15. BÖLÜM — HEDEFTEKİ ADAM

Kağan sabah olduğunda hâlâ MİT binasındaydı.

Masasının üzerinde gece boyunca incelediği fotoğraf duruyordu. İki çocuk, eski bir bina ve arkasına yazılmış tek bir cümle:

“Yanlış kişiyi takip ediyorsun.”

Fotoğrafı eline aldı.

— Kimsin sen?

Cevap alamayacağını biliyordu ama bu notun tesadüfen bırakılmadığından emindi. Birileri hem araştırmasını biliyor hem de onu durdurmaya çalışıyordu.

Kapı çalındı. Ekipten bir görevli içeri girdi.

— Fotoğrafla ilgili ilk inceleme tamamlandı.

Kağan başını kaldırdı.

— Ne buldunuz?

— Fotoğraf oldukça eski. Çekildiği yer kesin olarak belirlenemedi. Ama arka plandaki binanın eski sanayi bölgesindeki yapılardan biri olabileceğini düşünüyoruz.

Kağan fotoğrafı yeniden inceledi.

— Kesin mi?

— Hayır. Daha ayrıntılı inceleme gerekiyor.

— O bölgedeki eski binaları araştırın. Bir de dün geceki kamera kayıtlarını yeniden kontrol edin.

Görevli başını salladı.

— Bir şey daha var. Siyah aracın plakası tespit edildi. Plaka başka bir araca ait görünüyor.

Kağan kaşlarını çattı.

— Yani sahte plaka kullanmışlar.

— Öyle görünüyor.

— Aracın geçtiği güzergâhı bulun. Nereden geldiğini, nereye gittiğini öğrenmek istiyorum.

Görevli çıktıktan sonra Kağan fotoğrafı dosyanın içine koydu.

Dün gece Hakan'ın elindeki dosyada çocuklardan söz edildiğini öğrenmişti. Şimdi karşısına iki çocuğun fotoğrafı çıkmıştı.

Bu ikisinin aynı olayla bağlantılı olup olmadığını bulması gerekiyordu.

Hakan da sabahın erken saatlerinde çalışma odasına geçmişti.

Depodan kurtardığı dosyayı yeniden açtı. Gece boyunca düşündüğü hâlde aklına mantıklı bir açıklama gelmemişti.

Telefonu çaldı.

Arayan, araştırma yapmasını istediği adamdı.

— Konuştun mu? diye sordu Hakan.

— Henüz değil. Ama depoya seni çağıran kişinin kimliğini bulduğumuzu düşünüyorum.

Hakan sandalyesinden doğruldu.

— Kimmiş?

— Adı Murat Demir. Bir dönem Karvit ailesiyle bağlantılı kişiler için çalışmış. Son birkaç yıldır ortalarda görünmüyormuş.

— Nerede bu adam?

— Kesin adresini bulamadık. Ama dün gece depoya yakın bir yerde görüldüğüne dair bilgi var.

Hakan ayağa kalktı.

— Bana bulduğun her şeyi gönder.

— Hakan Bey, bir şey daha var.

— Söyle.

— Murat Demir'in eski kayıtlarında sizin adınız geçiyor.

Hakan sustu.

— Benim adım mı?

— Evet. Ama kaydın ayrıntılarına ulaşamadım. Dosya kapatılmış.

Hakan'ın yüzü gerildi.

— O dosyayı da bulun.

— Elimden geleni yapacağım.

Telefon kapandıktan sonra Hakan bir süre yerinden kıpırdamadı.

Kendi adı neden yirmi beş yıl öncesine ait kayıtlarda geçiyordu?

Murat Demir kimdi?

Ve neden kendisini bir depoya çağırıp tuzağa düşürmüştü?

Hakan ceketini aldı. Bu soruların cevabını bekleyerek bulamayacaktı.

Öğleye doğru Kağan, eski sanayi bölgesindeki binaya ulaştı. Yanında iki görevli vardı.

Fotoğraftaki binanın burası olup olmadığını anlamak istiyordu.

İçeri girdiklerinde terk edilmiş bir atölyeyle karşılaştılar. Duvarların boyası dökülmüş, pencerelerin bir kısmı kırılmıştı.

Görevlilerden biri çevreyi incelerken Kağan fotoğrafı çıkardı.

Arka plandaki kapıyla karşısındaki kapıyı karşılaştırdı.

— Benzerlik var, dedi görevli. Ama kesin konuşamayız.

Kağan başını salladı.

— Burada daha önce kimlerin çalıştığını araştırın. Binanın eski kayıtlarını da bulun.

Tam o sırada koridorun sonundan bir ses geldi.

Kağan elini kaldırarak ekibine sessiz olmalarını işaret etti.

Bir kapı hızla kapandı.

— Orada biri var, dedi.

Görevlilerden biri sağ tarafa yönelirken Kağan diğer kapıdan ilerledi.

Koridorun sonunda bir adam gördü. Adam, Kağan'ı fark edince koşmaya başladı.

— Dur! diye seslendi Kağan.

Adam dinlemedi.

Kağan peşinden koştu. Dar koridoru geçip merdivenlerden aşağı indi. Adam arka kapıdan çıktığında Kağan da hemen arkasındaydı.

Sokağa ulaştıklarında adam park hâlindeki bir araca yöneldi.

Kağan yetişmeye çalıştı ama araç çalıştırılmıştı bile.

Kapı kapanırken adamın yüzünü kısa bir an gördü.

Araba hızla uzaklaştı.

Kağan durup plakayı kontrol etmeye çalıştı. Plaka görünmüyordu.

