2. BÖLÜM
Eve girdiğimde sanki şehrin bütün suyunu içime çekmiş gibiydim, aynı zamanda da çok yorulmuştum; evden o kadar uzaklaşmıştım ki...
— "Eslem kızım, sen misin?"
— "Evet anne, benim."
— "Güneş'i bulabildin mi?"
— "Hayır! Bulamadım anne, nereye gitti anlamadım. Evden fazlasıyla uzaklaştım ama bir türlü bulamadım."
— "Beş yıldır evde, hiç böyle bir şey yaşanmadı. O yüzden aklıma buradan başka gidebileceği bir yer gelmiyor kızım."
— "Aynı durum bende de var anne ama düşünüyorum, düşünüyorum; nereye gitmiş olabilir? Ah, kafayı yiyeceğim!"
— "Tamam kızım, sakin ol. Buluruz elbet, korkma."
Annem beni sakinleştirmeye çalışsa da merakımdan yerimde duramıyordum. Bu köpek hiç böyle yapmazdı, neden şimdi böyle bir şey yaptı anlamadım. Aradan bir saat geçti; ne bir ses ne de bir hareket vardı etrafta. Camdan dışarı baka baka bir hâl oldum ama nerede bu köpek? Gerçekten korkmaya başlamıştım. İçim içimi yiyordu; ya kaçırılmışsa? Ah, düşünmesi bile kötü!
Bir an aklıma bir düşünce geldi. Kaçırmak derken, bir dakika...
— "Annee! Anne, teyzemin küçük oğlu Murat köpeği götürmüş olmasın?"
— "Kızım ne alaka? Küçük çocuk neden götürsün?"
— "Anne öyle deme, buradayken onu çok sevmişti. Hatta götürmek istemişti, oturup ağlamıştı da zar zor ikna etmiştim. Belki Güneş dışarı çıkmıştı oynamak için, o da onu görüp eve götürmüştür; olamaz mı?"
— "Ya kızım olabilir de ne bileyim... Götürse teyzen haber verirdi; senin onu ne kadar sevdiğini biliyor, korkma diye mutlaka haber verirdi."
— "Haklısın anne ama ne bileyim, bir ihtimal."
— "Tamam canım, içinde merak kalacağına ara sor bir."
Annemin onay vermesiyle hemen telefonumu elime aldım ve kuzenimi aradım.
— "Muratçım merhaba, nasılsın?"
— "Merhaba Eslem abla, iyiyim, sen nasılsın?"
— "İyiyim canım, sağ ol. Sana hemen bir şey sormam lazım ama bana doğru söyle olur mu?"
— "Tabii ki de Eslem abla, sorabilirsin."
— "Muratçım, acaba benim köpeğim Güneş'i gördün mi?"
— "Hımm... Aa, evet gördüm! Onu en son bahçede oynarken gördüm. Ben de onunla oynamak için oraya gelecektim ama halamlara gidecektik. Elbiselerim yeni olduğu için annem çıkmama izin vermedi, onu sadece pencereden izledim. Ondan sonra biz halamlara gittik ama dönüşte onu dışarıda göremedim."
— "Anladım canım, teşekkür ederim. Eğer görürsen bana haber verir misin?"
— "Tabii ki Eslem abla."
— "Tamam canım, görüşmek üzere."
Maalesef aradığım cevabı Murat'tan da bulamamıştım. Yarım saat içinde tanıdığım ve Güneş'i bilen kim varsa hepsini teker teker aradım ancak ne yazık ki hiçbiri görmemiş. Ne yapacağımı bilmiyorum. Yarın okulum var, uykum da geldi ama meraktan öleceğim; onu bulmam lazım. Nerede bu köpek? Aklımdaki bu sorularla yatağıma geçtim. Bir sağa bir sola döndüm; en sonunda yorgunluğumun ağır basmasıyla, yarın onu bulmak için elimden geleni yapacağıma dair kendime söz verdikten sonra uyuyakalmışım.
Yorumlar
- Elvan Menteş: beğenmene sevindim teşekkür ederim ☺️