BÖLÜM: 9

21 Ekim,

Sevgili Günlük,

Sabahın köründe kalkıp arkadaşım Aslıhan

ile birlikte su almaya çıktım...

Yolda 9 yaşındaki bir kızla tanıştık...

İsmi Amal'dı. Kendisinden büyük bidonları

taşıyordu...

Yollar mayınlarla kaplı olduğundan patikadan

gittik. Gidiş dönüş 4 saat sürdü...

Amal'la yolda izin dahilinde konuştuk.

Amal bana dedi ki: " Okula gidecek bir

defterim bile yokken buna karşın ismimi umut

koymuşlar. Ben umut nedir unuttum abi..."

Dedi hemen çantamdan yeni aldığım defter ve

kalemi hediye ettim...

Çok mutlu oldu...

Bizler de onunla tanıştığımıza çok sevindik...

Bizlere savaşı anlattı yaşadıklarını anlattı...

Amal'a dönüş yolunda sordum," Amal, en çok

neyi özledin?"

Ded ki:" Babamı, okulu, mutluluğu, huzuru,

barışı özledim. Babamın okuduğu masalları

özledim ama babam cephede şehit oldu..."

Bunu duyduğumda tüylerim diken diken oldu...

Bugün kendime söz verdim.

"Bu zulmü herkese anlatacak, unutulmasına

izin vermeyecektim..."

Yorumlar

İkbal Sürücü: Haklısın
İkbal Sürücü: Evt
İkbal Sürücü: Haklısın
İkbal Sürücü: Keşke
Efe Hendek: Keşke senin yaşadıklarını kimse duymasa umut dolu anlar dileğim
Ayla Başar: amal yerine ben de olmayı isterdim böyle olmasa çok güzel olurdu
ALİ BİLGİN: hayır giderken daha dikkatli olmalısın bu zulmün başka rusunu bildiğim yok
Ruskoavo Turk: Yolculuk daha dikkat edilerek yapılmalıydı geçmişe yad etmemeliydik
Ramazan Zengin: cephenin arka planında yaşananları anlatmaya çalışmalısın @ikbalsurucu
Ötüken Kalemi 00 Kalem: Eline sağlık
İkbal Sürücü: 😍 aminnnnn aminnnnn
Ötüken Kalemi 00 Kalem: Eline sağlık canım okur bol olsun