Yeni Arkadaş
Okulun büyük kapısından içeri adım attığında, Bahçedeki kalabalık gözünü kamaştırdı.Tam o sırada, kalabalığın uzağında, bir ağacın altında tek başına oturan,kulaklıklarını takmış ve etrafına âdeta " bana yaklaşmayın" duvarı örmüş o mutsuz çocuğu gördü: Aras...
Ceren, adımlarını yavaşlatıp ağacın altındaki o mutsuz çocuğu, Aras'ı incelemeye başladı.
Çocuğun yüzündeki o hüzünlü ve umursamaz ifade, Ceren'in içindeki merak duygusunu iyice tetiklemişti. Üzerindeki siyah kapüşonlusu ve kulağındaki kulaklıklarla sanki dünyadan tamamen soyutlanmış gibiydi.
Ceren içinden, " Bu kadar güzel bir günde bir insan neden bu kadar mutsuz görünür ki?" diye geçirdi.
Tam o sırada bir ses Ceren'i düşüncelerinden çekip çıkardı:
" Uzak dur bence ondan.Genelde etrafına görünmez duvarlar örer."
Ceren arkasını döndüğünde kendisine gülümseyerek bakan, cana yakın bir kız gördü.
Bu kıza hemen kanı kaynamıştı.Ceren merakla " Neden ki? Kim o?" diye sordu. Yeni tanıştığı kiz omuz silkti, " Adı Aras.Kimseyle konuşmaz,hep böyle yalnız takılır.Bu arada ben Meltem, seninle aynı snıftayız galiba!" dedi.
Ceren neşeyle elini uzattı,"Ben de Ceren, memenun oldum!" İki kız, Aras'ı arkalarında bırakıp okulun büyük merdivenlerine doğru yürümeye başladılar.Koridorda neşeyle sohbet ederek, yeni sınıflarına doğru ilerliyorlardı.Ama Ceren'in aklı hâlâ o ağacın altındaki siyah kapüşonlu çocukta kalmıştı.Sınıfın kapısını açıp içeri girdiklerinde ise Ceren'i büyük bir sürpriz bekliyordu...