de sinirle başını sallayıp gidecekti ki kapı tekrar yavaşça açıldı; hepimizin dikkati bir anda kapıya dikkat kesildi.

Nazlı ve Aylin bir anda içeri girip kapıyı kapattılar. Nazlı gözlerini kısarak, "Ne yapıyorsunuz siz burada?" dedi. Boğazımı temizleyip, "Bir sorun yok," dedim. Aylin kaşlarını çatarak, "Daha sessiz olur musunuz prenses? Çünkü bütün konak uyuyor ve biz sizin sesinizi duyup da kalktık," dedi alayla karışık sinirli bir ses tonuyla.

Kibarca, "Özür dilerim, bir daha olmaz," dedim. Nazlı yüzünü buruşturarak, "Hep aynı şeyi yapıyorsun," dedi, Aylin de kardeşini onaylarcasına başını salladı. Tam bir şey diyecektim ki kapı tekrardan açıldı.

Bu sefer içeri Dadı Kalfa ve Aşçı Bulut Efendi girdi. Dadı Kalfa’nın yüzünde muzip bir ifadeyle, "Ne oluyor burada küçük hanımlar?" dedi. Aşçı Bulut Efendi eliyle Eren’i çağırdı. Eren asık suratla yanına gidip, "Buyur ustam," dedi. Aşçı Bulut Efendi Eren'in kulağından tuttu. Eren acıyla kulağını kurtarmaya çalışırken şaşkınlıkla Ozan'a baktım ama Ozan gülmemek için direniyordu.

Gözlerim Dadı Kalfa ve kızlara döndüğünde, bariz bir şekilde güldüklerini gördüm. Nedense sinirlendim bu duruma; tekrar Eren'e baktığımda yüzü kıpkırmızı olmuştu.

Daha fazla dayanamayıp üzerimdeki şaşkınlığı da atarak sesimi çok da yükseltmeyerek, "Aşçı Bulut Efendi," dedim ama o tamamen Eren'e odaklanmış söyleniyordu: "Mutfağa uykudan zar zor uyanıp geri gelirsin, konu gönül işleri olunca imam daha ezanı okumadan küçük hanımın kapısında bitiverirsin! Bıktım be senden, bıktım yamak!" dedi tatlı bir sitemle ve Eren'i bıraktı. Nedense gülesim geldi ve tebessüm ettim.

Eren kulağını tutuyordu, gözleri yaşarmıştı. Dadı Kalfa sesini yükselterek, "Derhal yataklara!" dedi. Herkes ciddiyete bürünmeye çalışıp odadan çıkacakken, bir anda herkesi durduracak o cümleyi söyledim:

"Ben Kaya Paşazade'yi görmek istiyorum."

Bu sözümle gerçekten herkes şaşkınlıkla bana döndü.

Nazlı sertçe, "Neden, daha fazla kişiyi parmağında oynatmak için mi?" diye sordu. Aynı sertlikle karşılık verdim:

"Bu hususi bir mesele, seni ilgilendirmez."

Dadı Kalfa bana bakıp, "Yarın olsun, hayırlısıyla paşa babana söylersin," dedi. Başımı salladım ve onlar gidince yatağıma girip yattım. Kaya'yı görecektim ve bunun için heyecanlıydım.

Yorumlar

Ahmet Gürsoy: Mizahı kaybetmemek güzel ama ereni anlamalısın
Vildan Sarıyer: ozanin gerçekten rahat tavrı güzeldi ama ereni sıkıntıya sokuyor
Ahucannn: kayayı görmek isteğin biraz aceleci geldi ya dikkat et
Damla Pınar: aşçı bulut efendinin siniri komikti ama ereni düşündüm
İsmail Parlak: Bunu çözmen gerek yoksa daha da büyüyecek sorunlar
Kırmızı lekeli çocuk: nazlı ve aylin içeri girdi hiç beklenmedik bir an oldu
Eylül Karaca: elif dikkat et erenin huzursuzluğu fazla derinlemesine ilerleyebilir
Zafer Kaan Genç: Ne gerek vardı kayayı istemeye bu gece ne olursa olsun toparlayacak mısın?
Ebru Uysal: eren bu sinir haliyle çok tehlikeli hemen sakinleşmeli
Erdem Çiçek: @medine3507 sahne tam bir karmaşa anı