7. Bölüm — Üçüncü Anahtar
Karanlık yalnızca birkaç saniye sürdü.
Fakat Deniz'e saatler geçmiş gibi geldi.
Işıklar yeniden yandığında çocuk ortada yoktu.
Kapı açıktı.
Sokağın ötesinde yalnızca sarı bir sokak lambası yanıyordu.
Deniz kapıya koştu.
"Bekle!"
Dışarı çıktığında sokak boştu.
Çocuk yoktu.
Elif arkasından geldi.
"Onu göremezdin."
Deniz döndü.
"Ne demek bu?"
"Çünkü o burada değil."
"Evin içinde gördüm."
"Hayır."
Elif başını salladı.
"Sen onun hatırasını gördün."
Deniz sustu.
Aras dükkânın kapısını kapattı.
"Artık zamanın sınırları kırılmaya başladı."
Efe şaşkınlıkla sordu:
"Bu iyi bir şey mi?"
Aras ona baktı.
"Hayır."
Masasının altından küçük bir kutu çıkardı.
Kutunun üzerinde üç yuva vardı.
İkisinde anahtar bulunuyordu.
Üçüncüsü boştu.
Deniz kutuya baktı.
"Üçüncü anahtar."
Aras başını salladı.
"İlk anahtar sende."
Deniz cebindeki anahtarı çıkardı.
"İkincisi?"
Elif kendi boynundaki kolyeyi çıkardı.
Kolyenin ucunda küçük bir anahtar vardı.
"Bu."
Deniz şaşkınlıkla baktı.
"Üçüncüsü nerede?"
Aras cevap vermedi.
Efe kutuyu inceledi.
"Belki de üçüncü anahtar diye bir şey yoktur."
Aras ona baktı.
"Var."
"Nerede?"
Aras gözlerini Deniz'e çevirdi.
"Onun içinde."
Deniz'in yüzü gerildi.
"Benim içimde mi?"
"Hatırlamadığın bir şey var."
Aras cebinden eski bir kaset çıkardı.
"Bu kayıt yalnızca üçüncü anahtarı bulduğunda çalışacak."
Deniz kaseti aldı.
"Üçüncü anahtar neyi açıyor?"
Aras cevap verdi:
"İki hayat arasındaki kapıyı."
Deniz kaseti eline sıkıca tuttu.
"Ve o kapının arkasında ne var?"
Elif sessizce konuştu.
"Gerçek."
Kasetçaları çalıştırdılar.
Önce cızırtı geldi.
Sonra genç Zeynep'in sesi duyuldu.
"Deniz, eğer bunu dinliyorsan, plan başarısız oldu."
Deniz'in gözleri büyüdü.
"Plan mı?"
Kayıt devam etti.
"Biz yalnızca bir çocuğu diğer zamana göndermek istemiştik. Fakat kapı açıldığında iki çocuk birbirine bağlandı."
Bir süre sessizlik oldu.
"Onlardan biri geçmişte kaldı."
"Diğeri geleceğe gönderildi."
"Fakat ikisi de aynı anıları taşımaya başladı."
Deniz'in nefesi kesildi.
Kayıtta Zeynep ağlamaya başladı.
"Bir süre sonra geleceğe gönderdiğimiz Deniz, geçmişte yaşananları unutmaya başladı."
"Bu yüzden ona yeni bir hayat verdik."
Deniz fısıldadı:
"Benim hayatım..."
"Onun hayatı değildi."
Kasetteki ses devam etti:
"Hatıralarını geri getirmenin tek yolu üçüncü anahtarı bulmaktı."
Kayıt bir anda kesildi.
Deniz kasetçaları kapattı.
"Üçüncü anahtar nerede?"
Aras ayağa kalktı.
"Doğduğun yerde."
Deniz kaşlarını çattı.
"Ben hastanede doğdum."
Elif başını salladı.
"Hayır."
Deniz ona baktı.
"Ne?"
"Sen hastanede doğmadın."
Elif'in sesi titriyordu.
"Sen o gece doğmadın."
"Ben nerede doğdum?"
Elif cevap vermek üzereyken dükkânın duvarındaki bütün saatler aynı anda çalışmaya başladı.
Tak.
Tak.
Tak.
Akrep ve yelkovan 03.17'de birleşti.
Duvarın ortasında bir görüntü belirdi.
Eski bir ev.
Deniz görüntüyü tanıdı.
Büyükannesinin evi.
Fakat görüntüde evin altında başka bir oda vardı.
Gizli bir oda.
Deniz şaşkınlıkla baktı.
"Orası..."
Aras başını salladı.
"Senin gerçek doğum yerin."
Deniz'in gözleri büyüdü.
"Evimizin altında böyle bir yer yok."
"Şimdi yok."
"Eskiden vardı."
Aras cebinden üçüncü bir anahtar çıkardı.
Anahtarın üzerinde diğerlerinden farklı olarak tek bir çizgi vardı.
"Bu anahtar yıllardır bende."
Deniz uzanıp almak istedi.
Aras elini geri çekti.
"Henüz değil."
"Neden?"
"Çünkü anahtarı aldığın anda hatırlamaya başlayacaksın."
"Ben gerçeği istiyorum."
Aras ona uzun süre baktı.
"Gerçek bazen insanın kendisinden bile daha ağırdır."
Deniz elini uzattı.
"Yine de istiyorum."
Aras anahtarı ona verdi.
Deniz anahtara dokunduğu anda başının içinde bir ses duydu.
Bir çocuk sesi.
Kendi sesi.
"Beni bırakma."
Deniz yere diz çöktü.
Yeni görüntüler zihnine doldu.
Bir oda.
İki çocuk.
Genç annesi.
Elif.
Büyükannesi.
Ve duvarda kırmızı bir saat.
Saatin altında tek bir cümle vardı:
"Biri kalacak. Biri gidecek."
Deniz gözlerini açtı.
Artık üçüncü anahtar elindeydi.
Fakat yanında duran Elif'e baktığında başka bir şeyi fark etti.
Elif'in yüzü yavaş yavaş saydamlaşıyordu.
"Elif?"
Elif gülümsedi.
"Vakit geldi."
"Neye?"
"Benim geri dönmem gerekiyor."
"Nereye?"
Elif cevap vermedi.
Sadece Deniz'in elindeki üç anahtara baktı.
"Üç anahtar birleştiğinde kapı açılacak."
Deniz sordu:
"Sonra?"
Elif'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
"Sonra hangimizin gerçek olduğunu öğreneceksin."
Ve bir anda Elif ortadan kayboldu.
Deniz elindeki anahtarlara baktı.
Üçü de aynı anda parlamaya başlamıştı.
Aras fısıldadı:
"Kapı açılıyor."
Dükkânın arkasındaki duvarda büyük bir çatlak oluştu.
Çatlağın arkasından çocuk sesi geldi.
"Abi..."
Deniz'in kalbi duracak gibi oldu.
Bu kez ses çok yakındı.
"Beni hatırladın mı?"