Tehlikeli Sır 🖤
Arabadan indiğimde bisikletimin olmadığını fark ettim. Etrafıma baktım.
Burası ormanlık bir yerdi.
“Bisikletim nerede?! Gene ne yaptın sen?” diye bağırdım.
Can gülmeye başladı.
“Bisikletin bagajda. Sen bayılınca arabaya attım.”
Sonra bana bakıp ekledi:
“Ama yine de buradan gidemezsin. Çok uzak. Seni bırakayım, hadi bin.”
Direksiyonun başına geçti. Ben ise bir süre onu izledim. Haklıydı. Buradan tek başıma gitmem mümkün değildi.
Korka korka arabaya bindim.
Yola çıktığımızda kulaklığımı taktım ve camdan dışarıyı izlemeye başladım.
Bir süre sonra Can'ın sesini duydum.
“Melek!”
Duymamış gibi yaptım.
“Melek!”
Bir anda kulaklığımı çıkardı.
“Bu kadar yüksek seste dinlememeni öneririm.”
“Ne var?” dedim soğuk bir sesle.
“Evini bilmiyorum. Tarif et.”
Adresimi tarif ettim.
Eve vardığımızda arabadan indim. Tam kapıya doğru ilerliyordum ki Can arkamdan seslendi.
“Teşekkür etmeyecek misin?”
Resmen benimle dalga geçiyordu.
Bu kadar olaydan sonra hâlâ şaka yapabiliyordu.
Yerden küçük bir taş aldım.
“Sen—”
Taşı ona fırlatmak üzereyken Can gaza bastı ve arabayı hızla uzaklaştırdı.
“Kaçtı resmen…” diye söylendim.
Tam o sırada gözüm evin camına takıldı.
Annem bizi izliyordu.
İçeri girer girmez bana döndü.
“Kim o kızım?”
“Okuldan biri.”
Annem kaşlarını kaldırdı.
“Yeni arkadaşlar haa…”
Omzuma hafifçe vurdu. Ses tonundan resmen benimle dalga geçtiği belliydi.
“Anne, öyle değil yaa!”
Daha fazla açıklama yapmadan odama çıktım.
Günlük rutinimi yaptım ve yatağıma uzandım.
Tek istediğim uyumaktı.
Ama kafamın içinde sürekli aynı düşünceler dönüp duruyordu.
Can'ın söyledikleri…
Babası…
O adamlar…
Ve bugün gördüklerim…
Söylesem mi?
Belki birine anlatmalıydım.
Ama ya başıma bir şey gelirse?
Ya Can'ın söyledikleri doğruysa?
Gözlerimi kapattım.
İlk kez hayatımda bir sırrı saklamakla gerçeği anlatmak arasında kalmıştım.
Ve ne karar verirsem vereyim, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hissediyordum.