7. Bölüm — Aklımdan Çıkmıyor

Elif sabah uyandığında gece yaşadıklarının etkisinden hâlâ kurtulamamıştı.

Telefonunu eline aldı. Emir'le yaptıkları konuşma ekrandaydı.

Ben de aynı yeri gördüm.

Mesajı yeniden okudu.

Bir rüyanın insanı bu kadar düşündürmesi normal miydi, bilmiyordu. Üstelik mesele yalnızca kendisinin gördüğü rüya değildi. Emir de aynı merdivenleri, aynı kapıyı görmüştü.

Yataktan kalkıp masasına gitti. Albümü açtı ve fotoğrafı çıkardı.

Kapının üzerindeki işarete baktı.

— Bunun ne olduğunu bulacağız, dedi kendi kendine.

Tam o sırada telefonu titredi.

Emir: Günaydın. Dün gece doğru düzgün uyuyabildin mi?

Elif: Pek sayılmaz. Sen?

Emir: Ben de aynı durumdayım galiba.

Elif: Önce bir şeyi netleştirelim. Rüyandaki merdivenler fotoğraftakilerle aynı mıydı?

Emir fotoğrafı yeniden incelemek için bir süre bekledi.

Emir: Evet. Özellikle kapıyı hatırlıyorum. Üzerindeki işaret de aynıydı.

Elif dudaklarını birbirine bastırdı.

Elif: Bugün buluşup şu fotoğrafı biraz daha araştıralım mı?

Emir: Olur. Eski gazete arşivlerine bakabiliriz. Dün dükkândaki adamın söylediği yerden başlayalım.

Elif kabul etti. Hazırlanırken bile aklı başka yerdeydi.

Öğleden sonra şehir kütüphanesinin önünde buluştular.

Emir, Elif'i görünce elini kaldırıp selam verdi.

— Geldin mi? dedi.

— Hayır, uzaktan görünüyorum sadece.

Emir bir an durdu, ardından güldü.

— Tamam, bugün şakaların da hazır.

— Her zaman hazırlar.

Birlikte içeri girdiler.

Eski gazetelerin ve tarihî belgelerin bulunduğu bölümü görevliye sordular. Görevli, ellerindeki fotoğrafı görünce bunun hangi döneme ait olduğunu kesin olarak söyleyemeyeceğini belirtti. Yine de eski yerel gazetelerin bulunduğu bölümü gösterdi.

Elif ve Emir masaya oturup araştırmaya başladılar.

İlk başta işin kolay olacağını düşünmüşlerdi. Fakat eski gazetelerdeki yazıları okumak, tarihleri karşılaştırmak ve fotoğraftaki yapıya benzeyen bir yer bulmak tahmin ettiklerinden daha zordu.

Bir süre sonra Elif sandalyesine yaslandı.

— Bir şey soracağım. Sen gerçekten bu kadar merak ettiğin için mi araştırıyorsun, yoksa beni yalnız bırakmamak için mi?

Emir başını kaldırdı.

— İkisi de olabilir.

Elif bu cevabı beklemiyordu.

— Yani sırf benim için de mi?

— Elif, beraber başladık. Bir de ben de o rüyayı gördüm. Tabii ki merak ediyorum.

Emir bunu gayet sıradan bir şey söylüyormuş gibi anlatmıştı. Elif'in hoşuna giden de buydu. Onu etkilemek için özel bir çaba göstermiyor, düşüncesini olduğu gibi söylüyordu.

— Haklısın, dedi Elif. Bir an kendimi fazla önemli hissettim.

— Bir an mı?

Elif ona bakıp güldü.

— Çok konuşuyorsun.

İkisi de yeniden gazetelere döndü.

Bir süre sonra Emir, önündeki sayfayı Elif'e doğru çevirdi.

— Şuna bir bak.

Gazetenin eski bir sayfasında tarihî bir yapının fotoğrafı vardı. Fotoğrafın altındaki açıklamada, yıllar önce kullanılan bir aile konağından söz ediliyordu.

Elif fotoğrafı albümdeki görüntünün yanına koydu.

Yapının tamamı görünmüyordu ama merdivenlerin biçimi benziyordu.

— Sence aynı yer mi? diye sordu.

Emir iki fotoğrafı karşılaştırdı.

— Olabilir. Ama yalnızca merdivenlere bakarak emin olamayız.

Elif başını salladı.

En azından ellerinde artık araştırabilecekleri bir yer vardı.

