2

Arden Rüzgar Hanoğlu anlatımı;

Son iki yıldır hayatım bir türlü rayına oturmuyordu. Annemler ellerinden gelen tüm desteği verseler de olmuyordu işte. Çocuklar için bulduğum dadı ne çok iyiydi ne çok kötü; bir şekilde idare ediyorduk ama o da evlenip gidecekti artık.

Çocuklarıma her zaman hem anne hem baba olmaya çalıştım ama işlerim de inanılmaz yoğundu. Çevremdeki bazı insanlar "Kendin için olmasa bile çocukların için yeniden evlen" deyip duruyorlardı fakat bu benim için kesinlikle söz konusu bile olamazdı.

Rahmetli eşimle görücü usulü evlenmiştik. Annem beğenip bana bahsetmişti; benim de hayatımda kimse olmadığı için bir yemeğe çıkmayı kabul etmiştim. Güzel anlaşmış, bir yıl sonra da evlenmiştik. Evliliğimizin birinci yılında hamile kaldı fakat süreç çok riskli geçmeye başladı. Bebekler ikiz olduğu ve eşimin de bünyesi zayıf düştüğü için yüksek riskle doğuma girdi... Ve maalesef doğumda vefat etti.

Giderken bana iki melek bıraktı geride.

Bu zorlu süreçte ailem her zaman yanımdaydı. Yine de anneme ve aileme daha fazla yük olmamak adına yatılı bir dadı tutmuştum. Gel zaman git zaman, aradan iki koca yıl geçti. Şimdi ise o dadı evlenip başka bir şehre gidiyordu. Çocuklarım söz konusu olduğunda herkese hemen güvenemezdim; onların kılına zarar gelse dünyayı başlarına yıkardım.

Annemin tanıdığı Nevin Teyze vardı. Yıllardır yetiştirme yurdunda müdürlük yapıyordu. Ben de zaten sık sık o yurda bağışta bulunurdum. Annem durumumuzu anlatınca Nevin Teyze kendi yurdunda büyüyen bir genç kızı önermişti. Çocuk Gelişimi bölümünde okuyormuş ve bu yıl okulu bitiyormuş. Çocukluğundan beri yurttaki küçük çocukların bakımına yardım eder, harçlığını çıkarmak için bakıcılık yaparmış. Yani deneyimi vardı. En önemlisi de mezun olunca gidecek bir yeri yoktu, şu an okulun yurdunda kalıyordu.

İyi düşünmem gerekiyordu. Çocuklarım benim bu hayattaki her şeyimdi.

Sonunda annemle konuşup kızla iletişime geçmeye karar verdim. Telefonu elime alıp verilen numarayı tuşladım. Karşı taraf aramayı açtığında oldukça tedirgin bir ses tonuyla "Alo?" dedi.

— "Merhaba, ben Arden Rüzgar Hanoğlu. Nevin Teyze benim ve çocuklarım hakkında bahsetmiştir herhalde?"

— "Merhaba... Evet, bahsetti ama ben kararsızım açıkçası."

Kızın bu tereddütlü tavrı karşısında istemeden sertleşen bir tonda, "Kararsız kalacak ne var anlamadım? Ya istersiniz ya da istemezsiniz," dedim.

Karşıdaki ses bu çıkışıma geri adım atmayarak karşılık verdi: "Sizce bu kadar kolay mı beyefendi? Hiç tanımadığım bir şehir, hiç bilmediğim insanlar... Düşündüm; işin yatılı olması şu an benim durumum için ideal. Ama ya anlaşamazsak ne olacak?"

— "Okulunuz ne zaman bitiyor?"

— "İki haftaya hem okulum hem de stajım bitiyor."

— "O halde iki hafta sonra gelin, bir deneyelim. Bütün yol ve ulaşım masraflarınızı ben karşılayacağım. Siz bizi tanıyın, biz de sizi... Anlaşırsak devam ederiz, anlaşamazsak da yapacak bir şey yok."

Derin bir nefes aldı. "Peki, haklısınız. Deneyelim... Nasıl olacak?"

— "İyi günler Selen Hanım."

— "İyi günler Arden Rüzgar Bey."

Telefonu kapattım. Denemekten zarar gelmezdi sanırım. İlk zamanlar annem de yanında dururdu; ortama ve çocuklara alışınca duruma göre bir yol çizerdik.

Yorumlar

Es Es: Bazı insanlar sadece çalışmak için çalışır bazileri emek verir ve işini önemser
Melis K.: Keşke o dadıyla daha güvenli bir ortam kurabilseydiniz
Es Es: Aynen öyle
Kayra kendi: Geçmiş geçmiştir ama çocuklarını düşündüğünde dikkatli olmalısın
Es Es: Çalışmak zorunda ve herkes emek vermeden, yorulmadan duramaz ki
Es Es: Düşündü en mantıklısı o geldi şuan Selene
Es Es: Hayat devam ediyor
Es Es: Aynen öyle
Funda Vuralcan: bu kadar zorken başka insanlara da katlanmak zorunda değilsin
Ebru YILDIRIM: nevin teyzenin önerisiyle ilgili daha iyi düşünmelisin
Meloş: yine de bu kayıplara yüzleşmek zorundasın yazık olmasın
Hazal Nur Vural: Bunu unutma ailenle çocuğun her şeyden önemli