. Bölüm: ¶ SAMAN SARISI SABAHLAR

21 YIL ÖNCESİ / MEVSİMLERDEN SONBAHAR...

Bütün eve yayılan heyecanla yeni güne gözlerimi açtım.

Bugün yeni hayatımın ilk günü, yatağımı son kez topladım. Kitaplığımın önündeki sandalyeye oturduğumda, uçakta okuyabileceğim güzel bir aşk romanı arıyordu gözlerim. Parmaklarım kararsızlıkla hepsi üzerinde dolaştı durdu."Belki de bu kez aşkı bulan kişi ben olurum."diye geçirdim içimden. İçten içe imkânsız olduğunu bildiğim bu fikir, kalbimi hızlandırmış olsa da yanıma kitap alma düşüncesinden vazgeçip, hazırlanmak üzere kıyafet dolabına yöneldim.

Boş askılarla bakıştık durduk. Yolculukta giymek için ayırdığım kıyafetler dışında dolabımda tek bir çorap dahi yoktu. Ağır ağır üzerimi değiştim, doğrusu spor giyinmek pek huyum değildir, ancak bugün oldukça yorucu bir gün olacak. Ne kadar rahat o kadar iyi.

Sırtım kapıya dönük vaziyette, valizi kapatırken, odamın kapısı sonuna kadar açıldı. ‘Mutfakta seni bekliyoruz.’

Seslenen kişi ablam. Pardon, ‘hayatımın dikeni’ desem daha doğru olur.

Aklından geçenleri tahmin etmem için onunla göz göze gelmeme gerek yok! Her zamanki gibi asık suratla beni inceleyip içten içe eleştirdiğine eminim.

Biz, ablamla birbirimize pek benzemeyiz, hayallerimiz, isteklerimiz birbirinde farklı olduğu gibi, güzellik anlaşımız da bi o kadar farklıdır. O; ailemizin, romantik, güler yüzlü, cana yakın güzel kızı, bense ömrünü ablasına benzetilmeye çalışarak geçiren asık suratlı küçük kardeşim.

Valizin kenarından sarkan kumaş parçalarını içeri iteklerken kalan son gücümle fermuarı çektim. Zümrüt hemen yanı başımda iğrenir gözlerle beni inceliyordu. Tartışmak yerine sessizce odadan çıkmayı tercih ettim. Valizin tekerleklerinden çıkan tıkırtı ve ablamın cırtlak sesi eşliğinde bir süre koridorda ilerledik.

Ablam cephesinden gelen ilk eleştiri; “Keşke sana verdiklerimi giyseydin.” oldu.

Eleştirilerini filtrelenmeyip peş peşe sıralarken, Zümrüt’ün suratına‘Sana da günaydın abla… üstümü başımı eleştireceğine, keşke küçük kardeşine sarılıp bu sabah nasıl hissettiğini sorsaydın.’Dercesine baktım, ardında valizi duvara yaslayıp;"Halimden gayet memnunum."Dedim.

Sustu, ablam ilk kez bana karşı sustu. Omuzumdan tutup beni kendine doğru çekti, başımı kollarının arasına alıp küçük kardeşini kendisine saklamak istercesine yüreğine doğru iteleyip, "Hadi git saçını düzelt, sonra kahvaltı yapıp çıkalım geç kalacaksın." dedi.

En son ne zaman hüzünle sarıldığımızı hatırlamıyorum, genelde büyük kavgalarımızın peşine gelen kırgınlıkların ardından, salya sümük ağlayarak sarılırdık. Şimdi ilk kez ayrılacak olmanın verdiği hüznüyle sarılıyoruz. “Harika! Zaten üzerindekilerle berbat görünüyordun, ağlayıp iyice çirkinleştin.” Dediğinde sümüğümü ablamın omuzuna siliyordum.

Haklı, bütün vaktini süslenmeye ayırmayan, makyaj yapmanın püf noktalarını dahi bilmeyen biri olarak, bütün suratımı kaplayıp, dudağımın içine dolan makyaj kalıntılarıyla ne kadar berbat göründüğümün bende farkındayım. İçimden;‘Artık daha ölçülü ağlamalıyım, en azında gözlerimi boyadığım günlerde ağlamamam lazım.’diye geçirirken, Zümrüt bozulan makyajıma rötuş yapıyordu.

Fondöten fırçası suratımda daireler çizerken, nefes kesen güzelliğe sahip bir ablayla yaşamanın hissettirdikleri hakkında düşündüm. Artıları ve eksileriyle sayfalarca şey maddeleyebilirim, şüphesiz kıyaslanarak büyümek içlerinde en sinir bozucu olanı. ‘Küçük olan değil, büyük olan…’ ve buna benzer pek çok şeyi işitti bu kulaklar. Okulda, sokakta, aile buluşmalarında, kısaca yan yana olduğumuz her an, ablam kadar özenli ve güzel olmak zorundaydım. Giydiğime, konuştuğuma, gezdiğim yerlere, arkadaşlarıma dikkat etmekle mükelleftim. Gerçi ben dikkat etmesem de ablam benim yerime dikkat ederdi. ‘Zümrüt’ün kardeşi her daim dikkat çekmeliymiş.’ Çok saçma değil mi? ablamın dünya üzerindeki tek işi beni kendi zevkine göre dönüştürmek. Bana dair olan şeyleri neden kendine vazife edindiğini bilmiyorum ama durum bundan ibaret.

Kardeşim, kirpiklerimi kıvrılıp, katman katman siyaha boyarken, kendimi onun koca taş bebeği gibi hissettim. Bana makyaj yapmayı sever… kızın hakkını yeme İnci, makyaj yapmanın yanında sana her konuda destek olup öğütler verdi… desem de inanmayın. Biz farklıyız.

