🍒10.BÖLÜM🍒

KİRAZ ÇİÇEĞİ 🍒

Yüzümü yastığa bastırmış, derin bir uykuya dalmıştım ki dışarıdan gelen Zeynep’in gittikçe yükselen sesiyle uyandım. Kafamı sağa sola çevirip dururken içimden söyleniyordum; sabah sabah neydi bu telaş? Onu daha fazla bekletmemek için derin bir iç çektim ve yavaşça yataktan doğruldum. Dün gece eve gelir gelmez bu küçük odayı baştan aşağı toplamış, tüm eşyalarımı yerleştirmiştim. Şimdi ise kemiklerim sızlıyor, adeta hafif bir rüzgarın bile beni devirebileceğini hissedecek kadar yorgun görünüyordum. “Galiba hasta oluyorum,” diye geçirdim içimden. Kim bilir, belki de sadece odamdan taşınmanın verdiği o tatlı yorgunluktu.

Yavaşça kalkıp kıyafetlerimi giydim. Kırmızı kalem eteğim ve beyaz triko kazağımın üzerimdeki duruşunu süzdükten sonra saçlarıma kısa bir fön çektim, ardından hafif bir makyaj yaptım. Aynadaki yansımama bakıp gülümsedim. “Hadi ama Kiraz, her şeye rağmen bugün de güzel görünmelisin,” diye fısıldadım kendi kendime. Eşyalarımı çantama yerleştirip koluma taktıktan sonra kapının sapına yöneldim.

Kapıyı açıp odadan dışarı adımımı attığım anda Zeynep’in gülümseyen yüzüyle karşılaştım. “Kirazım, uyanmışsın sonunda! Hem kalan eşyalarını getireyim hem de pastaneye beraber geçelim diye erkenden geldim,” dedi. Tam ona tebessüm ederek, “İyi yapmışsın,” diyecektim ki yan odanın kapısı aralandı ve Hilal çıktı. Pijamalarıyla, dağınık saçlarını tepesinde toplamış bir halde esneyerek ikimize bakıyordu.

Hilal’e kısa bir bakış attıktan sonra gözlerimi yeniden Zeynep’e çevirdim. “Hadi çıkalım, buraların havası bozulacak gibi,” dedim. Zeynep başını onaylarcasına salladı. Evin çıkışına doğru yürüdük.

Merdivenlerde ayakkabılarımı giyerken hafifçe burnumu çektim; boğazımdaki o ince yanma hissi gitgide belirginleşiyordu.

Zeynep endişeli bir tavırla, “İyi misin?” diye sordu.

“Sanırım biraz üşütüyorum,” diye mırıldandım.

Ayakkabılarını bağlarken, “O zaman evde kalıp dinlenseydin ya, biz Demir’le bugün her şeyi hallederdik zaten,” dedi.

“Yok, geleyim. Daha da kötüleşirsem dönerim,” diyerek onu rahatlatmaya çalıştım.

“Peki, sen bilirsin kankim,” dedi ve doğruldu.

Birlikte evden çıkıp yola koyulduk. Rüzgarda savrulan saçlarımı geriye doğru atarken adımlarımızı hızlandırdık. Pastaneye vardığımızda Demir henüz gelmemişti. Cam kapıyı anahtarla açarken Zeynep şimdiden homurdanmaya başlamıştı: “Şu yardımcı elemanı bir arayayım ben. Öğreteceğim beyefendiye patronlardan sonra işe gelmek ne demekmiş!”

Onun bu hallerine kıkırdadım. “Zeynoş, o prenses mevzusu yüzünden hâlâ kızgınsan boşuna. Dün çözüldü prensesin gizemi, artık kim olduğunu biliyorum,” dedim.

Gözleri anında parladı. “Ne?! Kimmiş, çabuk söyle!”

“Kedi,” dedim gülerek.

Zeynep olduğu yerde donup kaldı. Şaşkınlığı yüzünden okunuyordu. Elimi havada, yüzünün önünde salladım. “Hey, sana diyorum!”

“Kedi mi…” diye fısıldadı önce. Sonra birden derin bir nefes verip dişlerini sıktı: “Bir kedi yüzünden mi ben günlerce ağlayıp depresyona girdim yani?!”

