Burası neresi?

Ölümcül bir sessizlik vardı. Hatırladığım şeyler ise sıfırdı.

Alnımın ortasında inanılmaz bir acı varken gözlerimi aralamaya ancak gücüm yetmişti.

Omuzlarımdan yayılan sızının eşliğinde sırtımda sanki nefes alan delikler vardı.

Elimi götürmek istediğimde küçük deliklerden yakıcı bir sızı, beynimin içine işlemişti.

"Yapma" diye fısıldadı iç sesim. Elimi dizlerime götürdüğümde etrafa bakmak için kafamı kaldırdım.

En son ne yapıyordum ben?

Etrafımdaki karanlıktan hiçbir şey göremiyordum. Ardından titrek bir şekilde bir lamba yandı.

Cızırtı ile odayı aydınlattığında sessizlik bozuldu. Duvarlardan sızan rüzgar, lambanın uğursuz vızırtısına bir sesi varmışçasına eşlik etti.

Sırtımda şekillenen acı, uyuşuk bedenime yayıldığında ayaklarımı hissedebilmiştim.

Ayak bileklerimde gıdıklayan bir his belirdiğinde kafamı ağır ağır aşağı indirdim. Küçük bir su birikintisiydi gıdıklayan şey.

Bileklerime kadar gelen suyun dibi, okyanusmuş gibi görünmüyordu.

Simsiyahtı.

Boya değildi daha çok bir kimyasalı andıran ağır bir kokusu vardı.

Beynimi bir şeyleri hatırlamaya zorladıkça sanki beynim parçalanıyor, yaralarım sızlıyordu.

Dayak yemiş gibi ağrıyan vücudumu, zorlukla oturduğum yerden kaldırırken kalçamın altındaki tahta parçaları ağlıyormuşçasına bağırdı.

Ayakta durmakta zorlanınca sendelemiş, tutunacak bir yer aramıştım. Kalktığım yere ellerimi yasladığımda, olduğum yeri daha net görebilmiştim.

Kocaman odanın içinde tek bir tahtadan sandalye vardı. Altımda gıcırdayan şey, oydu.

İçimdeki sıcak havayı bıraktığımda nefesim, gürültülü bir şekilde tüm duvarları gezdi. Yakıcı oksijen ciğerlerimle buluşurken, sesimin yankısı henüz gelmişti.

Olduğum yerde kalakaldım. Soluklarımı ürkek bir şekilde alıyordum. Lambanın uğultusu kulağa o kadar uğursuz geliyordu ki, sessiz hâlinin ürperticiliğini unutmuştum.

Hâlâ aklımı yerine getiremiyor, buranın tüylerimi diken diken etmesine izin veriyordum.

Kalbim olduğunca yavaş atıyordu. Birinden korkuyormuş da duymasını istemiyordu sanki.

Zihnim yaşadığımı sorguladığında bilinçsizce elimi kalbime götürdüm. Dokunduğumda kemiklerimin hareket ettiğini hissetmemle, kalp atışlarım eğik kemiklere çarpmaya başladı.

Kaburgalarım...

Dişlerimin arasından başka bir soluk girdiğinde atan damarlara, keskin bir nesne batmıştı.

Az önce neden korkak bir şekilde attığını anlamıştım.

Kemiklerim nasıl kırılmıştı?

O kımıldama anlık mideme baskı yapmıştı. Kusma isteği zihnimi doldursa da korkum daha ağır gelmişti.

Kalbime kaburgamın bir kez daha batmasıyla, kafamın içinde sanki bir şeyler patlamıştı. Nefes almak bir anda imkansız hâle gelmişti.

Havayı içime çekmek, bu kadar zorken genzimde beliren yakıcı koku başımı döndürmüştü. Korku karabasan misali üzerime çöktüğünde, göğsümdeki titrek ritmi arttırırmış, parçalanmış kemikler kalbime daha çok baskı yapmıştı.

