Zorlu kızı
Hayat yalnız olduğumu bir kez daha gösterdi. Bu şehre gelmeden önce insanların dedikleri şey çok açık -oraya girdiğinde kaybolursun, yalnız kalırsın- çok haklılardı. Abim de evde değildi, ve o artık gelmeyecekti. Yatak odasında yatağın üstünde oturdum ve battaniyeyi etrafıma sardım
Telefonun şarjı %2'idi
Doğal gaz faturasını ödemediği için artık doğalgazı çalışmıyordu
Kışın tam ortasında, tek başıma kaldım
Telefonuma bir bildirim geldi, telefona bakar bakmaz bir yandan etraf karanlığa büründü. Bildirim gelmişti elektriklerin kesileceği ile alakalı, telefonun fenerini açtım. Birkaç dakika olduğum yerde oturdum ve ardından tamamıyla karanlığa büründü ev. Telefonun şarjı bitmişti, her şey üst üste geliyordu, dayanamadım, bağırdım:
" Hay ben şansımı seveyim." Boğazımın kurduğunu fark ettim mutfağa gidip su içtim, tam mutfak kapısının eşiğindeyken kapıdan sesler geldi. Kimdi bunlar birkaç saniye geçmesiyle kapı çaldı, ilk başta ses vermemiştim ama o benim burada olduğumu biliyor gibi, sert şekilde konuştular
"Kapıyı aç, Efsun Zorlu... Yoksa biz açması iyi biliriz." Böyle dediklerinde kim olduğunu anlamadım. Açmazsam kapıyı kıracaklardı bundan emindim. Kapıyı açmak zorunda kaldım
Kapıyı açtığımda iki tane adam kapının önünde duruyordu aralarından bir tanesi
" Abin nerede?" dedi ama başımı dikleştirdim
"Siz ne hakla, böyle tehdit edersiniz. Hem bilsem dahi neden söyleyeyim,"
" Hemen söyle yoksa Alaz Şahan'nın yanına götürürüm," başımı salladım hayır anlamında ikisi de kolundan tuttu. Zorla beni bir siyah arabanın içine bindirdiler. Birisi şoför koltuğuna oturdu diğeri ise hemen yanıma, kapıyı açmaya çalıştım, önden bir ses geldi,
" Zorlama, Zorlu kızı" dediğinde o yöne doğru baktım, önden sürücü koltuğunun yanındaki koltukta sarışın, buğday tenli birisi oturuyordu.
" Siz insanların yaptığımız Hürriyeti tehdittir."
" Ne tehdit?" Dedi
" Hürriyeti tehdit yani zorla tutma, özgürlüğünü kısıtlama," dedim o hiç bir şey demedi ama onun kim olduğunu bilmiyordum " sen kimsin?" Diye sormuştum o da gözü yoldaydı
" Cihan. Alaz Şahan'nın arkadaşı" dedi, sadece aradan birkaç saniye geçti " senin Alaz'ın yanına götürüyorum ve tavsiyem o, dikbaşlılığını biraz eğmen. Yoksa Şahan öfkesi seni yakar." Demiştim, hafifçe gülümsedim ve arkama yaslandım.
" İşte o biraz zor Cihan Bey, ben asla boyun eğmem ve kim olursa olsun önümde Alaz Şahan daim." Dedim. Cihan bu kes ses vermedi. Araba çalıştı ve karanlık caddelerde hızlı bir şekilde geçiyorduk. Sadece aklında şu vardı
-Bu zamandan sonra hayatın hiç kolay olmayacak Efsun, hem de hiç kolay olmayacak-
Yorumlar
- Büşra Baran: Yaaa teşekkürler
- Şevnur Binici: Efsun gerçek bir divadır🔥