Kavuşmak mı, Kaybolmak mı?

Elif Yılmaz

1600

Kalbim bir çocuğun elinde yamuk yumuk bir hâlde.

İçimde coşup haykıran heyecanı dizginlemeye çalışarak karşımdaki kadına baktım. O da bu konağın dadı kalfası olmalıydı. Dudaklarımı aralayıp samimiyetle gülümsedim. Karnıma kesik kesik ağrılar giriyordu. Henüz onu görmemiştim ama varlığının bilinci ve birazdan yüzünü görecek olmanın ümidi yetiyordu. Sanki bütün dünyadan soyutlanmış, kendi kalbimle baş başa kalmış gibiydim.

Mantığımı bir kenara bıraktım; bulunduğumuz duruma bakarsak zaten akl-ı selim olmamız imkansızdı. Biliyorum, çok saçma ve korkunçtu ama... ben burada yaşamaya başlamıştım.

Bazen bunun bir hayal olduğunu düşünüyorum, ya da rüya... Belki de delirmiştim. Ama mutluydum işte! Mutlu olmam için aklımın yerinde olması gerekmiyordu. Şu anda evrende neler oluyorsa dursun istiyordum; bana bir yaşam hakkı verildiğine inanıyordum.

Ozan ve Eren, çoktan buraya kapıldığımı anlamışlardı. Benden önce bile... Şayet bir kurtuluş yolu bulurlarsa, beni kendi isteğim dışında götüreceklerinden kuşkum yoktu.

Eren ve Ozan benim konuşmamı bekliyordu. Karşımdaki kadın ise beni tanıyor gibi bakıyordu; muhtemelen daha önce Yasemin buraya gelmişti.

Ben Yasemin'in kimseyi sevdiğini düşünmüyordum; o sadece kendini düşünen bir narsistti. Yaşadığı hayatın hiçbir zorluğu yoktu, bir eli yağda bir eli baldaydı. Hayatlarımızın değişmiş olması en büyük şansımdı.

Belki bir gün ansızın yine başka bir yerde olacaktım ama bir zamanlar zorla hapsedildiğim zihnime ev diye işlenmiş o zindandan daha iyi bir yerde olacağımdan şüphem olmayacaktı.

O evden kurtulmak istiyordum elbette ama böyle bir şekilde yok olmayı beklemiyordum. Bir zamanlar hayal ettiğim hayat önümde duruyordu, beni bekliyordu.

Tamam, 1600'ler çok eski bir zaman dilimiydi lakin tarihe olan ilgimi hiç bu şekilde kullanacağımı da düşünemezdim.

Kadın bir adım öne çıkıp kapıyı sonuna kadar açtı ve uzaklaştı. Koluma dokunup, "Yasemin Hanım, iyi misiniz?' dedi.

Sadece zihnimin derin düşüncelerine dalmamış, adeta ruhumu sorgulamıştım. Yavaşça karşımdaki kadına bakıp küçük bir tebessüm ettim. "Merak etmeyin, iyiyim'" dedim. Elimin üzerindeki elini tutup nazikçe sıktım. "Kaya Paşazade'yi görecektim," dedim.

Kadın başıyla onaylayıp geri çekildi. "Kendisinin misafiri var"dedi, "siz buyurun, ben ona bir sorayım." İçeri geçip ayakkabılarımızı çıkardık. Kadının bize verdiği terlikleri giyerken, kadın çoktan haber vermek için gitmişti.

Ozan kulağıma eğilip fısıldadı: "Müsait değil işte, neyi zorluyorsun?" Eren yanıma yaklaşıp bu sefer o konuştu: "Belki seninle dost olmayacak, belki seni görmek bile istemiyor," dediğinde kalbimin teklediğini hissettim. Böyle bir ihtimal olmamalıydı.

Sıkıntılı bir nefes verdim. Adım sesleriyle bakışlarımı uzun merdivenlere kaldırdım. Kadın merdivenlerden indi usulca; çok yaşlı değildi ama yine de benden büyük olduğu aşikardı.

"Buyurun,"deyip eliyle merdivenleri işaret etti. "Kendisisi sizleri yukarıda bekliyor'" dedi. Başımı sallayıp ellerimi eteklerime yerleştirip kendimden emin adımlarla merdiveni çıktım.

Ozan ve Eren arkamda sessizlerdi; zaten yalnız olduğumuz zaman daha rahatlardı. Merdiven bitiminde durdu adımlarım. Kaya'yı görmüştü gözlerim, kalbim tutulup kalmıştı.

Sedirde oturuyor, pencereye bakıyordu. Yanında, benim yaşlarımda olduğunu tahmin ettiğim bir kadın vardı.

Kaya beni camın yansımasından gördü, bakışlarını bana çevirip ayağa kalktı; yanındaki kadın kalkmadı.

Kaya bana doğru yaklaşırken gözlerim gözlerindeydi ve ben de istemsizce ona doğru adımladım. Karşı karşıya geldik. Onu özlemiştim ve o da bana özlem dolu gözlerle bakıyordu... Ya da ben öyle umuyordum.

Yorumlar

İbrahim Ergin: Özlemin içinde bulundugun duygular hiç dinmeyecek gibi gözüküyor
Ece kaplan: O kadın sana yardımcı olur kaybolmuş değil götürecektir
Hazal Nur Vural: erenin merakını anlıyorum ama o kadının bakışları çok tedirgin edici
Recep Uçar: O kadar emek verdiğine değiyordu
Esra Sancak: yasemine karşı böyle düşünebilmen gerçekten ilgi çekici bence
Salih Yıldırım: kayanın seni görmesi zor bir durum ama bu belirsizlik gerçekten tedirgin ediyor
Hatice Çetin: Ne güzelsin elif mutluluğun aklımda canlanıyor gibi hissettiriyor
Medine Özçelik: Teşekkür ederimmm
Hakan Başkurt: @medine3507 bölüm harika merakla bekliyorum!
Duygu Oral: Hayalini kurduğun hayat mı?
Sevgi Korkmaz: ozan ve eren biraz fazlasıyla başlarına buyruk hareket ediyor gibi görünüyorlar
Akduman: gece geçtikçe yaşadığın sahneler insanı alıp götürüyor