Yazılmayan Mektup

Kelimelerin Sessizliği

Kağıdı önüme koydum, kalemi aldım,

Sana ne yazacağımı bilemedim.

Her cümle bir yaraya dokundu,

Her kelime geç kalmış bir özür gibiydi.

"Nasılsın" yazdım, sonra sildim,

Halini bilmek ne kadar hakkımdı ki?

"Özledim" yazdım, o da fazla geldi,

Ben bu kelimeyi çoktan harcamıştım.

Pencereden bir sonbahar sızdı odaya,

Yapraklar savruldu, bir şey bitti sanki.

Mürekkep kurudu kalemin ucunda,

Söylenmemiş şeyler gibi, sessizce.

Kağıdı katladım, çekmeceye koydum,

Yanına eski bir fotoğrafı, bir de anahtarı.

Hiçbir kapıya uymaz artık o anahtar,

Ama atmaya da kıyamadım yine.

Belki bir gün biri açar o çekmeceyi,

Okur yazılmamış mektubu boşluktan.

Anlar ki en derin sözler,

Hiç söylenmeyenler olurmuş bazen.

Yorumlar

• Nazlı Kara: En derin sözlerin söylenmeyenler olduğunu istemeseydin artık
• Azad Yiğit: Kessinlikle bazı şeyleri arkanda bırakman gerekiyor.
• Nazlı Güler: Sonbaharı hissetmeni anlıyorum ama bir şey bitti dediğin gibi
• Azad Yiğit: Atsan atılmaz satsan satılmaz ama illaki bazı şeyleri geride bırakmamız gerekiyor.
• Azad Yiğit: Hayatımızda nasıl bir şeyler kaybolup gidiyorsa o çekmece de çok şey kaybettirdi
• Azad Yiğit: Evet öyle, Peki ne kadar doğru yapıyoruz önemli olan o.
• Elif Ruveyda BİRCAN: Bazen gerçekten ne çok yazıp yazıp siliyoruz...
• Aslı Akçay: bu çekmecenin içinde hep kaybolan bir şey var sanki
• Büşra: O anahtar hakikaten hiç uyumaz kapılara kıyamadım atmaya buna da
• Azad Yiğit: @bi_hemta peki anlaştık
• @azadygtt tamam anlaştık ben bunu bicimlendirecegim ortak olalım 😂
• Azad Yiğit: Ödünç verebiliriz 😉