Toz Zerresinin Çığlığı

Kalbin imtihanı

Ceylan Dalkan

Toz zerresiyim; kimse görmüyor ama herkes silmek için uğraşıyor.

Hepimiz şaşkınca kafenin dışında duran abime ve karşısındaki üç adama bakıyorduk. Dizilerdeki mafyalara benziyorlardı: Siyah kıyafetleri, kafenin dışında art arda sıralanmış siyah arabaları, güneş gözlükleri ve son derece ciddi duruşlarıyla oldukça ürkütücü görünüyorlardı. Abimin böyle arkadaşlarının olduğunu hiç sanmıyordum.

Bir iki adım atıp kafenin dışına çıktım; arkamdan bizimkiler de geldi. "Abi!" diye seslendiğim an, üç adam da aniden bana baktı. Abim vakit kaybetmeden beni koluyla arkasına aldı.

"Abi, ne oluyor? Bu adamlar kim?" diye sordum endişeli bir ses tonuyla.

Abim, "Bir şey yok, Ceylan, arkadaşlarım," dedi ama sesindeki o ince tedirginlik gizlenemeyecek kadar açıktı. Adamlar ise bana aynı ciddiyetle ve dikkatle bakmayı sürdürüyordu.

Doğan abime bakıp, "Biz eve gidiyoruz," dediğinde şaşkınlıkla açılan bakışlarımı yeniden abime çevirdim. Onu bu gizemli adamlarla yalnız bırakıp hiçbir yere gitmeye niyetim yoktu.

Fakat abim, başını keskin bir hareketle sallayıp, "Olur, tamam, ben de arkanızdan geleceğim," diyerek beni kolumdan tuttuğu gibi Doğan’ın yanına iteledi.

"Abi, saçmalama!" dedim keskin bir tonda. Doğan sessizce bana biraz yaklaşıp, "Belki de arkadaşlarıdır, bu kadar korkacak bir şey yok, sakin ol," dedi. Fakat bakışlarımız Doğan'la denk geldiğinde, onun da en az benim kadar gergin olduğunu anladım. Yalnızca başımı iki yana sallamakla yetinebildim.

Paşa, abime yaklaşıp kulağına fısıldadı: "Bu adamlar sağlam papuç değil, başın dertteyse söyle."

​Ancak bunu sadece abim değil, hepimiz duymuştuk. Mafya kılıklı adamlar birbirlerine bakıp alayla güldüler.

Abim, elini Paşa'nın omzuna koyarak, "Sağ ol kardeşim, ama önemli bir şey yok," dedi ama buna inanan hiç kimse yoktu.

Daha fazla ısrar etmedik ama içim hiç rahat değildi. Doğan, abimden arabanın anahtarını aldı ve herkes arabaya bindi. Ben cam kenarındaydım; Bircan abla ön koltuğa, Doğan ise şoför koltuğuna oturmuştu.

Arabayı çalıştırmadan önce Bircan abla başını arkaya çevirip hepimize göz gezdirdi. Beni gördüğünde ise acımasızca konuşmaya başladı: "Allah bilir abin neye bulaştı... Dua et de o adamlar abine bir şey yapmasın!"

Gözlerim dolarken Doğan hemen araya girdi. "Anne susar mısın? Başkasının aile meselesi bizi ilgilendirmez," dedi ama annesi ona sadece yüzünü ekşitmekle yetindi.

Yanı başımda duran Gülhan ise korkuyla titremeye başlamıştı; ağzını bıçak açmıyordu. Benden daha sulu gözlüydü. "Abla..." dedi, yaşlar yanaklarından süzülürken. "Abime bir şey olmaz, değil mi?"

Onu hemen kolumun altına alıp saçlarından öptüm. "Hayır ablacığım, bir şey olmayacak. Gelecek," diyerek Gülhan’ın gözyaşlarını şefkatle sildim.

Ama annesi durmadı; sanki bir yılan gibi zehrini akıtmadan rahat edemiyordu. "E tabii, başınızda anne baba yok... Allah kimseyi öksüz yetim bırakmasın," dedi ve bize acıyarak baktı.

İşte o zaman, içimdeki tüm sabır taşları yerle bir oldu. Tam o an Gülhan bir anda nefes alamadı ve şiddetli bir öksürüğe boğuldu. Hemen arabanın kapısını açıp kendimi dışarı attım, Gülhan'ı da aceleyle peşimden indirdim.

Hâlâ kesik kesik öksürüyor, bir yandan da hıçkırıklarla ağlıyordu. Panikten ne yapacağımı bilemeyerek iki elimle yüzünü sabitledim ve gözlerinin bana bakmasını sağladım.

Arkamızdakilerin hepsi arabadan inmişti ama kimse kıpırdayamıyordu. Gülhan zaten ayakta duracak halle değildi.

​"Ablacım, bana bak!" Gözleri kayıp gidiyordu, o kadar hassastı ki... "Gülhan, bana bak!" diye bağırdım ama sesimdeki çırpınış boşunaydı.

Gülhan titreyerek birdenbire kollarıma yığıldı. Dizlerim o anın ağırlığıyla yere çöktü. "Gülhan!" diye haykırdım. Başı omzuma düşmüştü, bütün vücudu kaskatı kesilmiş ve tüm yükü bana kalmıştı.

Yorumlar

• Ahmet Esen: Keşke bu konu üzeri uzatmasaydınız içinizdeki korkuyu görüyorum
• Eylül Karaca: abi lütfen bırakma hemen geri dön
• Furkan Metehan: bunu dediğine üzülmemek elde değil abine dikkat et
• Derya Ergin: gülhana karşı dikkatli olmalısın şimdi sanki hayatı tehlikede gibi görünüyor