Bir İhtiyaç Meselesi
Ceylan Dalkan
Yolun sonunda sen varsın,
Nasıl arkamı döneyim?
Yol çok mu kötüymüş?
O zaman sen gel benim yanıma.
Karşı yollardayız,
Kavuşamayız…
Hadi, bir adım atalım.
Yollar dahi acıyıp hâlimize,
Açılsın kaderimize.
Hastaneye nasıl varmıştık bilmiyorum; yüreğim ağzımda, gözyaşım akmaya ramak kala bizi odaya almışlardı. Az sonra doktor gelmiş, sessizce serumu bağlamıştı.
"Sadece yorgunluk ve stres, korkulacak bir şey yok," demişti içimi rahatlatmaya çalışan bir sesle.
Serumu da az önce çıkarmış, "Hasta uyanınca gidersiniz," diye ekleyip odadan ayrılmıştı.
Odanın içi kalabalıktı; Bircan Abla bile oradaydı. Sessiz ama gergin bir bekleyişin ortasında herkesin bildiği tek bir gerçek vardı: Bircan Abla'nın o incitici sözleri, kardeşimin narin kalbine taş gibi oturmuştu.
Herkes ayaktaydı, bir tek ben kardeşimin yatağının ucunda oturuyordum. Gözüm Doğan’a kaydı; dalgınca pencereden dışarı bakıyordu. Ona temas etmemin doğru olmadığını çok iyi biliyordum ama o an sanki aklım başımda değildi.
Hayır,kimi kandırıyordum ki? Tek istediğim, bir kez olsun tenimizin birbirine değmesiydi ve bu durumu bilerek fırsata çevirmiştim.
İçten içe bana öfkelendiğini biliyordum, fakat bu perişan halimi gördüğü için sesini çıkaramıyordu.
"Doğan," diye fısıldadım, neredeyse çıkmayan, içime kaçmış sesimle.
İsmini duyar duymaz başını çevirdi; gözleri anında bana kilitlendi.
"Efendim," diye mırıldandı çatallaşmış sesiyle. "Buraya kadar geldiniz, sağ olun ama siz artık gidebilirsiniz. Gülhan birazdan uyanır zaten."
Bu sözleri odadakilere söylesem de, ılımlı tutmaya çalıştığım sesimle beraber gözlerimi sadece Doğan'ın gözlerinden ayırmamıştım.
"Olmaz öyle şey," diyerek kestirip attı ve tekrar başını pencereye çevirdi. "Beraber geldik, beraber gideceğiz."
Bircan Abla, oğluna bakıp, "Benim biraz başım ağrıyor oğlum," dedi.
Doğan başını hemen annesine çevirdi, "Gel sen de bir doktora görün istersen," diye karşılık verdi.
"Oğlum biz gidelim, bir şeye ihtiyaçları yok zaten," dedi annesi kestirip atarak.
Doğan ise bu söze karşılık, "Manevi ihtiyaç diye bir şey var, hiç mi duymadın anne?" diyerek sesini yükseltti.
Öfkesi yüzünden okunan Bircan Abla, "Sana ne elalemin kızının ihtiyacından!" diye parladı. "Annesi babası sevmemiş, sen mi seveceksi–"
Kulak tırmalayan bu sözler kalbimin atışını hızlandırırken, içimdeki tek endişe Gülhan'dı. Doğan, annesinin o cümleyi tamamlamasına katiyen izin vermedi; sert bir hareketle annesinin kolundan tutup odadan dışarı çıkardı.
Kulaklarıma sesleri ulaşmıyordu; fakat pencerenin pervazına yansıyan hallerinden her şeyi çıkarabiliyordum. Hararetle büyüyen tartışmaları, dışarıdaki buz gibi havaya inat gitgide şiddetleniyordu.
Yeter, "Ben bir gidip bakayım," deyip çıktı. O çıkar çıkmaz Gülhan'ın cılız bir sesle "Abla..." diye uyanması bir oldu.
Bütün dikkatim bir anda ona döndü. Hemen yanına eğildim. "Efendim ablacım, iyi misin? Başın dönüyor mu?" diye sordum.
Dudakları zorlukla aralandı, sessizce "Su," dedi.
Ben uzanamadan abim benden önce davrandı, suyu yavaş yavaş içirdi.
Doğanlar da içeri girerken Gülhan ayaklandı. "Ablacım acelemiz yok, biraz daha dinleseydin," dedim. "İyiyim abla, bir şeyim yok," dedi.
Bir koluna ben, diğerine Selinay girerken yavaşça ayağa kaldırdık.
Abim kimseye izin vermeden direkt kucağına aldı. Mahcup bir sesle "Benim yüzümden böyle oldu," dedi.
Gülhan abimin göğsüne yatıp sırtını okşadı. "Kendini suçlama abicim," dedi.
Abim odadan çıkarken herkes de peşindeydi. Ben en arkada yavaşça yürüyordum.
Tek isteğim eve gidip uyumaktı. Akşam üstü olmuştu zaten.
Doğan yanıma geldi. Birlikte hastaneden çıktık. Onlar arabaya yerleşirken Doğan'a baktım ve göz göze geldik. Gülümseyip önüme döndüm. İç çekip "Özür dilerim," dedim.
"Neden asıl benim özür dilemem lazım?" dedi Doğan.
"Senin bir suçun yok. Annenin sözleri yüzünden seni suçlayamam," dedim.
Nedense rolleri değiştirmişiz gibi hissediyordum. Ben yere bakıyordum, Doğan bana bakıyordu.
"Peki sen neden suçlusun?" dedi Doğan.
"Elini tuttum, sarıldım." Gözlerimi yüzüne kaldırarak, "günaha girdin, benim yüzümden," dedim.
Yarım ağız gülümseyip, "Kendin diyorsun, benim günahım sende. Benim yüzümden kendini suçlama," dedi.
Şaşkınlıkla ona döndüm. "Sen böyle yakın temasları istemezdin. Sırf yanımda olup destek olmak için bana karşılık verdin," dedim.
"Hayır, istediğim için yaptım. Bu benim için arkadaşlık görevi değildi," dedi.
"Ya neydi?" dedim.
Tamamen birbirimize döndük. "Sen artık benim için bir ihtiyaçsın, Ceylan. Ve kimse ihtiyacı olana arkasını dönemez."
Yorumlar
- Vildan Sarıyer: Bütün bu stresi yaşamamak için gel gözlerime bakma
- Eda Özdemir: bu şekilde ihtiyaçları doğru tarif etmek zor ama denemeliyiz
- Aylin Okur: Keşke her şey daha kolay olabilseydi niye böyle zor görünüyor?
- Eren Ali Dağ: bircan ablanın korkutucu sözleri hiç de iyi hissettirmedi