İçeri girerken keyifle arkama döndüm. “Aynen öyle kankam.”

Zeynep homurdanarak ayaklarını yere vurdu ve peşimden geldi. Tam telefonu eline alıp Demir’i arayacaktı ki dışarıda fren yapan bir arabanın sesi duyuldu. Demir gelmişti. Zeynep’in bakışları camdan dışarı süzülürken yüz ifadesi anında ciddileşti. Demir kapıdan içeri adımını attığı an, Zeynep hemen tezgahın arkasına geçip önlüğünü taktı ve ona dik dik bakmaya başladı: “Ooo, Demir beyler de teşrif etmişler sonunda!”

Demir’in dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı; gülmemek için kendini zor tuttuğu her halinden belliydi.

Zeynep onun tam karşısına dikilip sesini biraz yükseltti: “Evet, açıklamanı dinliyoruz! İşe geç kalmaman gerektiğini sana kimse öğretmedi mi? Bundan sonra saat tam yedide dükkanda olacaksın, anladın mı?”

Demir başını hafifçe eğerek, sesindeki muzip tonu gizlemeye çalışmadan, “Özür dilerim sayın patronum, kusura bakmayınız. Bir daha tekrarlanmaz,” dedi.

Zeynep askıdan diğer önlüğü alıp ona doğru uzattı. Aslında biraz fırlattı demek daha doğru olurdu. “Al bakalım! Hadi, marş marş mutfağa!”

Demir havada yakaladığı önlükle birlikte bana kısa bir bakış attı ve gülümseyerek mutfağın yolunu tuttu. Zeynep ise sesini iyice yükselterek, arkasından Demir’in de duyacağından emin bir şekilde bana döndü: “Kiraz, sen burada kal istersen. Zaten hastalığı kapmışsın, biz bu tembel elemanla içeriyi hallederiz!”

Gülümsedim. “Peki, ben buralardayım o zaman. Biri gelirse ilgilenirim, size kolay gelsin!”

Zeynep bana sıcak bir gülümseme yollayıp mutfağa süzüldü. Yanaklarımı ellerimin arasına alıp derin bir nefes aldım ve sandalyeme yerleştim. Aradan yaklaşık bir saat geçmişti ama mutfaktan çıt çıkmıyordu. Kaşlarımı hayretle kaldırdım. “Bunların şimdiye kadar kedi köpek gibi birbirine girmesi gerekirdi,” diye düşündüm. Ne kadar da sessizlerdi öyle…

Merakıma yenik düşerek ayağa kalktım ve mutfağa doğru ilerledim. Kapı eşiğine yaklaştığımda mis gibi tereyağı, vanilya ve taze pişmiş hamur kokusu burnuma doldu. İçeriye göz attığımda karşılaştığım manzarayla bir an duraksadım.

Tezgah tam ortadan ikiye ayrılmıştı; unla tezgahin ortasına çizgi çizmişlerdi. Bir taraf Zeynep’e, diğer taraf Demir’e ayrılmıştı. İkisinin de yüzü gözü un içindeydi. Birbirlerine bakıyorlardı ama bu bakışlarda hiçbir kızgınlık emaresi yoktu; aksine, tuhaf ve büyüleyici bir sessizlik hakimmiş gibiydi ortama.

Yavaş adımlarla yanlarına yaklaşıp tezgahın üzerindeki una dokundum. “Neler oluyor burada? Bu unu tam ortaya kim döktü?”

Gözleri anında birbirlerine kilitlendi. İkisi de sessizce suç ortaklığı yapıyor, bakışlarıyla adeta birbirini işaret ediyordu. Tam o sırada Demir hareketlenip tezgahtaki kaşığa uzanacak oldu ki Zeynep’in sesi mutfakta yankılandı: “Hoppa! Ne oluyor ya? Bu tarafa geçemezsin, çek elini oradan!”

Demir eliyle un çizgisinin diğer tarafını işaret etti: “Kaşığım orada kalmış, almam gerekiyor sayın patronum.”

