Beklenmedik Sürpriz 🖤
Uyandığımda ilk işim dolabı açmak oldu. Bugün biraz daha renkli ve enerjik görünmek istiyordum. Sarı mini elbisemi seçtim. Üzerime giydikten sonra aynanın karşısına geçip saçlarımı ortadan ayırdım. Saçlarımı yukarıdan, sarı tatlı tokamla topladım. Aynada kendime baktığımda nedense içimde güzel bir his vardı.
Aşağıya indim ve ailemle birlikte kahvaltı yaptım. Kahvaltımızı yaptıktan sonra hazırlanıp hep beraber yola çıktık.
Okula giderken kulaklığımı taktım. Bugün nedense içim kıpır kıpırdı. Telefonumdan “Mutluluk” şarkısını açtım ve yol boyunca dinlemeye başladım.
Okula vardığımda kulaklığımı çıkarıp içeri girdim.
Dersler başladı.
Ama dün yaşadıklarım hâlâ aklımdaydı.
Can'dan uzak durmam gerektiğini biliyordum.
Hatta artık daha da uzak durmalıydım.
Ders sırasında bir anda önüme küçük bir kâğıt uçak düştü.
Kafamı kaldırdığımda Can'ı gördüm.
Bana bakıyordu.
Hiçbir şey demeden kâğıt uçağı alıp masamın kenarına bıraktım ve tekrar önüme döndüm.
Can'ın bunu beklemediği belliydi.
Garip gelmiş olmalıydı.
Çünkü yüzündeki ifade bir anda değişti.
Ama ben ona bakmadım.
Gün boyunca da mümkün olduğunca Can'dan uzak durmaya çalıştım.
Sonunda okul çıkışı olmuştu.
Çantamı alıp dışarı çıktığımda Can'ı gördüm.
Motosikletine yaslanmıştı. Yanında Sinan ve Kerim vardı. Üçü sohbet ediyordu ama Can'ın gözleri sürekli bendeydi.
Bunu fark etsem de umursamamaya çalıştım.
Tam o sırada telefonum titredi.
Telefonumu çıkarıp ekrana baktım.
Arda.
Mesajı görünce yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştu.
Arda: Neredesin? Sana sürprizim var.
Hemen cevap verdim.
Melek: Okul çıkışındayım.
Bir anda duraksadım.
Ekrana tekrar baktım.
Sonra heyecanla yazdım:
Melek: Bir dakikaaa… Ne sürprizi yaa? 😂
Mesaj hemen geldi.
Arda: Orada bekle. Sakın bir yere gitme.
“Tamam,” yazdım.
Telefonu kapattığımda yüzümde kocaman bir gülümseme vardı.
Arda'nın ne yapacağını gerçekten merak ediyordum.
Beş dakika geçti.
Sonra on dakika bile olmadan…
ARDA GELMİŞTİİİİ!
Onu görünce yerimde duramadım.
Hemen yanına koştum ve ona sımsıkı sarıldım.
“Ardaaa!”
O da gülerek bana sarıldı.
“Hadi, bin.”
Motosikleti gösterdi.
“Ne yapıyoruz?” diye sordum gülerek.
“Bin işte, sürpriz dedim ya.”
Motosiklete bindim. Arda da öne geçti ve beraber yola koyulduk.
Ama birkaç saniye sonra içimde garip bir his oluştu.
Başımı çevirip geriye baktım.
Gözüm direkt Can'a takıldı.
Can hâlâ oradaydı.
Motosikletine yaslanmış, bizi izliyordu.
Ama bu sefer yüzündeki ifade farklıydı.
Tuhaf bir şekilde bize bakıyordu.
Sanki gördüğü şey hiç hoşuna gitmemişti.
Arda da onun baktığını fark etti.
“Hadi gidelim, ne bekliyorsun?”
Sonra başını hafifçe çevirip Can'a baktı.
Kaşlarını çattı.
“O çocuk neden öyle bakıyor?”