Gazetenin tarihini ve konağın adını not ettiler. Daha fazla bilgi bulamayınca belgeleri görevliye teslim edip kütüphaneden çıktılar.

Dışarı çıktıklarında hava serinlemişti.

Elif yürürken bir süre sessiz kaldı. Emir de onu konuşmaya zorlamadı.

Sonunda Elif kendisi söze başladı.

— Sana bir şey söyleyebilir miyim?

— Söyle.

— Dün gece rüyamda kapıya yaklaşırken korktum. Ama sen yanımdayken o kadar korkmadım.

Emir ona döndü.

— Sonuçta rüyaydı. Ama anlıyorum ne demek istediğini.

— Ben de anlamıyorum zaten. Bir şeyi ilk kez yaşıyormuşum gibi değil de daha önce yaşamışım gibi hissediyorum. Çok saçma geliyor.

— Saçma değil. Sadece henüz açıklayamıyoruz.

Elif hafifçe gülümsedi.

— Her şeye bir açıklama bulmak zorunda mıyız?

— Hayır. Ama merak ediyorsan araştırabiliriz.

Bir süre yan yana yürüdüler.

Elif, Emir'in yanında kendisini rahat hissettiğini fark ediyordu. Onunla konuşurken her cümlesini düşünmek zorunda kalmıyordu. Bazen şakalaşıyor, bazen susuyor, bazen de aklındaki tuhaf soruları çekinmeden sorabiliyordu.

Bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyordu.

Zaten hemen bir anlam vermek de istemiyordu.

Birini tanımak için zamana ihtiyaç vardı.

Emir de bunu biliyor gibiydi. Elif'e hisleri hakkında sorular sormuyor, ondan bir cevap beklemiyordu. Yalnızca yanında yürüyordu.

Ayrılacakları yere geldiklerinde Emir not aldığı kâğıdı çıkardı.

— Konağın adını araştıracağım. Belki hakkında başka kayıtlar vardır.

— Ben de fotoğrafın arkasındaki yazıyı yeniden inceleyeceğim.

— Bir şey bulursan haber ver.

— Sen de.

Elif eve doğru yürürken dönüp el salladı. Emir de karşılık verdi.

Küçük bir vedaydı.

Ama Elif'in yüzünde eve varana kadar silinmeyen bir gülümseme vardı.

Akşam Elif albümü masasına koydu. Fotoğrafın arkasındaki silik yazıyı daha iyi görebilmek için masa lambasını yaklaştırdı.

Yazının çoğu okunmuyordu. Yine de alt köşede küçük bir harf dizisi seçiliyordu.

Elif defterini açıp gördüklerini not etti. Sonra buldukları konağın fotoğrafını düşündü.

Belki de aradıkları cevap oradaydı.

Tam albümü kapatacakken telefonuna Emir'den bir mesaj geldi.

Emir: Konağın adını arattım. Eski bir yerel tarih yazısında geçiyor. Yarın sana göndereceğim.

Elif hemen cevap verdi.

Elif: Tamam. Ben de fotoğrafın arkasında birkaç harf buldum ama henüz çözemedim.

Emir: Yavaş yavaş bulacağız.

Elif bu mesajı okuduktan sonra bir süre ekrana baktı.

Yavaş yavaş bulacağız.

Nedense bu cümle ona yalnızca fotoğrafla ilgiliymiş gibi gelmedi.

Telefonu masaya bıraktı ve defterine geri döndü.

Bu kez hikâyesinin boş kalan sayfasına tek bir cümle yazdı:

Bazı insanları tanımak için uzun zamana ihtiyaç duyarsın. Bazılarını tanırken ise neden bu kadar tanıdık geldiklerini merak edersin.

Kalemini bıraktı.

Dışarıda yağmur başlamıştı.

Elif pencereye döndü. Yağmur damlaları cama vururken aklına o taş merdivenler geldi.

Bu kez kendisini korkutmaya çalışmadı.

Henüz hiçbir şey bilmiyordu.

Ama bir şeyi öğrenmek için acele etmek zorunda da değildi.

Yorumlar

Selin POLAT: kapının üzerindeki işaret gerçekten ilginç ama fazla dertlenme
Ceren Deniz: Her şey bir gün netleşir umarım çok araştırmana da gerek kalmaz
Volkan Eryılmazlı: Belli ki bu işin hiçte kolay olmayacak değil mi?
Nisa Fidan: kasten merak edeceğini düşündü ama ticari bir iştir kurmayalım
Eda Vural: Bu araştırma seni yıpratıyor gibi görüyor kendini de ihmal etme