Mecburiyet
Merdivenlerden yavaşça indim. Konağın içi oldukça sessizdi. Arada bir çalışanların ayak sesleri duyuluyor, bir yerlerden hafif konuşmalar geliyordu.
Alt kata indiğimde mutfağın nerede olduğunu anlamak zor olmadı. Koridorun sonundan gelen tabak çanak seslerini takip ederek mutfağa ulaştım.
Kapıdan içeri girdiğim anda birkaç çift gözün üzerime çevrildiğini fark ettim.
Kadınlar kendi aralarında konuşmayı bıraktı. Birkaç kişi ellerindeki işi yapmaya devam etse de bakışlarının hâlâ üzerimde olduğunu hissedebiliyordum.
Hiçbiri bir şey söylemedi.
Ben de konuşmadım.
Açıkçası herkesin beni böyle süzmesi pek hoşuma gitmemişti. Sanki buraya çalışmaya değil de sergilenmeye gelmiştim.
Bir süre kapının yanında bekledim. Ne yapmam gerektiğini bilmediğim için birinin bana yol göstermesini bekliyordum.
Derken mutfağın diğer tarafından orta yaşlarının üzerinde, diğer kadınlara göre biraz daha yaşlı görünen bir kadın yanıma geldi. Yüzünde sertlikten çok alışılmış bir ciddiyet vardı.
"Yavrum, sen yeni geldin değil mi?"
Başımı hafifçe salladım.
"Evet."
Kadın beni baştan aşağı süzdükten sonra konuştu.
"Tamam. İlk başta sen sadece bulaşıkları hallet. Şimdilik sana başka bir iş vermeyeceğim."
Söylediklerini anlamak için birkaç saniye yüzüne baktım.
"Bulaşıkları mı?" Evde ve hatta baba evinde daim yapmadığım şeydi, genelde Mert Zorlu'nun yaptığı islerdi.
Sesimdeki şaşkınlığı gizleyememiştim.
"Evet yavrum. Şurada birikenleri yıkarsın. Sonra da sana başka bir iş gösteririz."
Mutfaktaki diğer kadınlara kısa bir bakış attım. Hepsi yeniden kendi işlerine dönmüş görünüyordu.
"Peki," dedim.
Kadın başıyla tezgâhı işaret etti.
"Hadi bakalım, kolay gelsin."
Tezgâha doğru ilerledim. Önümde birikmiş tabaklara ve bardaklara baktım.
Güzel. Gerçekten harika bir başlangıç yapmıştım. Hiç bilmediğim ama yapmaya çalışacağım bir, iş
Önce ailemin evini kurtarmak için buraya gelmiştim, şimdi de konağın bulaşıklarını yıkayacaktım.
Ama kendime bir söz vermiştim.
Bu evde ne yaşarsam yaşayayım, neden burada olduğumu unutmayacaktım.
Bir gün buradan çıkacaktım.
Ve o gün geldiğinde kimsenin karşısında başımı eğmek zorunda kalmayacaktım.
Kollarımı sıvadım ve bulaşıkları yıkamaya başladım. Tabakları tek tek sudan geçiriyor, ardından kurulayıp yerlerine yerleştiriyordum.
Mutfaktaki kadınlar ara sıra bana bakıyor, kendi aralarında konuşmaya devam ediyorlardı. Ne konuştuklarını tam olarak duyamıyordum ama bakışlarından hakkımda konuştuklarını anlamak zor değildi.
Umursamamaya çalıştım.
Zaten burada kimsenin sevgisini kazanmaya gelmemiştim.
Bir süre sonra yaşlı kadın yanıma geldi. Elindeki çantasını düzelterek bana seslendi.
-Yavrum, ben kısa bir süreliğine başka bir yere geçeceğim. Sen işini bitir, tamam mı?"
"Tamam."
"Bir şeye ihtiyacın olursa diğer arkadaşlara sorarsın."
Başımı salladım. Kadın mutfaktan çıktı.
Ben de son birkaç tabağı yıkamaya devam ettim. Bulaşıkların bitmesine az kalmıştı. Son tabağı da durulayıp yerine koyduğumda ellerimi kurulamak için havluya uzandım.
Tam o sırada mutfağın kapısı açıldı.
İçeri iki kadın girdi. İkisi de konağın çalışanlarındandı. Daha önce beni uzaktan süzen kadınlardan olduklarını hatırladım.
