Sessiz Saat
Akşam inince şehrin üstüne,
ben kendime dönerim yavaşça.
Çayım soğur bardakta,
camda bir ışık, bir gölge, bir yorgunluk.
Kimseye anlatmadım bazı şeyleri,
sustum, çünkü susmak kolaydı.
Şimdi kâğıda dökülüyor hepsi,
kelimeler cesaret buldukça.
Bir yol var içimde, uzun ve tozlu,
adımlarım hala ona alışkın.
Gitmek de bir çeşit kalmaktır bazen,
kalmak da bir çeşit gitmek.
Yarın yine güneş açacak biliyorum,
ben yine bir şeyleri erteleyeceğim.
Ama bu gece, bu sessiz saatte,
kendimle barışığım, yeter bu bana.
Yorumlar
- Azad Yiğit: Kessinlikle
- Adımlarım hala ona alışkın ❤️🩹
- Aylin Gür: sana kendini açmaya cesaret etmen gerek kimse bilemez ne yaşıyorsun
- Azad Yiğit: Haklı olabilirsiniz lakin bazen hislerde bizleri yanıltmıyormu ?
- Elif Karasu: kalmak da gitmek oluyor ama hislerini dinlemelisin mutlaka
- Azad Yiğit: Bu konuda haklısın
- Duygu Aktaş: Susmak kolay ama yalnızlığını biraz kurcalamak lazım değil mi
- Feride Vatan: Yavaşça dönüşün güzel ama içindeki boşluk zor göz ardı ediliyor
- Azad Yiğit: Her şeye rağmen kendimizle barışık olmamız gerekiyor
- Ayla Malkoç: Bu sessiz saat seni kendine yakınlaştırmalı kaybedecek zaman yok
- Ayşe Pekmez: kendinle barışmak zor ama tebrik @azadygtt bu senin için önemli
- Azad Yiğit: Çok sağolun 🙏🙏