1. Bölüm : ¶21 YIL SONRASI°°°
Burasını oldum olası sevemedim…Çok soğuk. Çokta karanlık...
Sahi mezarına en son ne zaman gelmiştim? Sanırım Eylül doğduğunda, buda ikinci kez gelişim. Ölümünle yüzleşmek şimdiye nasipmiş ne garip, ben yıllarca senin adınla ölümü yan yana dahi getiremedim. Şimdi ise matlaşmış mezar taşına dokunuyorum, elim toprağının üzerinde dolaşıyor. Hemen başucundan göğe uzanan manolya ağacına bakıyorum.
En çok manolyayı severdin, bana bıraktığın tek vasiyetinde buydu."Senden önce ölürsem mezarımın başına manolya ağacıdikİnci. Yalnızlığımda seni beklerken kokunu içimeçekerim."Demiştin. Sanki içten içe bir gün bunun yaşanacağını bilir gibi.
Cenazenden bu yana ne kadar büyümüş, dallarından üzerine gölgeler düşüyor.
Şimdi mutlu musun? Ben geldim, senin İncin…
Yıllarca, gittiğim her yere kalbimde taşıdım seni… En kötü günlerimde bile hayaline sarılarak teselli buldum. Ben, senin şefkatinde filizlendim, senin sevginle kök saldım, aşkınla olgunlaştım, yokluğunda büyüdüm. Ben, seninle bahara kavuştum…
İlk karşılaştığımız günü hatırlıyor musun? Aynı bugün ki gibi taptaze bir bahar havası vardı… Ben yağmurdan sırılsıklam olmuştum, utançtan yüzüne bile bakamamıştım. Söylesene, o gün ki heyecanımız aşk mıydı? yoksa sadece ikimiz arasındaki tutkudan ibaret miydi bütün yaşananlar?
Aşk olmalı… Aşktı demi…
Derinlerde bir yerde kalbimden taşan hislerin bambaşka olduğunu biliyordum. Sihirli sözcükler dudaklarımdan hiç dökülmedi, gözlerinin içine baka baka haykıramadım hiçbir zaman ama biliyorum işte, o güne dair ne varsa hepsi aşktı. Sende farkındaydın aslında, bütün o boş vermişliğinin sebebi buydu.
Evlendiğimiz gün yarı ayık, yarı sarhoş kafayla uykuya dalmadan hemen önce"Kendini mecbur hissetmeİnci. Ben bu anın hayalini kendime yasaklayana kadar defalarca kez kurdum. Yokluğunda senle yaşadım, aldığım her nefeste, soluduğum her tende sen vardın. Geçmişi unutmam için banaşans ver, bırak yaşayalım..."demiştin ya, işte ben o gün, yeniden nefes almaya başladığımı hissetim, ta ki kanlar içinde yere yığıldığını gördüğüm ana dek.
Soluduğum her nefes boğazımda düğüm olup kaldı sanki. Bunca yıl kesilen soluğumu yanına geldiğimde açılması çok garip değil mi? Şifamı sende bulacağımı düşünmezdim.
Sevgilim, biliyor musun, yokluğunda, bazıları beni takdir etti, pek çoğu ise kınadı. Hep aynı soruyu defalarca kez yılmadan, usanmadan sorup durdular. “Mezarına hala gitmedin mi?” yanına neden gelemediğimin cevabını kendime dahi itiraf edememişken, onlara ne diyebilirdim ki?
Uzunca bir süre acını yok saydığımı düşündüler, daha sonrasında ise çok acı çektiğim kanaatine vardılar. Herkesin benimle ilgili bir fikri vardı aslında. Sadece ben, sadece ben davranışlarımın sebebinin ne olduğunu bilmiyordum. Ama şimdi düşününce anlıyorum, bunu adı utançmış, senin anılarına, gençliğimize duyduğum utançtanmış hepsi.
Şu an bile kendime itiraf edemediğim gerçekler var, yıllardır senden sakladığım sırlarım.
Evet, sen hayattayken gün yüzüne çıkmadılar belki ama şimdi içimi kurt gibi kemiren o günahlardan kurtulmak istiyorum. Geçmişimden kurtulmamın mümkün olmadığını biliyorum…
Her şeyi, yaptığım tüm hataları, işlediğim tüm güm günahları sana şimdi anlatsam, içimde kurduğum mahkemede aklanır mıyım? Aklanmam, sadece vicdanım rahatlar.
Öykümüzü en başa sarıp, sana her şeyi anlatacağım, zira kontrolü nerede kaybettiği mi bilmiyorum. Yaptıklarım mantığıma hala sığmıyor.
Neden diyorum... Neden...
Cevabı koca bir boşluk, çocukluk mu yoksa tamamıyla aptallık mı ya da aşk?
Bilemiyorum. Bildiğim tek bir şey var oda şu an olsa aynı hataları tekrarlamayacağım.
Özür dilerim sevgilim, hatalarımın farkına varmam için yokluğunla sınanmam gerekti...
____________________♡♡♡____________________
Kurguma Hoşgeldiniz...
Zaman zaman ağlayacağımız zaman zaman güleceğimiz hoş bir aşk üçgeni ile selamlıyorum sizi...
TANIŞMA bölümünü kısa tuttum, birsonraki bölümde görüşmek üzere
SEVGİYLE KALIN
AŞKLA YAŞAYIN
Şahsi instagram adresim @incil01