Zeynep gözlerini ondan ayırmadan yavaşça tezgaha doğru ilerledi. Çizgiyi geçmeden kaşığı uzanıp aldı ve Demir’in avucunun içine bıraktı. “Ben veririm,” dedi kısa ve net bir sesle.

Demir’in dudaklarında muzip bir gülümseme belirdi: “Kendim de alabilirdim ama yine de teşekkür ederim.” Sözünü bitirip kendi tarafına geri döndü.

“Rica ederim,” dedi Zeynep de aynı mesafeli ama tatlı tonla kendi tezgahına geçerken.

İkisinin arasındaki o tuhaf, elektrikli havayı hissedince yüzümde bir tebessüm belirdi. Ellerimi belime koyup ikisine baktım: “Şaşkınım doğrusu. Ben içeride birbirinizi kedi köpek gibi yiyeceğinizi sanıyordum.”

Zeynep hızla bana döndü ve dudaklarından tek bir kelime döküldü: “Kedi…”

“Kedi mi ” diye tam gülecektim ki Zeynep ellerini iki yana açarak sözümü kesti: “Kedi deme Kiraz, lütfen!”

O sırada Demir keyifli bir tavırla başını işinden kaldırdı: “Kiraz Hanım, arkadaşımız kedileri sevmiyor mu yoksa?”

Zeynep hemen savunmaya geçti: “Seviyorum! Ne alakası var, hem de çok severim! Sadece… sadece biraz kötü bir anım var, o kadar,” diyerek konuyu geçiştirdi ve Demir görmeden bana gizlice göz kırptı.

Kıkırdamamak için kendimi zor tuttum. Parmağımı ikisine doğru hafifçe sallayarak, “Peki peki, aferin size. Dükkanda kavga istemiyorum, unutmayın,” dedim.

Akşam olurken kendimi gitgide daha da halsiz hissediyordum. Burnum sızlamaya, hafif hafif hapşırmaya başlamıştım bile. Tam o esnada dışarıda derin bir gök gürültüsü yankılandı, hemen ardından yağmur damlaları hızla camlara vurmaya başladı. Zeynep ve Demir mutfaktan çıktıklarında ikisinin de yüzü gözü hâlâ un içindeydi. Birbirlerine bakıp gülümsediler, sonra bakışları bana döndü.

Zeynep aceleyle pencereye koşup dışarıya baktı: “İnanmıyorum, yağmur bastırdı! Nasıl gideceğiz eve Kiraz?”

Demir hemen öne atılarak yumuşak bir tonla, “İsterseniz sizi ben bırakabilirim,” dedi.

Zeynep kararsızca kaşlarını çatıp ellerini beline koydu. Onun yerine ben atıldım: “Zahmet olmayacaksa çok iyi olur aslında.”

“Ne zahmeti! Neredeyse aynı yere gidiyoruz zaten. Zeynep Hanım, hadi siz de eşyalarınızı alın, dışarıda, arabada bekliyorum sizi,” dedi ve bana göz kırparak dükkandan çık

Yorumlar

• Hazal Nur Vural: Yağmur başlayınca biraz panik yapıyorsun zeynep her şekilde yanına geliyor eninde sonunda
• Emre Efe: zeynepin yanında her zaman bir eğlence var dışarı çıkmak iyi olacak
• Ege Yıldız: hilale bir an dikkat etmedin ama herkes bu sabah uykusuz görünüyor
• Aleyna ş.: zeynepin patronluk tavrı beni güldürüyor çok destekleyici bir arkadaş
• Ceyda Sancak: evde kalmayı düşünmen iyi olabilir ama zeynep için gidişin gerek
• Ahmet Poyraz: kirazlar güzel ama beklenmedik gelen sepet merak içinde bırakıyor kimin göndermiş olması başka bir gizem
• Metin Taner Yavuz: zeynep ve demir arasındaki bu sessizlik bana ikisinin de işin ciddiyetini anladığını düşündürüyor
• Ahu Kuzu: kiraz uyandığında alışık olmadığı bir telaş var umarım hemen toparlanır
• Kaan Duman: Konuyu tatlıya bağlaman güzel gerginlikten uzak durmalısın kiraz