Ne Oldu...
Ne oldu…
Naif ruhunu anlamadılar, değil mi?
Senin sessizliğini güçsüzlük sandılar.
Oysa sen susarken içinde koca bir dünya konuşuyordu.
Kimse duymadı.
Kimse,
Bir kelebeğin kanadına dokunurken ne kadar dikkatli olması gerektiğini bilmedi.
Senin incineceğini,
Kırılabileceğini,
Hatta bir gün bütün o kırgınlıkların altında yorulabileceğini düşünmediler.
Paramparça ettiler seni.
Her biri senden bir parça aldı;
Kimi güvenini,
Kimi neşeni,
Kimi insanlara inanma cesaretini götürdü.
Sen yine de kimseye benzememeye,
Kalbindeki iyiliği kaybetmemeye çalıştın.
Sonra bir gün uçmaya karar verdin.
Üzerine yüklenen ne varsa birer birer bıraktın.
Sana ait olmayan suçları,
Başkalarının bıraktığı yaraları,
Duyduğun ağır sözleri,
Karşılıksız kalan sevgileri…
Hepsini sırtından indirdin.
Hafifledin.
İlk kez kendin için nefes aldın.
Tam kanatlarını açmıştın ki yine bir yere takıldı kanatların.
İnsan yüklerinden kurtulsa bile,
Geçmişin izlerinden hemen kurtulamıyor.
Kırılan yerleri iyileşse de acılar,
Kanadın kenarında ince bir iz gibi kalıyor.
Ama bak…
Sen hâlâ buradasın.
Hâlâ uçmayı istiyorsun.
Belki eskisi gibi değilsin;
Daha temkinlisin,
Daha sessizsin,
Daha derinsin.
Ama artık biliyorsun:
Her el uzatan tutmak için uzatmaz,
Her gülümseyen iyi niyet taşımaz
Ve her sevgi insanı incitmeden yaşanmaz.
Yine de ruhundaki kelebeği öldürmedin.
Sadece onu herkese göstermemeyi öğrendin.
Şimdi kanatların yaralı olabilir.
Takılmış,
Çizilmiş,
Yorulmuş olabilir.
Sen yeniden uçacaksın.
Bu kez kimsenin seni nereye götürmek istediğine bakmadan…
Kendi gökyüzünü seçerek.