Bir Saniyelik Mahcubiyet
Ceylan Dalkan
Ölüm döşeğinde bile olsam,
Derdimin devası sen değilsen,
Kim beni iyileştirebilir ki?
Bu fani dünya güzel görünmese gözüme,
Sen varsın diye renkler işlenirdi gönlüme.
Ben, Selinay, Yeter ve Gülhan aynı odada hazırlanıyorduk. Karşı odada abim, Paşa ve Doğan vardı. Kapının önünde ise Bircan abla ile Melek bekliyordu.
Aynadan kendime son bir kez baktım ve odanın kapısına doğru ilerledim. Üzerimde krem rengi bir bluz, altında yüksek bel kahverengi bir etek vardı. Ayağıma kısa topuklu kahverengi ayakkabılarımı giymiştim. Saçlarım açıktı, iki yandan salıktı.
Kapıyı açıp odadan çıktım. Karşı odaya ilerleyip, çalmadan içeri girdim. Karşımda üstü çıplak Doğan'ı bulmayı beklemiyordum. Göz göze geldiğimiz o bir saniyede ikimiz de aynı anda arkamızı döndük.
"Ne yapıyorsun sen? Odaya böyle mi girilir?" Sesi sertti, buz gibiydi.
"Özür dilerim. Birazdan çıkacağız, hazırsındır diye düşünmüştüm," diye fısıldadım.
Fakat söylediğimin aksine, aklım hâlâ az önce gördüğümdeydi. Ve onun tam arkamda dikiliyor olması... Kalbimin ritmini altüst etmeye yetiyordu.
"Tamam, sen çık. Ben geliyorum," dedi arkam dönükken.
Beni görmese de başımı hızla salladım, odadan çıkıp kapıyı kapattım. Ne yapacağımı bilemez bir halde salonda üç tur attım. Elbette hayatımda ilk defa yarı çıplak bir adam görmüyordum. Ama bir fark vardı. O adam imamdı. Ve o bir saniyede gördüğüm kadarıyla... fazlasıyla kaslıydı. Böylesini ben bile beklemiyordum.
Kendimi mutfağa attım. Dolaba yönelip soğuk suyu çıkardım, titreyen ellerimle bardağa doldurup bir dikişte içtim. İşte o an fark ettim, ellerim titriyordu. Vücudum neden bu kadar abartılı tepki veriyordu ki?
Tam o sırada karşı odadan Selinay ve Yeter çıktı. Panikle suyu dolaba geri koydum, bardağı bulaşık makinesine yerleştirip kapağını hızla kapattım.
Yeter yanaklarını şişirip bıraktı. Gözleri üzerimdeyken, "Erkeklerin hazırlığı bitmedi mi?" dedi. Hemen başımı iki yana sallayıp, "Bilmiyorum ki," deyip omuz silktim. Bu abartı tepkime kaşlarını çatarak bakıyorlardı.
"Yani ben buraya su içmek için geldim," deyip elimle buzdolabını gösterdim.
Yeter de kısaca başını sallayıp, "Anlıyorum," dedi.
Tam o sırada Doğan'ın olduğu odanın kapısı açıldı.
Yeter ve Selinay salona doğru ilerlerken ben de elimi başıma vurup peşlerinden gittim. Doğan'la göz göze gelmek istemesem de ona bakma dürtüsüne karşı koyamadım. Siyah bir gömlek giymişti, istemsizce kaşlarım çatıldı. Altında da siyah pantolon vardı. Abimin kıyafetleri olmalıydı. Neden bu kadar yakışıklı olmuştu?
Yeter ve Selinay da ben ve Gülhan'ın kıyafetlerini giymişti. Gülhan odadan, abim ve Paşa da balkondan çıkınca herkes kapıya doğru yöneldi ve Doğan'la tekrar çarpıştık. Bu sefer ikimiz de konuşmadan merdivenlerden inip dış kapıyı açtık.
Evin kapısından sırayla çıktık. Bircan abla ve Melek bize şaşkın şaşkın bakıyordu. Belli ki sadece Doğan'la Yeter'i bekliyorlardı.
"Siz nereye böyle?" dedi Bircan abla.
Gözlerinin içine bakıp cesaretimi topladım. "Biz de geliyoruz," dedim.
Sıkıntılı bir nefes verip başını istemeye istemeye salladı.
O sırada abim araya girdi, sesini yükselterek: "O zaman arabaya atlayın, çabuk geç kalmayalım!"
Bircan abla öne bindi, şoför koltuğunda abim vardı. Biz ise arkaya sıkış pıkış doluştuk. Doğan cam kenarına oturur oturmaz, herkesten önce davranıp hemen onun yanına geçtim.
Abim kontağı çevirdi ve araba kafeye doğru yola çıktı.
Yorumlar
- Kadir karasu: bir saniye bakış yeterken kalbini altüst ediyor buna dikkat!
- Ahmet Esen: ellerinin titremesini anlıyorum ama kontrolü kaybetme ceylan
- Vildan Sarıyer: Yürüme şeklin biraz dikkat çeksin kapıya bu şekilde girilir mi insan?
- Eylül Nadir: yeterin karşısında doğru sıvıyı içmiyorsan durum daha karışık
- Eda: doğan bu sefer neden bu kadar yakışıklı olmuş imkansız!
- Aysel Maden: doğanın yanına oturmak cesaret istiyor düşünüp dikkat et!
- DJ Slot: Yari çıplak imam görmek sinir bozucu ama bir yerde ilginçte
- Azra Özdemir: doğanın sesi daha sert olamazdı böyle gelmeyecek kadar tanıdık değil mi?
- Efe Işıldar: Sadece özür dilemekle olmuyor işte ceylan bu durumlarda dikkat etmelisin