sizinle konuşmamız gerekiyor.🖤

KARANLIĞIN İÇİNDE AŞK.

Bir gün aklıma bir fikir geldi.

Melek: Sinan...

Sinan: Efendim?

Melek: Bana bir şey olmuş gibi yapalım.

Kerim: Nasıl yani?

Melek: Çocuklar, bence Can hepimizi internetten takip ediyor. Ne olup bittiğimizi öğreniyor. Beni özel numaradan arayan kişi de kesinlikle o.

Kerim: Ee, ne olacak?

Melek: Hastaneden bir fotoğraf çekin. Ya da beraber olduğumuz bir fotoğrafı atın. Yoğun bakımda olduğumu, dualarınızı beklediğinizi yazın. Çok inandırıcı olsun.

Sinan: Kızım, nasıl bir beynin var senin?

Kerim: Helal be!

Sinan: Tamam, hemen yapalım.

Birebir her şeyi yaptık.

Hastanedeymişim gibi bir fotoğraf hazırladık. Sonra hikâyeye attık.

“Arkadaşlar, Melek yoğun bakımda. Dualarınızı eksik etmeyin.”

Hikâyeyi attıktan yaklaşık yarım saat sonra telefonum durmadan çalmaya başladı.

Özel numara...

Arıyordu.

Bir kez değil.

Defalarca.

Ama açmıyordum.

Kerim: Delirmiştir.

Melek: İyi oluyor.

Sinan: Ama bunu isteyerek yapmadı ki... O da böyle olsun ister miydi?

Melek sustu.

Belki de Sinan haklıydı.

Ama artık Can'ın gerçekten o telefonun diğer ucunda olup olmadığını öğrenmem gerekiyordu.

Tam o sırada kapı çaldı.

Üçümüz de birbirimize baktık.

Melek: Ben açarım.

Kapıya doğru yürüdüm.

Elimi kapı koluna uzattım ve kapıyı açtım.

Karşımda...

Takım elbiseli birkaç adam duruyordu.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Adamların yüzü hiç gülmüyordu.

İçlerinden biri bana doğru bir adım attı.

Adam: Melek Hanım, sizinle konuşmamız gerekiyor.