1.BÖLÜM

Hiç bir zaman

Gerçek dostu bir insanda aramadım

Zaten bulamadım da.

O yüzden hep o vardı ya

Okuldan yeni dönmüştüm aslında en sevdiğim zaman dilimide tamda bu zaman dilimi idi çünkü en yakın arkadaşıma günüm nasıl geçmiş, neler olmuş hepsini anlatırdım işte yine o zamanlardan birine denk gelmişti.

- " Güneş nerdesin canım hadi gel sana anlatacaklarım var ."

Normalde geldiğimde hep yerinden bulduğum dostum bu sefer yerinde yoktu.

- " küçük bebeğim nerdesin hadi gel dostuna hu huuu..."

Allah Allah onu bulamıyorum hiç bir yerde normalde yerinde bulamasam bile ikinci çağrışım da havlamasını duyardım neden şimdi sesi çıkmıyor diye daha da meraklanmıştım annemin bu gün evde olduğunu hatırladım ve o illa görmüştür diye ona sordum :

- " Anneeeeee güneşi gördün mü ? Onu hiç bir yerde bulamıyorum."

Annem hemen mutfaktan seslenerek :

-" Onu en son kendi yerindeyken gördüm mamasını önüne koydum ve oradan ayrıldım ve bir daha görmedim nedense bu gün sesinide fazla duymadım. Ama dışarı çıkmıştır merak etme gelir birazdan o evden hiç kaçmaz." Dedi.

Aslında haklıydı, kaçmasını düşünmem yanlış olurdu. Çünkü o benim tam beş yıllık arkadaşım; ilk tanıştığımızda bile kaçıp gitmedi. Aynı zamanda beş yıl içerisinde hiçbir şekilde evden uzaklaşmadı. Belki de bu kadar korkmamalıydım. Onu dışarıda bulurum diye anneme haber verdikten sonra sokağa çıkıp aramaya başladım. Evden çıkarken belki lazım olur diye en sevdiği mamasından küçük bir paket aldım yanıma. Tabii onu çağırırken bana yardımcı olacak o çok önemli, sesli topunu da yanıma almayı unutmadım. En azından topun sesini duyarsa hemen gelir; çünkü benim dostum oyun oynamayı çok sever.

Yarım saat sonra evden fazlasıyla uzaklaştığımı fark ettim ama ona dair pek bir iz bulamadım. Tabii o sırada yüzüme su damlacıkları gelmeye başladı. İlk başta anlam veremesem de çok geçmeden yağmurun yağdığını anladım ama hâlâ Güneş'i bulamamıştım.

— "Güneeeş! Neredesin dostum? Bak, sana en sevdiğin mamayı ve oyuncağını getirdim. Hadi oyun oynamayı bırak da gel yanıma, daha sonra tekrar oynarız. Bu yağmurda oynayamayız, hadi evimize dönelim!"

— "Güneeeş! Hadi canım dostum, gel yanıma... Hadi Güneş..."

Avazım çıkana kadar bağırdım; belki tüm sokak sesimi duymuştur ama o bir türlü çıkmadı. Artık çok korkmaya başlamıştım. Benim dostum hiç böyle şeyler yapmazdı, neden şimdi yapsın ki? İyice evden uzaklaşmıştım ve yağmur şiddetini iyice arttırmıştı ama onu bulmadan dönmek istemiyordum. Bir anda "Ya eve dönmüşse?" diye düşündüm. Elimi hemen cebime attım, telefonumu alıp annemi arayacaktım fakat telefonu bir türlü bulamadım. Ah, gerçekten mi? Telefonumu evde unutmuşum! Of, olamaz! Şimdi nasıl haber alacağım?

Sokağın ortasında bir geri bir ileri baktım, ne yapacağımı bilmiyordum. Ancak yağmurun şiddeti, evden fazlasıyla uzaklaşmış olmam ve karanlığın basması bana başka çare bırakmadı. Eve dönmeye karar verdim. Arkama son kez baktım ve evin yolunu tuttum.

Yorumlar

Frostquen: insanlar kadar hayvanlarda dost olabiliyor 🤗
Elvan Menteş: Bir gün geçmesi dileğiyle o zaman.🙂
Deniz Mutlu: özlem doluyum gerçekten de