Baskı arttıkça soluklarım daha da hızlanıyordu. Midem daha da kasılıyor, zihnime tek bir düşünce yerleştiriyordu.

Ölüyorum.

Dizlerim titredi ve beni yüz üstü bıraktı. Sandalyeye doğru düştüğümde siper aldığım ellerim, bağrıma batmıştı.

Ağrı sanki kalbime değil de boynumun etrafına sarılmıştı. Kanıma akan hava, sürtünerek sönük ciğerlerime ulaştı.

Çektiğim hava soluk borumda takılı kaldı. Ağzımdan belirsiz bir ses çıktığında göğsümdeki baskı ağırlaşmış, hırıltılar dökülmüştü bedenimden.

Boğazıma oturmuş bir yumruyu güçsüz nefeslerle alt etmeye çalışıyordum. Zorladıkça ise yenilen ben olmuştum.

Acıyla inlerken sakinleşmeye çalışıyordum.

Bir şey yok, Belin. Bir şey yok.

Gözlerimi açıp nefes almaya çalışırken olduğum yeri görüp daha da panikliyordum.

Sakinleş. Yok bir şey.

Kendimi daha büyük bir işkenceye atmamak için gözlerimi sıkıca yumdum.

Geçti.

Hayali eller kaybolsa da damarlarımdaki kan ürkerek akıyordu. Gerçek değildi, di'mi?

Rüya falan olmalı, değil mi?

Kafamın içinden gelen uğultuyu dinlemeye çalıştım. Gerçek olmadığına inanan iç sesimi dinlemek istedim.

Titreyen ayaklarımın çarptığı su ve lamba cızırtısı iç düşüncelerime galip gelmişti.

Sessiz kalbimde peyda eden korku, beynimin her köşesini ele geçirirken gerçek değil, diyemedim.

Kalçamı sandalyeye yasladığımda, tişörtümün boğaz kısmını esnetmeye çalıştım. Ayaklarımı sabit tutup işaret parmaklarımın ucuyla kulaklarımı tıkadım.

Beynimin içinden gelen uğultuyu daha net duyuyordum. Engellediğim halde florasan sesi zihnimde kendini hatırlattı.

Gözlerimi daha da sıkı kapattım. Paniklememeye çalışsam da gözlerimi kapatmama rağmen nerede olduğumu biliyordum.

Yavaş nefesler almaya özen gösterdim. Göğsümdeki çarpık kemiklerin hareket etmemesi için nefeslerim bir fısıltıya dönüştü.

Başka bir yerde olduğumu hayal etmeye çalıştım. Zihnim bana ihanet ederek inatla nerede olduğumu gösterse de, evimde olduğumu hayal etmeye çaba sarf ettim.

Annemleyim. Kardeşim yanımda, benden her zamanki gibi saçını kesmemi istiyor. Yüzünde o masum gülüş var.

Ağzımdan giren hava göğsümde sıcak bir şekilde titredi.

Annem önce kahvaltı yapmamızı söylüyor. Yüzünde merhametini eksik etmeyen her zamanki ifade var.

Gözlerimi gevşetip, daha yumuşak bir şekilde kapalı tuttum. Burnumdan yavaş bir nefes alıp ağzımdan gizlice verdim.

Göğsümü hareket ettirmeden, diyaframdan alabildiğim kadar oksijen alıp, verdim.

Yavaşça gözlerimi aralarken gördüğüm şeyin beni korkutmaması için içimden kendimi telkin ettim.

Bir şey yok.

Birisi şaka yapıyor olmalı.

İyisin.

Sakin ol.

Korku fayda etmeyecek.

Yok bir şey.

Kendimi düzelttim. Kambur durmamaya, ve sırtımı sandalyeye yaslamamaya özen gösterdim.

Ben niye buradayım, diye düşünmek bile işkenceydi resmen.

Biri engel oluyordu adeta. Sanki biri önce burayı sorgulamamı, keşfetmemi istiyordu. Zorluyormuş gibiydi.