Anne Ellerinin Kokusu

Bir mutfak düşün, buğulu camlı,

ocakta yavaşça kaynayan bir sabır.

Hamurun üstünde un gibi inen sessizlik,

ve bir türkü, nereden geldiği unutulmuş.

Ellerinde vardı bütün mevsimler,

kışın yün, yazın nane kokardı;

bir saçımı okşasa geçerdi yorgunluk,

bir "yedin mi" derdi, dünya yerli yerine otururdu.

Şimdi uzaktayım, kalabalık şehirlerde,

adım bile başka seslerle anılır;

ama bir yemek kokusu yeter,

çocukluğumun kapısı aralanır.

Bazı evler yıkılmaz hiçbir zaman,

taşından değil, sevgiden yapılmıştır;

ve bazı eller, toprağa karışsa da,

hâlâ tutar insanı karanlıkta.

Yorumlar