14. BÖLÜM — TUZAK
14. BÖLÜM — TUZAK
Hakan, bilgisayarın başında oturmuş eski dosyaları inceliyordu. Saat ilerlemişti ama aradığı bilgiye hâlâ ulaşamamıştı.
Tam bilgisayarı kapatacakken telefonuna bir mesaj geldi.
“Aradığınız dosyanın bir kopyasını buldum. Eski depoya gelin. Burada konuşmamız daha güvenli.”
Mesaj, kayıtları araştırmasını istediği adamdan gelmişti.
Hakan hemen aradı ama telefon açılmadı.
Bir kez daha denedi. Yine cevap yoktu.
— Ne iş çeviriyorsun bakalım?
Mesajı yeniden okudu. İçine sinmeyen bir şey vardı. Yine de dosyanın peşine düşmekten vazgeçemezdi.
Ceketini alıp odadan çıktı.
Kapıdaki görevli onu görünce ayağa kalktı.
— Bir yere mi gidiyorsunuz, Hakan Bey?
— Evet. Birazdan dönerim.
— Yanınıza birini alalım mı?
— Gerek yok.
Hakan fazla oyalanmadan arabasına bindi ve verilen adrese doğru yola çıktı.
Aynı saatlerde Kağan, MİT binasında Hakan hakkında gelen son raporu inceliyordu.
Görevli kapıyı çalıp içeri girdi.
— Hakan Karvit evinden çıktı. Eski sanayi bölgesine doğru gidiyor.
Kağan başını kaldırdı.
— Orada ne işi varmış?
— Henüz bilmiyoruz.
Kağan dosyayı kapattı, ceketini aldı.
— Aracı hazırlayın.
— Ekibi de çağıralım mı?
— Şimdilik uzaktan takip edeceğim. Bir şey olursa haber verirsiniz.
Kağan binadan çıktığında Hakan çoktan bölgeye ulaşmıştı.
Eski depo, ana yolun biraz uzağındaydı. Çevredeki dükkânların çoğu kapanmış, sokaklar sessizleşmişti.
Hakan arabasını girişten biraz uzağa park etti.
Depo kapısının bir kanadı açıktı.
İçeriden ışık geliyordu.
Arabadan inip etrafına baktı. Sokakta kimse yoktu. Telefonunu çıkararak adamını aradı ama yine cevap alamadı.
Bu kez şüpheleri iyice arttı.
Yine de kapıdan içeri girdi.
— Geldim. Neredesin?
Sesine karşılık veren olmadı.
Depoda birkaç adım ilerlediğinde yerde duran bir dosya gördü. Eğilip aldı.
Üzerinde tek kelime yazıyordu:
ÇOCUKLAR
Hakan'ın kaşları çatıldı.
Dosyayı açtı. İlk sayfadaki bazı bölümler karalanmıştı. Geriye kalan satırlardan yalnızca birkaç kelimeyi okuyabiliyordu.
“Olay gecesi aile üyelerinin birbirlerinden ayrıldığı tespit edilmiştir.”
Sayfayı çevireceği sırada arkasından bir ses geldi.
— Dosyayı bırak.
Hakan hızla arkasına döndü.
Karanlık bölümden iki adam çıktı.
— Kimsiniz siz?
Adamlardan biri elini uzattı.
— Dosyayı ver. Sonra buradan gidersin.
Hakan dosyayı kapattı.
— Beni buraya çağıran adam nerede?
— Onu boş ver. Dosyayı ver dedim.
Hakan'ın yüzü sertleşti.
— Önce ne olduğunu anlatacaksınız.
Adam daha fazla konuşmadan üzerine yürüdü.
Hakan yana çekildi. Adam dengesini kaybedip yanındaki kasaya çarptı. Diğeri de Hakan'a saldırınca aralarında kısa bir boğuşma çıktı.
Hakan kendini kurtarıp kapıya koştu.
Arkasından bağırdılar.
— Tutun şunu!
Hakan dışarı çıktığında üçüncü bir adamın yolun karşısında beklediğini gördü. Adam ona doğru hareketlenince Hakan yönünü değiştirdi ve yan taraftaki dar geçide daldı.
Ayak sesleri arkasından geliyordu.
Geçidin sonundaki kapıyı itti ama kapı açılmadı.
— Harika!
Arkasını döndüğünde adamlardan biri yaklaşmıştı. Hakan onu oyalayıp yan taraftaki merdivenlere yöneldi. Merdivenler eski bir binanın arka çıkışına bağlanıyordu.
Kapıyı açıp sokağa çıktığında nefes nefeseydi.
Kendi arabasına dönmesi gerekiyordu ama saldırganlar hâlâ peşindeydi.
Telefonunu çıkardı.
Tam birini arayacakken arkasından bir ses duydu.
— Hakan!
Kağan'dı.
Hakan şaşkınlıkla ona döndü.
— Sen burada ne arıyorsun?
— Sonra anlatırım. Peşindekiler kim?
— Bilmiyorum. Dosyayı almak istiyorlar.
Kağan sokağın başına baktı. İki adam köşeden çıkmıştı.
— Burada kalamayız. Gel!
— Bana emir verme!
— Tartışmayı sonra yaparız. Şimdi yürü!
Adamlar hızlanınca Hakan da Kağan'la birlikte koşmaya başladı.
Sokağın diğer ucuna geldiklerinde siyah bir araç önlerini kesti. Araçtan iki kişi indi.
Kağan durdu.
Hakan arkasına baktı. Peşlerindeki adamlar da yaklaşmıştı.
— Bunlar senin adamların mı? diye sordu Hakan.
Kağan ona sertçe baktı.
— Sence öyle olsa seninle birlikte mi kaçardım?
— Nereden bileyim?
