6. BÖLÜM — KARANLIĞIN İÇİNDE

Julian günlerdir yoldaydı.

Hava her geçen gün daha da soğuyordu.

Oakhaven'dan uzaklaştıkça sarayın karanlığı biraz geride kalmış gibi görünüyordu ama gökyüzündeki kızıllık hâlâ kaybolmamıştı.

Julian atını durdurdu.

Önündeki yola baktı.

Elindeki eski kâğıdı tekrar açtı.

Üzerinde Melina'nın büyüdüğü yerle ilgili birkaç satır vardı.

Bilgi çok azdı.

Ama başka bir seçeneği de yoktu.

— Nerede olduğunu bulacağım.

Kâğıdı tekrar katlayıp cebine koydu.

Atına yeniden bindi.

Aynı saatlerde Melina küçük evin önünde oturuyordu.

Son birkaç gündür içinde garip bir huzursuzluk vardı.

Gökyüzündeki kızıllık onu da etkiliyordu.

Ne zaman gökyüzüne baksa göğsünde hafif bir sıcaklık hissediyordu.

Yaşlı kadın yanına geldi.

— Yine mi düşünüyorsun?

Melina başını çevirdi.

— Bilmiyorum. Sanki bir şey olacakmış gibi hissediyorum.

Yaşlı kadın bir süre sustu.

Sonra gökyüzüne baktı.

— Belki de bazı şeylerin zamanı gelmiştir.

Melina ne demek istediğini anlayamadı.

— Ne demek istiyorsun?

Yaşlı kadın cevap vermeden içeri girdi.

Melina arkasından baktı.

İlk kez, kadının kendisinden bir şey sakladığını düşündü.

O gece Melina uyumakta zorlandı.

Pencereden dışarı baktığında uzakta küçük bir ışık gördü.

Işık birkaç saniye sonra kayboldu.

Melina ayağa kalktı.

İçinde garip bir his vardı.

Sanki birileri onu arıyordu.

Ve gerçekten de birileri onu arıyordu.

Julian.

Henüz birbirlerini tanımıyorlardı.

Ama artık aynı yola doğru ilerliyorlardı.

Melina bunun ne anlama geldiğini henüz bilmiyordu.

Ama çok geçmeden öğrenecekti.