Korkmuyorum Artık 🖤✨

Can geldi.

Can: Ne oldu?

Endişeliydi… O da korkmuş olmalıydı.

Melek eliyle televizyonu gösterdi.

Melek: Bak…

Can baktı. Sonra telefonu eline alıp birini aradı.

Can: Bekle, halledeceğim. Korkacak bir şey yok.

Bir süre sonra telefonu kapattı ve bana döndü.

Can: Babam hallediyor. Bizi bulamazlar. Bulsalar bile adamlarımız var. Bana, sana, Sinan’a, Kerim’e bir şey olmaz.

Başımı eğdim.

Melek: Can… Ben düşünmeden duramıyorum. İlk kez böyle bir şeye tanık oldum ve korkuyorum…

Can elimi tuttu.

Can: Yanında durmamı ister misin?

Neden bilmiyorum ama Can yanımdayken kendimi iyi hissediyordum.

Melek: Olur…

Can yanıma uzandı. Ben de onun yanına uzandım.

Artık korkmuyordum.

Odanın içinde sessiz ve sakin bir huzur vardı. Sanki birkaç dakika önce gördüğüm o haber hiç yaşanmamış gibiydi.

Can: Daha iyi misin?

Melek: Çok iyiyim.

Can gülümsedi.

Can: Tabii… Ben varım, ondandır.

Durup koluna vurdum.

Melek: Gene odun, gene odun!

Can gülerek:

Can: Isınıyorsun, daha ne?

İkimiz de güldük.

Bir süre sonra gözlerim ağırlaşmaya başladı.

Melek: Yarın okul var. Ne yapacağız?

Can: Boş ver. Ben hallederim.

Melek: Yapabilir miyim?

Can bana baktı.

Can: Yaparsın.

Gözlerimi kapattım.

Ve yüzüme vuran ışıkla uyandım.

Gözlerimi açıp yanımdaki tarafa döndüm.

Bir an donup kaldım.

CAN.

CAN YANIMDAYDI.