Kara Bulut`un Arkası
Ceren kahvesinden bir yudum alıp masaya bıraktı ve kollarını masaya yaslayarak Meltem'e doğru eğildi.Gözlerinde meraklı bir pırıltı vardı.
" Meltem, bir şey soracağım...Bu Aras'ın okulda hiç arkadaşı yok mu?Neden hep böyle tek takılıyor, hiç mi konuşmuyor kimseyle?" dedi
Meltem, Ceren'in bu inatçı merakına hafifçe güldü ama sonra yüzü biraz ciddileşti."Valla Ceren, ben geçen seneden beri bu okuldayım ve onu hep böyle gördüm. Hiç kimseyle yan yana yürüdüğünü, kantinde biriyle oturduğunu ya da sınıfta sohbet ettiğini görmedim.İlk zamanlar birkaç kişi yanına gitmeye, arkadaş olmaya çalıştı ama Aras herkese o kadar soğuk ve ters davrandı ki, bir süre sonra herkes ondan uzak durmaya başladı."
Ceren kaşlarını hafifçe çatarak dinliyordu.Meltem konuşmasına devam etti:" Okulda onun hakkında bir sürü dedikodu dönüyor aslında.Kimi çok büyük bir kaza atlattığını ve o yüzden böyle içine kapandığını söylüyor, kimi de geçmişinde çok güvendiği birilerinden büyük bir darbe yediğini...Ama işin aslı nedir kimse bilmiyor.Bildiğimiz tek şey, onun âdeta bir gölge gibi yaşayıp gittiği."
Ceren, Meltem'in anlattıklarını dinlerken kantinin çıkış kapısına doğru baktı.Aras'ın o mutsuz ve yalnız görüntüsü gözünün önünden gitmiyordu.İçindeki o neşeli ses,bu sefer sadece merakla değil, garip bir buruklukla fısıldadı: " Herkes vazgeçmiş olabilir ama ben vazgeçmeyeceğim."
Yorumlar
- Ayşegül: teşekkür ederim 🌸
- mükemmel olmuş