Müstehak Bir Kıskançlık

Elif Yılmaz

1600

Kalbim neden bu kadar ağrıyor?

O bile hâlime acıyor.

Tarih neden hep tekerrür ediyor?

Kader bile bana acımasızca davranıyor.

Midem bulanıyor, başım dönüyordu. Ait olmadığım bir gerçeklikte nasıl mutlu olabiliyordum? Sahi, ben kimdim ki artık? Kendimi, ruhumu bile hissedemiyordum. Ben artık kendime bile ait değildim.

Ama belki aşk kurtarırdı. Böyle bir zamanda kurtulmayı düşünmek yerine aşkı düşünüyordum; evet, çünkü kurtuluşun ne olduğunu kimse bilemezdi. Ozan ve Eren bedenlerini kurtarmak istiyorlardı bu zindandan; ben ise önce ruhumun peşindeydim. Halbuki ölüm anında önce ruhum terk edecekti beni ve bedenimi.

Eğer burada ruhum bedenimden ayrılacaksa, bir nedeni olmalıydı. Aşk için ölmeliydim; sırf kendim için ölmeyi reddediyordum. Beni ayakta tutacak ya da sonumu getirecek daha güçlü bir his olmalıydı.

O kadar uzun zamandır kendimde değilim ki, yaşamayı unuttum.

Oysa yaşamak da güçlü bir histi vesselam.

Ve karşılıklı aşk, en güzeli değil mi?

Kaya'nın gözlerinin içine her baktığımda, onun ne gördüğünü bilmiyordum. Ama benim aklımda hep aynı iki kelime dönüp duruyordu: yaşam ve ölüm.

Bir söz duymuştum; aşk için ölmeliymiş insan, ancak o zaman aşk olurmuş. İçimde konuşan bu güçlü his neydi, bana nasıl ulaşıyordu, bilmiyordum. Tek bildiğim, yaşayamıyorsam ölürdüm.

Peki ya Kaya Paşazade? O da aşkı için ölür müydü, yoksa öldürür müydü? Ve eğer yapacaksa, kimin için? Elif için mi, Yasemin için mi?

Belki de beni zamanla tanıyıp severse, Yasemin'i unuturdu. Çünkü artık ben vardım. Buradaydım. Onun yanındaydım. Ya uzak duracaktı, ya da benimle olacaktı. Ortası yoktu.

Kaya'nın gözlerine, sanki bir rüya izliyormuş gibi bakıp dalmıştım. Yanı başımdaki öksürük seslerini zar zor duyuyordum. Bakışlarımı güçlükle gözlerinden çektim. O da benimle aynı hislere kapılmış olacak ki, birden silkelendi.

Ozan ve Eren'e baktım, ikisi de bana oldukça kızgın bakıyordu. Başımı karşıdaki kadına çevirdiğimde çoktan ayağa kalkmıştı. Yüzünden memnuniyetsizlik akıyordu.

Bir iki adımda Kaya'nın yanında, hemen dibinde bitiverdi. Alaycı bir sesle, "Bir beyefendinin gözlerine bu kadar uzun süre bakılmaz, size öğretilmedi mi küçük hanım?" dedi.

Bir anlık sinirle çıkıştım: "Sen kimsin ki bana hesap soruyorsun? Beni tanımadığın belli. Ben Ethem Paşa'nın kızıyım." Bütün bedenim gerilmişti.

Zafer kazanmış gibi gülümsedi ve söze girdi: "Ben de az önce hayranlıkla baktığın adamın müstakbel zevcesi Havva."

Yorumlar

çağrı sarıhan: o halde niye sinirleniyorsun elif çift olarak beni korkutuyorsun
Rıza Kaya: elif adını duydum ama dertlerin beni düşündürüyor şimdi özellikle kalbim ağrıdı
Aslı Ekmekçi: kaya iyi bir seven mi çıkar yoksa işin sonu kötü mü olacak merak ediyorum @medine3507
Eda Sezer: Kıskanılacak biri değilsin elif zaten herkes seni merakla izliyor