Kadınlardan biri tezgâha baktı.
"Bulaşıkları bitirdin mi?"
" Gördüğün gibi, evet," dedim bitkin bir sesle
Diğeri kollarını göğsünde birleştirdi.
"Güzel. O zaman yukarı çıkalım."
Kaşlarımı çattım.
"Neden?"
"Sana şimdi başka bir görev vereceğiz."
Birbirlerine bakıp hafifçe gülümsediler. Bu gülümseme pek de iyi niyetli görünmüyordu.
İçimden derin bir nefes aldım.
Daha ne görevi vereceklerini bile bilmiyordum.
İlk günden tartışma çıkarmak istemiyordum.
Hem buraya kendi isteğimle gelmemiştim hem de neyle karşılaşacağımı henüz bilmiyordum.
"Peki, "dedim.
Önden yürüyen kadını takip ettim. Merdivenlerden çıktık, koridor boyunca ilerledik. Birkaç kapının önünden geçtikten sonra kadınlardan biri durup kapıyı açtı.
İçeriye göz gezdirdim.
Oldukça geniş, özenle döşenmiş bir odaydı. Büyük bir yatak, yanında iki komodin, karşı duvarda şık bir konsol ve pencerenin önünde koltuklar vardı. Her şey oldukça düzenli görünüyordu.
Kadın kapının önünde durarak bana döndü.
"Burası hangi oda, biliyor musun?"
Kaşlarımı hafifçe çattım.
" Hayır." Ne bileyim ben
"Misafir odası."
Odaya yeniden baktım. Kadın konuşmaya devam etti.
"Burası her zaman temiz tutulması gereken bir yer. Her hafta düzenli olarak temizlenir. Şimdi de sen temizleyeceksin."
Odanın düzenine tekrar göz gezdirdim. Açıkçası ortada öyle büyük bir dağınıklık da yoktu.
"Ama oda zaten temiz görünüyor."
Kadınlardan biri alaycı bir ifadeyle gülümsedi.
"Biz sana temiz değil demedik zaten. Sen yine de her tarafını temizleyeceksin. Tozunu alırsın, yerleri silersin, yatağı düzeltirsin. Anlaşıldı mı?"
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Tamam." Dedim sade ve düz bir sesle
Diğer kadın elindeki temizlik malzemelerini gösterdi.
"Bunlar da burada. İşin bitince aşağı inersin."
İkisi de kapıya yöneldi. Çıkmadan önce birbirlerine bakıp gülümsediler.
"Kolay gelsin."
Kapı kapandığında odada yalnız kaldım.
Bir süre olduğum yerde durup etrafıma baktım.
Kollarımı sıvadım, temizlik malzemelerine yöneldim.
"Pekâlâ, Efsun. Başlayalım bakalım."
Önce konsolun üzerindeki eşyalara dikkatlice baktım. Ardından toz bezini elime alıp temizliğe başladım.
Fakat odanın içinde ilerledikçe bir şey dikkatimi çekti.
Burası sıradan bir misafir odasına pek benzemiyordu. Her şey fazla kişisel ve özenliydi. Yatağın düzeninden komodinin üzerindeki eşyalara kadar odada birinin yaşadığı hissi vardı.
Yine de üzerinde fazla durmadım.
Benim için şu an önemli olan tek şey, verilen işi bitirip aşağı inmekti.
Yorumlar
- Doğan Sancak: çok rahatsız edici
- Ramazan Zengin: birileri yardım etse de sabırsız beklemesem yalnız çağrılması zor
- Ahucannn: Son tabağı yıkarken içimdeki gerginlikle başa çıkmak zorlaşıyor
- Furkan Metehan: odanın temiz olduğunu anlaman aslında çok da önemli değil her halükarda yapmalısın
- Umay Vuralcan: Keşke daha farklı bir ortamda ağırlansaydım bu hiç iyi hissettirmiyor
- Ece kaplan: Bu sahne konağın sessizliği içinde derin bir huzursuzluk yaratıyor
- Cihanngir d.: neden insanların bakışları üzerimde bu kadar yoğun?
- Efe Hendek: Kendi ailenin evinden buraya kadar gelmişsin ama işler hiç kolay olmayacak
- Ruskoavo Turk: Kem gözlerden kaçıp gitmek ve verilen şeylerle başa çıkmak lazım