Sağ tarafta yarı açık bir garaj kapısı vardı.
Kağan orayı işaret etti.
— İçeri gir!
İkisi garaja daldı. İçeride eski bir kamyonet duruyordu. Kamyonetin arkasına geçip ses çıkarmadan beklediler.
Dışarıdaki ayak sesleri yaklaşıyordu.
— Buraya girdiler, diye bağırdı biri. Her yere bakın!
Hakan montunun içindeki dosyayı kontrol etti.
Kağan bunu fark etti.
— Dosyayı hâlâ yanında mı taşıyorsun?
— Onu almak için geldim zaten.
— Şu anda onu düşünmenin sırası değil.
— Benim için sırası tam da şimdi!
Kağan cevap verecekken bir adam kamyonetin yanına geldi.
Kağan yerinden kalkıp adamın hamlesinden kurtuldu ve onu etkisiz hâle getirdi. Diğer adam ses üzerine döndüğünde Hakan da saklandığı yerden çıktı. Kısa bir boğuşmanın ardından adam geri çekilmek zorunda kaldı.
Kağan arka kapıyı gösterdi.
— Çıkış orada. Hadi!
Hakan bu kez itiraz etmedi.
Arka kapıdan dar bir sokağa çıktılar. Birkaç saniye sonra sokağın başındaki siyah aracın uzaklaştığını gördüler.
Hakan peşlerinden gitmek için bir adım attı ama Kağan önüne geçti.
— Dur. Nereye gittiğini bile bilmiyoruz.
— Beni buraya çağırdılar. Bir dosya buldum. Sonra bir anda saldırdılar. Sence bunu öylece bırakacak mıyım?
— Hayır. Ama tek başına peşlerinden gidersen bu kez kaçamayabilirsin.
Hakan öfkeyle ona baktı.
— Senin yardımına ihtiyacım yok.
— Belli oluyor.
Hakan bir şey söyleyecekti ama sustu. Kağan'ın söyledikleri hoşuna gitmese de haklı olduğu bir nokta vardı. Karşısındakilerin kim olduğunu bilmiyordu.
Montunun içinden dosyayı çıkardı.
— Bunu buldum. İçinde çocuklardan bahsediliyor.
Kağan'ın bakışları dosyaya kaydı.
— Görebilir miyim?
— Hayır.
— Hakan, biraz önce aynı insanlar ikimizi de yakalamaya çalıştı. Bu dosyada ne olduğunu anlamamız gerekiyor.
— Ben kendim anlarım.
Kağan ellerini iki yana açtı.
— Peki. Ama bir şey bulursan haberim olsun.
Hakan dosyayı geri koydu.
— Söz veremem.
Arabasına doğru yürüdü. Kağan arkasından seslenmedi.
Hakan uzaklaştıktan sonra Kağan telefonunu çıkardı.
— Eski sanayi bölgesindeki kameraları inceleyin. Siyah bir araç vardı. Plakasını bulmaya çalışın.
— Bir sorun mu var?
— Bilmiyorum. Ama bu gece yaşananların tesadüf olduğunu sanmıyorum.
Telefonu kapatıp kendi aracına bindi.
Hakan güvenli bir yere ulaştığında ilk işi dosyayı masaya koymak oldu.
Sayfaları tek tek inceledi. Bazı yerler yırtılmıştı. Bazı satırların üzeri karalanmıştı.
Bir sayfanın alt kısmında şu cümle vardı:
“Olay gecesi çocukların birbirinden ayrılması...”
Cümlenin devamı yoktu.
Hakan geriye yaslandı.
— Ne saklıyorsunuz benden?
Bir anlığına gözünün önüne yine o ev geldi. İki küçük çocuk, bir kadın ve ağlayan bir bebek...
Bu kez bir ses de duyduğunu sandı.
— Hakan, kardeşine dikkat et!
Başını hızla kaldırdı.
Oda sessizdi.
Hakan gözlerini kapatıp sesi yeniden hatırlamaya çalıştı. Ama görüntü birkaç saniye içinde dağıldı.
Sinirle masaya vurdu.
— Yeter artık!
Yirmi beş yıldır bilmediği bir geçmişin peşindeydi. Şimdi de birileri bu geçmişe ulaşmasını engelliyordu.
Telefonunu alıp adamına mesaj gönderdi.
Beni depoya çağıran kişiyi bulun. Nerede olduğunu öğrenmek istiyorum.
Mesajı gönderdikten sonra dosyayı kilitli çekmeceye koydu.
Bu kez daha dikkatli olacaktı. Çünkü karşısındakilerin ne kadar ileri gidebileceğini artık biliyordu.
Kağan, gece yarısına doğru MİT binasına döndü.
Görevli onu görünce yanına geldi.
— İyi misiniz? Bir süredir sizden haber alamadık.
— İyiyim. Hakan'la karşılaştım. İkimiz de saldırıya uğradık.
— Saldıranlar kimmiş?
— Henüz bilmiyoruz. Kamera kayıtlarını inceleyin. Özellikle siyah aracı bulun.
Görevli not aldı.
— Hakan'ın elinde bir şey var mıydı?
Kağan kısa bir süre düşündü.
— Eski bir dosya buldu. Çocuklarla ilgili bir kayıt olduğunu söyledi.
— Dosyayı alabildiniz mi?
— Hayır. Vermek istemedi.
Görevli başını sallayıp odadan çıktı.
Kağan masasına geçti. Önündeki Nergis ve Kemal dosyasını açtı. Birkaç sayfayı yeniden okudu ama yeni bir şey bulamadı.
Tam dosyayı kapatacakken masanın üzerindeki zarfı far
Yorumlar
- Filiz Çetin: hakan bu mesajı dikkatlice düşünmeli ilk önce