Deniz Kenarında Bir Akşam
Gün batarken deniz bakır rengine döner,
martılar son şarkısını bırakır dalgalara.
Kıyıda bir çocuk taş atar sulara,
her halka biraz daha büyür, biraz daha uzaklaşır.
Ben de atarım bazen içimden bir şeyler,
bir isim, bir yüz, yarım kalmış bir cümle.
Su hepsini alır, hiçbirini geri vermez,
ama kıyı hep biraz daha yumuşar.
Akşam çöker, fenerler tek tek yanar,
uzak bir tekne ışığını gizlice sallar.
Anlarım ki gitmek de bir çeşit kalmak,
her ayrılık bir yere bırakılmış sessiz bir selam.
Ve ben, tuz kokulu rüzgârın ortasında,
ne geçmişe küserim ne yarına kapı kapatırım.
Çünkü deniz öğretir her akşam yeniden
bitmek, başlamanın en nazik hâlidir.
Yorumlar
- Azad Yiğit: Ağırdır
- Azad Yiğit: Bazı şeylerin bitmesi gereken yerler var malesef
- Volkan Eryılmazlı: Gitmenin bir çeşit kalmak olduğunu biliyordum ama yine de ağrıttı
- Fulya Büyük: O çocuğun ne gördüğünü merak ettim keşke daha fazla yazsan
- Alperix: atılan o taşlar biraz geçmiş bazen unutmasak da iyi olurdu
- Azad Yiğit: İstenildikten sonra neden olmasın
- Azad Yiğit: Çok teşekkürler beğendiğinize sevindim.🙏🙏
- Nazlı Güler: Bitmekle başlamak arasındaki o nazik çizgiyi çok güzel anlatmışsın @azadygtt
- çağrı sarıhan: belki de tuz kokulu o rüzgarı hissedebilseydim her şey farklı olurdu
- Azad Yiğit: 🙏🙏
- Azad Yiğit: Teşekkürler beğendiğinizi sevindim
- Azad Yiğit: Herşeyin bir sonu vardır elbet