Sürün peşimde.🖤
Arda beni eve bıraktı.
Can durmadan arıyordu. Daha fazla dayanamadım ve numarasını engelledim.
Tam odama çıkacakken Sinan aradı. Telefonu açtım.
Ama karşıma çıkan ses Sinan'ın değildi.
Can: Kapıya in.
Melek: Ne?
Can: Duydun. İn.
Melek: Can, hayatımdan çık.
Can: Kolay mı?
Melek: Bunu başında düşünecektin.
Can: Ben geliyorum o zaman.
Melek: Tamam, dur... Geliyorum.
Aşağı indim.
Kapının önünde Can duruyordu.
Melek: Ne var?
Can: Üzgünüm. İsteyerek gitmedim. Babam beni zorla yolladı. Şu an bütün olaylar bitti. Suçu bizim adamlar üstlendi.
Melek: Niye açıklama yapıyorsun ki? Artık anlamı yok.
Can: Aa, yeter!
Melek: Ne yeter?
Sinirle yerden bir taş aldım.
Melek: Al, bunu da kafana atayım!
Can bir anda kahkaha attı.
Can: Bunu bile özlemişim.
Durup ona ters ters baktım.
Can bana doğru bir adım attı ve bir anda sarıldı.
O an karşı koyamadım.
Çünkü onu çok özlemiştim.
Aylarca beklediğim, gecelerce düşündüğüm insan karşımdaydı.
Can kulağıma doğru fısıldadı.
Can: Sen de beni seviyorsun.
Melek: Ben seni hep sevdim... Ama artık yoruldum ve korkuyorum.
Can: Her şey bitti. Artık mutlu olma zamanı.
Melek: Bilmem... Bitti mi, göreceğiz. Sürün peşimde.
Can gülerek başını salladı.
Can: Olur.
Ben de hiçbir şey söylemeden evin içine girdim.
Odama çıktım.
Yatağıma uzandım.
Gözlerimi kapattığımda aklımdan tek bir şey geçiyordu:
Can geri dönmüştü.
Ama ben artık eskisi gibi değildim.