Normal abla kardeş ilişkilerini iyi bilirim. Gerçek ablalar kardeşlerine dersleri konusunda yardım ederken, benim ablamdan aldığım tek öğüt;” Havalı kız nasıl olur ve muhteşem flört taktikleri nelerdir “oldu.

Ciddi sayılacak tek ilişkimin hüsranla bittiğini düşünürsek iyi bir öğrenci olamamışım. Erkekler konusunda ondan öğrenecek çok şeyim var.

Karşımdaki güzel kız, düşüncelerimi hissetmiş olacak ki ela gözlerini devirerek bana seslendi. “İnci…” Ah yapma! Bütün gece erkekler hakkında anlattıklarından midem bulandı tekrardan başa dönmek istemiyorum. İç çekip;“Lütfen… lütfen tekrar başlama abla.”Dediğim bıkkın bir ses tonuyla, adi kadın allık fırçasındaki bütün boyayı suratıma boca etti.

“Söylediklerimde ciddiyim İnci. Aptal gibi karşına ilk çıkan çocuğa abayı yakma. Birazcık süründür. Erkekler salaktır, hep aynı numarayı yaparlar.” Deyip kıkırdayarak örnek verdi.” Şans eseri karşılaşma numaraları, ortak arkadaşlarla buluşmalar, not verme bahanesiyle yurduna gelmeler falan falan falan… kısaca, yaptıklarına ve söylediklerine inanma. Onlar basit düşünen canlılardır muhtemelen senden önce pek çok kıza bu şekilde yanaşmışlardır. Ah yine de aşksız olmaz bebeğim…” deyip iç çekerek devam etti. “Unutma numaralarını yemiş gibi yapıp kedinin fareyle oynadığı gibi oynayacaksın. “Dedikten sonra birkaç adım geriye gitti.

Eserine gurur duyan gözlerle bakıp, boğazındaki gıcığı temizlerken, yanağımdaki kızarıklığı parmağının ucuyla dağıtıp kendi kendine mırıldandı... “Ayrıca…” Ayrıca ne? neden sustun? Aklına geleni utanıp çekinmeden söyleyen ablamı ne susturabilir ki?

“Ayrıca ne abla… ne söyleyecektin?”diye sormamla dün geceki konuşmanın tamamını hatırlamam bir oldu, ablamı geçip mutfağa doğru yürüdüm. Tek solukta“Offff tamam abla. Anladım salak değilim.”Deyip bu aptal saçması konuşmayı sonlandırdım. Konuşmaya devam etmiş olsa nasıl öpüşüleceğini ve korunma yöntemlerini anlatacağından o kadar eminim ki...

Zümrüt’ün, hayal dünyası çok geniş. Hatta tamamen hayal aleminde yaşıyor olabilir. En büyük aşkıyla okul koridorlarında şans eseri çarpışacağını düşünüyor ya da filmlerdeki gibi dolu dizgin sevileceğini… ha unutmadan şunu da ekleyim.Hayali aşkı var, okuduğu kitapların birinde yeşil gözlü, uzun boylu, çok sevecen bir o kadar da duygusal yakışıklıya gönlünü kaptırmış durumda. O kadar çok seviyor ki kitabı bana okutmadı. Kıskanç kadın… Gerçekten ablam ruh hastası.

Onun dünyası, aşk üzerine kuruluyken benim dünyam mantık üzerine kurulu. Yine de yeşil gözlü yakışıklıya benzer biriyle tanışsam fena olmaz.

Peşimdeki kuyrukla, uzun koridorun sonundaki mutfağa ulaştım. Tezgahtaki yiyecekleri, mermer masanın üzerine yerleştirirken, başımı iki yana sallayarak aklıma takılan ilk aşk hayallerini kovmaya çalıştım.“Ah saçmalama İnci, renkli gözlüsü, yakışıklısı, tatlısı fark etmez… âşık olmak için çok erken… sen ablan değilsin.”

Günlerdir ev haklının üzerine çöken buhranlı hava kahvaltıda da devam etti. Beşimizin de tabakları ağzına kadar dolu. Ben, yeni hayatıma başlayacak olmanın verdiği heyecanla ağzıma tek lokma alamazken ailem duydukları endişeden olsa gerek ne yemek yiyebildiler nede konuşabildiler.

Zaman zaman, Zümrüt’ün yaptığı yersiz espriler de olmasa masadan yükselen tek ses bıçağın porselen tabağı çizerken çıkardı ses olurdu. Anne ve babam gittiğim için oldukça üzgünler. Dudaklarında beliren birkaç saniyelik tebessüm bana bakmalarıyla yerini hüzne bırakıyor, yine de üniversiteyi kazanmamın verdiği gururuyla bir yandan da mutlular.

Bunu dolu dolu bakan gözlerinden anlayabiliyorum. Geleceğimle ilgili hayalleri, planları şimdiden hazır. Mezun olduktan sonra, bir süre babamın çalıştığı inşaat şirketinde çalışıp tecrübe edineceğim, daha sonrasında ise benim için mimarlık ofisi açacağız.

İnşaat mühendisi babanın mimar kızı... bana yüklenen sıfat bu… Babamın büyü

Yorumlar

İncil: keyifli okumalar ✨️
İncil: teşekkür ederim 🪽
Eda Vural: Harika bölümdü eline sağlık!
İncil: teşekkür ederim ✨️ mutlu, normal aile yaşantısını yansıtabildiysem ne mutlu bana 🌸
Elif İlhan: kahvaltı sofrasında geçen anlar gerçekten keyifliydi