13. BÖLÜM — İNTİKAM VE NEFRET

Alaric, ateşin karşısında oturmuş, elindeki ince dalı farkında olmadan parmaklarının arasında çeviriyordu. Hava soğumuştu ama ateşe yaklaşmak bile içindeki huzursuzluğu gidermiyordu.

Gözlerini kapattığında yine sarayı düşünüyordu. Bir zamanlar kendi evi olan o yerden nasıl uzaklaştırıldığını, arkasından verilen kararları ve şimdi kardeşlerinin peşine düşen adamları…

Dal bir anda elinde kırıldı.

Valerius başını kaldırdı.

“Biraz sakinleşsen iyi olacak.”

Alaric kırılan parçayı ateşe attı.

“Nasıl sakinleşeyim? Bizi evimizden ettiler. Şimdi de yakalamak için adam gönderiyorlar.”

“Bunun farkındayım.”

“Öyle görünmüyor.”

Valerius kaşlarını çattı.

“Ne dememi bekliyorsun, Alaric? Ben de senin kadar öfkeliyim. Ama düşünmeden hareket edersek ikimiz de kendimizi onların eline veririz.”

Alaric ayağa kalktı ve birkaç adım uzaklaştı. Bir şey söylemek istedi ama kelimeler ağzından çıkmadı. Kardeşinin haksız olduğunu düşünmüyordu. Yalnızca beklemekten bıkmıştı.

“Bunca şey yaşandıktan sonra hiçbir şey yapmadan oturamam,” dedi sonunda.

“Zaten oturmayacağız. Önce bize kimin yardım edebileceğini öğrenelim. Sonra ne yapacağımıza karar veririz.”

Alaric cevap vermedi. Dışarıdan gelen rüzgârın sesi duyuluyordu. Bir süre sonra yeniden ateşin yanına oturdu.

“Bize bunu yapanların karşısına çıkacağım,” dedi. “Bunun için ne kadar beklemem gerekirse gereksin.”

Valerius onu ikna etmeye çalışmadı. Alaric'in kararından kolay kolay vazgeçmeyeceğini biliyordu.

Tam o sırada kapı vuruldu.

İki kardeş bir anda sustu. Valerius kapıya yönelirken Alaric ayağa kalktı.

“Kim?”

“Benim.”

Julian'ın sesini tanıyınca Valerius kapıyı açtı. Julian içeri girdi, pelerinini çıkarıp bir sandalyeye bıraktı.

Alaric hemen sordu:

“Bir şey öğrendin mi?”

Julian başını iki yana salladı.

“Bir kadınla konuştum. Melina'ya benzeyen genç bir kızın birkaç gün önce köyden geçtiğini söyledi. Kuzey yolunu sormuş. Ama emin değilim. Gördüğü kişi gerçekten Melina mı, bilmiyorum.”

“Peki, şimdi ne yapacaksın?” diye sordu Valerius.

“İzini sürmeye devam edeceğim. Başka seçeneğim yok.”

Alaric bir süre kardeşine baktı.

“Tek başına dolaşman tehlikeli.”

“Burada kalırsam da onu bulamayacağım.”

Julian'ın sesi sertleşmişti. Konu Melina olduğunda geri adım atmayacağını ikisi de biliyordu.

Valerius sandalyesini çekip oturdu.

“Öyleyse birbirimizden habersiz hareket etmeyelim. Bir şey öğrenirsek diğerlerine haber veririz.”

Julian başını salladı.

“Ben de bunu söyleyecektim.”

Alaric yeniden ateşin yanına oturdu. Birkaç saniye düşündükten sonra konuştu.

“Ben yakındaki yerleşime gideceğim. Hâlâ bize bağlı olan insanlar varsa onları bulmamız gerekiyor.”

“Ben de seninle gelirim,” dedi Valerius.

Julian ikisine baktı.

“Ya saraydakiler sizden önce davranırsa?”

“Bu yüzden dikkatli olacağız,” diye karşılık verdi Alaric. “Artık birbirimizi kaybetmeye niyetim yok.”

Bu sözlerden sonra odada kısa bir sessizlik oldu.

Üçü de birbirinden ayrı kaldıkları günlerde neler yaşadıklarını anlatmak istiyordu. Fakat bazı şeyleri konuşmak için henüz hazır değillerdi. Şimdilik önlerinde duran mesele daha önemliydi: Hayatta kalmak, Melina'yı bulmak ve kendilerine karşı kurulan düzenin ne olduğunu öğrenmek.

Julian ayağa kalktı.

“Sabah erkenden yola çıkacağım.”

Alaric de ayağa kalktı ve kardeşinin omzuna dokundu.

“Dikkatli ol. Bir şey ters giderse tek başına çözmeye çalışma.”

Julian hafifçe gülümsedi.

“Bunu bana sen mi söylüyorsun?”

