UYANIŞ ! 🖤

Gözlerimi ağır ağır açtığımda ilk gördüğüm kişi Can'dı.

Can başımdaydı.

Korkuyla doğrulup ayağa fırladım. Burası benim evim değildi. Tanımadığım bir odanın içinde nefesim hızlandı. Masanın üzerindeki çatalı kapıp kendimi savunmaya geçtim. Belki komik görünüyordum ama gördüklerimden sonra kendimi korumak zorundaydım.

“Can… Burası neresi? Sen neden yanımdasın? Ben hiçbir şey hatırlamıyorum!”

Can bana birkaç saniye sessizce baktı.

“Elindekini bırak.”

Yavaşça yanıma geldi, çatalı elimden aldı ve masanın üzerine bıraktı.

“Bayıldın. Sana tehlikeli olduğumu söylemiştim. Neden peşimden geldin?” diye bağırdı. Sonra sesi bir anda düştü. “Orada babamın adamları seni görseydi… işin bitmişti. O yüzden seni kendi evime getirdim.”

“Tamam,” dedim sertçe. “Şimdi gidiyorum.”

Kapıya yöneldim ama kolu çevirdiğimde kapı açılmadı.

“Can… Kapıyı aç!”

Cevap vermeyince cama yöneldim.

“Melek!” diye haykırdı. Yumruğunu masaya öyle sert vurdu ki oda yankılandı. “Beni sinir etme, otur!”

“Ne oturması?” diye bağırdım. “Gördüklerimi tabii ki söyleyeceğim! O adam—”

“Söylersen sıra sana gelir!” dedi gözlerimin içine bakarak. “Kurtulacağını mı sanıyorsun? Babamın adamlarından biri gelir, suçu üstlenir… yanan sen olursun.”

Can derin bir nefes aldı, cebinden anahtarı çıkardı ve kapıyı açtı.

“Git…”