geri döndü 🖤

Uyandım. Yeni bir gün başlamıştı.

Pantolonumun üzerine beyaz bir crop giyip evden çıktım ve okula gittim.

Okula vardığımda Arda yanıma geldi.

Arda: Bunu sana aldım.

Elinde bir buket gül vardı.

Gülleri görünce aklıma eskiler geldi. Can'ın bana aldığı çiçekler, yaşadığımız güzel günler... Bir anda kendimi kötü hissettim.

Melek: Sağ ol... Gerek yoktu.

Çiçekleri aldım ve okula girdim.

Bir süre sonra lavaboya gidip elimi yüzümü yıkıyordum.

Tam o sırada koridordan Sinan ve Kerim'in seslerini duydum.

Sinan: Kardeşim! Benim, neredeydin?

Kerim: Kırgınım sana ama... Aslan gibisin ya!

Bir anda olduğum yerde kaldım.

O sesi tanıyordum.

Can...

Çiçeklerimi elime alıp koridora çıktım.

Ve o an göz göze geldik.

Can karşımdaydı.

Sinan ve Kerim'in de yüzündeki ifade değişmişti. Ellerimdeki buketi görünce onların da yüzü düştü.

Can'ın yanından geçip hiçbir şey olmamış gibi gitmek istedim.

Ama Can kolumdan tuttu.

Can: Bu ne?

Melek: Sana ne?

Can: Beni delirtiyorsun!

Melek: Arda aldı. Ona bir şans vermeye karar verdim. En azından o, başkaları gibi beni yarı yolda bırakmaz.

Can bir anda elimdeki buketi aldı.

Ve camdan aşağı attı.

Melek: Ne yapıyorsun sen?!

Can: Ben seni terk etmedim! Mecburdum!

Melek: Bir mektup bile bırakmadın!

Can sustu.

Melek: Ben her gün neler yaşadım, biliyor musun?

Sinan hemen araya girdi.

Sinan: Tamam, Melek'i rahat bırak, Can.

Can: Ne diyorsunuz siz? Siz de mi biliyorsunuz?

Kerim: Melek haklı, Can. Sen hayatına devam ettiysen o da devam edecek.

Can sinirle konuşmaya devam ederken Arda yanıma geldi, elimi tuttu ve beni okuldan çıkardı.

Can'ı zor tutuyorlardı.

Okuldan biraz uzaklaştığımızda Arda bana döndü.

Arda: Artık onunla alakan olmamalı.

Melek: Arda... Orada konuştuklarım biraz inat üzerineydi. Kusura bakma ama sana yalan söyleyemem.

Arda bir süre yüzüme baktı.

Arda: Beklerim.