Görevliler birkaç saniye sonra yanına ulaştı.

— Kaçtı mı?

Kağan gözlerini yoldan ayırmadı.

— Evet. Ama burada ne aradığını öğrenmeden gitmeyeceğim.

Hakan, Murat Demir'in eski adresine ulaştığında kapının kilitli olduğunu gördü.

Apartman görevlisine adamı sordu.

— Murat Demir burada mı oturuyor?

Görevli onu baştan aşağı süzdü.

— Eskiden oturuyordu. Uzun zamandır görmedim.

— En son ne zaman gördünüz?

— Birkaç hafta önce olabilir. Yanında bir adam vardı. Biraz tartıştılar, sonra gittiler.

— O adamı tanıyor musunuz?

Görevli başını salladı.

— Hayır. İlk kez görmüştüm.

Hakan teşekkür edip dışarı çıktı.

Arabaya bineceği sırada telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.

“Murat'ı arıyorsan tek başına gel. Yoksa cevapları bir daha bulamazsın.”

Mesajın altında bir konum vardı.

Hakan ekrana baktı. Bu kez doğrudan tuzağa yürümek istemiyordu.

Önce numarayı araştırması için adamını aradı.

— Bu mesajın kimden geldiğini öğren. Konumu da kontrol et.

— Ya buluşmaya gidecek misiniz?

Hakan bir süre düşündü.

— Gideceğim. Ama önce kiminle karşılaşabileceğimi bilmek istiyorum.

Telefonu kapattı.

Mesajı gönderen kişi Murat'la bağlantılı olabilirdi. Belki de depoda bulamadığı cevapları orada bulacaktı.

Fakat bu kez hazırlıksız gitmeyecekti.

Akşamüstü Kağan, atölyeden alınan eski kayıtları incelemek üzere MİT'e döndü.

Ekip, binanın yıllar önce bir nakliye şirketi tarafından kullanıldığını tespit etmişti. Şirketin sahipleri değişmiş, kayıtların çoğu da arşivden kaldırılmıştı.

Kağan sayfaları çevirirken bir isme rastladı.

Murat Demir.

Aynı isim.

Hemen görevliyi çağırdı.

— Bu adamı bulun. Nerede yaşadığını, kimlerle görüştüğünü öğrenin.

Görevli kaydı inceledi.

— Hakan Karvit'in de bu ismi araştırdığını öğrendik.

Kağan başını kaldırdı.

— Nereden öğrendiniz?

— Hakan'ın adamlarından biri aynı kayıtları sorgulamış.

Kağan arkasına yaslandı.

Hakan da Murat'ın peşindeydi. Demek ki adamın elinde ikisinin de aradığı bir bilgi olabilirdi.

— Hakan'ın hareketlerini takip edin. Bir yere giderse haberim olsun.

Görevli çıktı.

Kağan telefonu eline aldı. Hakan'ı doğrudan aramayı düşündü ama vazgeçti.

Aralarındaki son konuşma pek iyi geçmemişti. Üstelik Hakan'ın kendisine güvenmediği açıktı.

Yine de onu gözden kaybetmeyecekti.

Gece olduğunda Hakan, mesajda verilen konuma ulaştı.

Burası şehir merkezinin dışında, kullanılmayan eski bir atölyeydi. Arabasını uzakta bıraktı ve çevreyi kontrol etti.

İçeride ışık yanıyordu.

Kapıya yaklaşıp seslendi.

— Buradayım.

İçeriden bir ses geldi.

— Tek başına mısın?

— Önce sen kimsin, onu söyle.

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından kapı aralandı.

Hakan içeri girdiğinde karşısında orta yaşlı bir adam buldu. Adamın yüzü yorgun görünüyordu. Hakan'ı görünce bir adım geri çekildi.

— Gerçekten geleceğini düşünmemiştim.

— Mesajı sen mi gönderdin?

Adam cevap vermeden kapıyı kapattı.

— Murat nerede? diye sordu Hakan.

— Onu aramayı bırakmalısın.

Hakan'ın sabrı tükeniyordu.

— Beni buraya bunun için mi çağırdın? Bir cevap istiyorum.

Adam cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

— Bu ismi daha önce gördün mü?

Hakan kâğıdı aldı.

Üzerinde iki isim yazıyordu:

NERGİS — KEMAL

Hakan'ın yüzü değişti.

— Bunu nereden buldun?

— Yirmi beş yıl önce o gece yaşananlarla ilgili bazı kayıtlar bende. Ama hepsini sana veremem.

— Neden?

Adam bir süre kapıya baktı.

— Çünkü bu dosyayı arayan tek kişi sen değilsin.

Hakan tam soru soracakken dışarıdan bir motor sesi geldi.

Adamın yüzü bir anda değişti.

— Geldiler.

— Kim geldi?

Adam kâğıdı Hakan'ın elinden aldı, arka tarafa yöneldi.

— Buradan çıkmalısın!

Kapı sertçe açıldı.

İçeri giren iki adamı gören Hakan geri çekildi.

— Sen kimsin? diye bağırdı adamlardan biri.

Hakan cevap vermedi. Adamın elindeki kâğıdı kapıp arka kapıya koştu.

Arkasından ayak sesleri geliyordu.

Dışarı çıktığında kendini dar bir geçitte buldu. Önünde yüksek bir duvar vardı. Geri dönmek zorundaydı.

Tam köşeyi döndüğünde birinin kolunu tuttuğunu hissetti.

Hakan refleksle dönü

Yorumlar

Eren Ali Dağ: Sahte plaka mı?