KALBİNDE KALAN

KALBE DÜŞEN KOR

Kalbim bir şehir gibi, sokakları senin adınla dolu,

Her köşesinde bir anı, her duvarında bir iz.

Bazen susar, derinlere dalar usul usul,

Bazen bir çocuk gibi çarpar, sebepsiz.

Yoruldu bazen, kırıldı, paramparça oldu,

Kimse bilmedi içten içe nasıl sustuğunu.

Ama her kırığında biraz daha güç buldu,

Sevmeyi unutmadı, en karanlık uykusunda bile.

Kalp dediğin etten değil, umuttan yapılır,

Bir bakışta atar, bir sözde durur.

Affetmeyi bilir, beklemeyi de,

En çok da sevdiğini içinde taşır, gururla değil, sessizce.

Benim kalbimde hala aynı yangın var,

Sönmedi, sönmeyecek, rüzgar esse de.

Çünkü kalp bir kere gerçekten severse,

Unutmaz, vazgeçmez, hep aynı yerde.