Aşkın Ardındaki Tehlike
Ceylan Dalkan
Daima gökyüzünde dolanır gözlerim,
Sana baktığım anda anladı kalbim.
Nefes almak için yaklaştığım anda,
Senin olduğun her yer gökyüzü bana.
Gökyüzü işlenmiş gönlümün derinine,
Seni orada bulmuşum, kime ne?
Abim arabayı kafenin önünde durdurdu. Hepimiz hızlıca arabadan indik. Kafeye doğru adımlarken Bircan abla, sesindeki belirgin kinayeyle konuştu:
"Ne gerek vardı böyle herkesin gelmesine? Sanki düğüne gidiyoruz..."
Kimsenin duyup duymadığını zerre umursamadan, lafı ağzına tıkar gibi atıldım:
"Allah korusun!"
Abim eliyle mekanın içini işaret edip, "Buyurun, sizi en güzel masama oturtayım," diyerek bizi kafenin en ucundaki geniş masaya yönlendirdi. Çok geçmeden hepimiz aynı masanın etrafında yerlerimizi almıştık.
Melek, eğilip kısık bir sesle, "Yalnız kalsaydık daha iyi olurdu..." diye fısıldadı.
Sözlerini duyar duymaz hiç duraksamadan hemen çıkıştım:
"Niye? Ne özel konuşmanız olabilir ki?"
Doğan boğazını temizleyip, "Bence de yalnız kalalım," dedi. Bunu söylerken gözlerini benden ısrarla kaçırıyor, tek bir an olsun bana değdirmiyordu. Bircan ablanın yüzünde keyifli bir tebessüm belirirken, hırsla sandalyemi gürültüyle geri çekip kalktım ve hemen yanlarındaki boş masaya geçip oturdum.
Diğerleri de hemen peşimden kalkıp benimle beraber yan masaya geldiler. Abim ayağa kalkıp Doğan'a dönerek, "Hocam, ne istersiniz?" diye sordu.
Doğan, "Ben bir çay alayım," dedi.
Melek ise hiç gecikmeden, "Bana da şekerli Türk kahvesi olsun," diye ekledi.
Gülhan hemen yanımda oturuyordu. Kulağına doğru eğilip, "İyi ki yan masadalar, en azından seslerini duyabiliyoruz," diye fısıldadım.
O sırada başka bir garson bizim masaya yaklaşıp, "Siz ne alırsınız?" diye sordu. Herkes teker teker siparişini verirken sıra bana geldi.
"Ben bir şey almayacağım," dedim kestirip atarak.
Abim hemen araya girip elini garsonun omzuna attı. "Hesaplar benden, müesseseden ikramımız," diyerek neşeyle gülümsedi. Ama benim canım o kadar sıkkındı ki içimden hiçbir şey yemek de içmek de gelmiyordu; başımı olumsuz anlamda sallayıp sessiz kaldım.
Kafede ağır bir sessizlik hakimdi; sanki herkes ne olacağını beklercesine nefesini tutmuştu. Bu gergin sessizlik, Melek'in kulak tırmalayan sesiyle son buldu:
"Ee, neden imam oldun?"
İçimden 'Ne saçma bir soru bu böyle?' diye geçirmeden edemedim.
Doğan hafifçe omuz silkip, son derece sakin bir tavırla, "Seviyorum," dedi sadece.
Melek başını anladığını belirtircesine salladı ve "İyi, iyi..." diye mırıldandı.
Araya yine ağır bir sessizlik girdi. Zaten düşününce, onların birbiriyle konuşacak neyi olabilirdi ki? Biz pürdikkat gözümüzü onlara dikmiş bakıyorduk. Melek tüm ilgisiyle Doğan'a bakıyor, Doğan ise gözlerini etrafta gezdirip duruyordu.
En sonunda Doğan sesli bir nefes verip ellerini masanın ortasında birleştirdi ve hafifçe öne doğru eğildi.
"Bak Melek, gayet güzel bir hanımefendisin. Bildiğim kadarıyla bir mesleğin de var. Ama aşk..."dedi, bana kısa bir bakış atarak. "Bak, aşk diyorum; zorlamayla olmaz. Birini tehdit ederek ya da zorlayarak kendine âşık edemezsin. Bir gönül seni istemiyorsa geriye kaderine boyun eğmekten başka bir ihtimal kalmaz."
Bu sözler Meleğin zoruna gitmiş gibiydi. Gözleri dolmuştu.
"Seni ilk ben gördüm, ilk ben sevdim," dedi, kendini göstererek. "Şimdi seni iki günlük bir kadına kaptıramam!"
Buradaki kadın ben oluyordum.
Doğan gözlerini kapatıp elleriyle yüzünü örttü.
"Bak, seni önceden de sevmezdim, şimdi de sevmiyorum. Bunun hiçbir kadınla alakası yok."
Melek, acı çekiyormuş gibi başını salladı ve Bircan ablaya baktı.
"Ben artık yokum. Başka birisini bulursun."
Bunları söyledikten sonra masadan hızla kalktı. Sandalyesi devrilmişti.
Herkes sessizce ayağa kalktı. Bircan ablanın da yüzü kıpkırmızıydı. Eliyle beni göstererek, "Bana bahsettiğin kadının bu olmadığını söyle!" dedi.
Yutkundum. Anlayamıyordum. Doğan beni mi seviyordu? Bir türlü idrak edemiyordum.
Doğan'la göz göze geldik. Bu sefer ikimiz de aynı anda yutkunduk. Doğan annesine baktı ama bakışları, bana baktığı zamanki kadar yumuşak değildi.
" Kabalaşma anne," dedi. "Olmayanı olduramazsın, zorla güzellik olmaz."
Annesi çocuk gibi omuz silktiğinde ona şaşkınlıkla baktım.
Paşa bu sefer araya girdi.
"Gönül bu, Bircan abla. Kimi seveceğimizi biz seçemeyiz ki," dedi yumuşak bir tonda.
Bir anne nasıl olur da kendi evladını düşünmezdi? Ben böyle ebeveynlere anne ya da baba demezdim. Bir çocuğa sevgi vermeyeceksen, onu anlamaya çalışmayacaksan bir bakıcıdan ne farkın kalırdı?
Doğan, annesini kolundan tutarak yürüttü.
"Hadi anne, eve gidelim," dedi.
Hep birlikte kafenin çıkış kapısına doğru ilerliyorduk ki abimi gördük. Kafenin dışında, silahlı adamlarla konuşuyordu.
Yorumlar
- aleyna: doğanın sınırlı düşünceleri arasında kaybolma bu seni sıkıntıya sokar
- aleyna dede: melek ne kadar duygusal ama bu işleri çözmek zorunda değilsin
- DJ Slot: ceylan bak her şey kötüye gidiyor neden hala sessiz kalıyorsun
- Aylin Alkan: Dur bakalım ceylan silahlı adamları bu kadar dikkate alma
- Rıza Kaya: Kendine olan güvenini yitirme önemli olan sensin
- Doğan Sancak: Abin durumun ciddiyetini belki anlamıyor ama sen bunu değiştirebilirsin
- Tarık Arslan: Mecbur değilsin böyle hissetmeye lütfen kendine dikkat et
- Alper Akgün: Bütün bunlara rağmen mükemmel bir iş çıkarıyorsun