Çocukluğun Yazı
Kayısı ağacının gölgesi uzanır avluya,
Annem sofraya serer sıcak bir yaz akşamını.
Çıplak ayaklarım taşların ısısını sayar,
Dünya kocaman, ben ise hiç yorulmamışım.
Bir dere kıyısında yarışır kâğıt gemilerim,
Kurbağalar hakem, güneş seyirci olur.
Düşsem de gülerim, dizim kanasa da,
Çünkü acı bile oyunun bir parçasıdır.
Gün batarken çağırır uzaktan bir ses,
“Eve gel artık” der, tatlı bir azarla.
Ellerim toprak, cebimde bir avuç cırcır böceği,
Koşarım ki dünyanın en güzel yerine.
Şimdi büyüdüm, yollar uzadı, saçlar ağardı,
Ama bir yaz akşamı kokusu geldi mi rüzgârla,
İçimde o küçük çocuk uyanır yeniden,
Kahkahası avluya, kalbime dolar.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: Eline sağlık knk