Alaric'in yüzünde kısa bir gülümseme belirdi. Günlerdir ilk kez aralarındaki eski kardeşlik duygusunu hissetmişti.

“Benim hatalarımı tekrarlama yeter.”

O gece uzun süre konuşmadılar. Fakat sabah olduğunda üçü de ne yapacağını biliyordu. İlk kez yalnızca kaçmayı değil, karşı koymanın yollarını da düşünmeye başlamışlardı.

Oakhaven Sarayı'nda Ester, masanın üzerindeki raporlara göz gezdiriyordu. Prenslerin nerede olduğuna dair kesin bir bilgi yoktu. Gelen haberler birbirini tutmuyor, her yeni rapor başka bir ihtimal ortaya çıkarıyordu.

Kapı çalındı.

“Gir.”

İçeri giren görevli başını eğdi.

“Majesteleri, kuzey yolundaki aramalar devam ediyor. Ancak henüz bir iz bulunamadı.”

Ester kâğıdı masaya bıraktı.

“Peki, çevre köyler?”

“Oralarda da araştırma yapılıyor.”

“Yalnızca onları aramayın. Onlara yardım eden biri varsa onu da bulun. Kimlerle görüştüklerini öğrenmek istiyorum.”

“Emredersiniz.”

Görevli çıktıktan sonra Ester sandalyesine yaslandı. Parmakları masanın kenarında dolaşıyordu. Üç prensin de ortadan kaybolması işini zorlaştırmıştı. Hele birbirleriyle bağlantı kurmuşlarsa, onları ayrı ayrı bulmak eskisi kadar kolay olmayacaktı.

Tamara içeri girdiğinde Ester başını kaldırdı.

“Bir haber var mı?”

“Henüz yok.”

Ester derin bir nefes aldı.

“Bu kadar zamandır nasıl hiçbir iz bulamıyorlar?”

“Belli ki saklanmayı biliyorlar,” dedi Tamara. “Alaric'i hafife almamak gerek.”

Ester'in yüzü gerildi.

“Onu hafife aldığımı kim söyledi?”

“Ben yalnızca dikkatli olmanı söylüyorum.”

Ester ayağa kalkıp pencereye yürüdü.

“Dikkatliyim. Ama sürekli beklemekten bıktım.”

Tamara bir süre onu izledi.

“Öfkeyle karar verirsen işler daha da karışabilir.”

Ester dönüp baktı.

“Bana ne yapmam gerektiğini söylemene ihtiyacım yok.”

Tamara sustu. Aralarındaki konuşma burada bitmişti.

Ester yeniden masasına döndü.

“Lord Cedric'ten hâlâ haber yok mu?”

“Yok. Haber gelir gelmez sana ulaştıracağım.”

“Geldiğinde doğrudan bana getir.”

Tamara başını sallayıp odadan çıktı.

Ester yalnız kaldığında raporları bir kez daha eline aldı. Prenslerin nerede olduğunu bilmiyordu. Onların ne planladığını da kestiremiyordu. Fakat beklemek, kontrolü elinde tuttuğu anlamına gelmiyordu.

Bu düşünce onu rahatsız ediyordu.

Ertesi sabah Alaric ve Valerius yola çıktı. Julian ise Melina'nın izini sürmek için kuzeye gidecekti.

Ayrılmadan önce Julian atının yanında durup iki kardeşine baktı.

“Bir haber alırsanız bana ulaştırın.”

“Sen de aynı şeyi yap,” dedi Valerius. “Ne öğrenirsen öğren, tek başına karar verme.”

Julian başını salladı.

“Tamam. Kendinize dikkat edin.”

Atına bindi ve kuzey yoluna saptı. Alaric, kardeşi gözden kaybolana kadar arkasından baktı.

“Onu yeniden bulabilecek miyiz?” diye sordu Valerius.

Alaric bir an duraksadı.

“Bulacağız.”

Bunu söylerken kendisi de ne kadar emin olduğunu bilmiyordu. Yine de başka bir ihtimali düşünmek istemiyordu.

İki kardeş yollarına devam etti. Yakındaki yerleşimde eski dostlarına ulaşabilirlerse ellerinde yeni bir seçenek olacaktı. Fakat kime güvenebileceklerini bilmiyorlardı. Yanlış bir kişiye atacakları tek bir adım, yerlerini saraya bildirmeye yetebilirdi.

Alaric'in aklında saray vardı. Bir gün oraya dönecekti. Ancak artık tek düşündüğü şey eski hayatına kavuşmak değildi. Kendisine ve kardeşlerine yaşatılanların hesabını sormak istiyordu.

Bu isteğin onu nasıl değiştireceğini bilmiyordu.

Bildiği tek şey, yaşananları unutamayacağıydı.

Ve bir gün, karşılarına çıkmaya hazır olduğunda, kimsenin önünde başını eğmeyecekti.

Yorumlar

Damla Çınar: Bazen anlaşmak zor ama iletişimi koparmamak gerek