🍒13.BÖLÜM🍒

KİRAZ ÇİÇEĞİ 🍒

Bu gizli kişiyi bulmak için kafamda her detayını ince ince hesapladığım bir plan yapmıştım. Pastanenin un ve şeker kokan sıcak havasının ortasında Demir ve Zeynep’e dönerek planı anlatmaya başladım: “Demir, Zeynep... Siz burada, pastanede nöbet tutun. Akşam kapanışı da erken saatlerde yapın. İçerideki bütün ışıkları söndürüp karanlıkta bekleyin. Eğer gelirse mutlaka görürsünüz, gözünüzü dört açın.” Heyecanla derin bir nefes alıp devam ettim: “Bense birazdan eve geçerim. Nöbetimi orada bekleyeceğim. Çünkü bu kişi belli ki ben neredeysem oraya bir şeyler gönderiyor. Yani ya pastaneye ya da eve gelecek.”

Zeynep endişeli bir tavırla sordu: “Peki ya bugün gelmezse?”

Elimi çeneme koyup düşünmeye başladım. “Onu da herhalde düşündük ,” dedim, sesimdeki kararsızlığı gizlemeye çalışarak.

“Şimdi, bu kişi ben hasta olduğumda kiraz sepeti gönderdi ise... Demek ki bana bir şey olduğunda, güya beni önemsemek adına bir şeyler gönderiyor.”

Demir sabırsızlıkla yerinde kıpırdandı, kollarını göğsünde kavuşturup gözlerini devirerek sözümü kesti: “Eee, yani? Sonuç ne?”

“Yanisi şu,” dedim, sesimi biraz daha alçaltıp gizemli bir hava katarak. “Mahallede ‘Kiraz bacağını kırmış’ diye bir dedikodu yaydırdım. Bu kişi de kulaktan kulağa yayılan bu lafı illaki duyacak. Büyük ihtimalle doğrudan eve gelecektir. Ama ne olur ne olmaz, pastaneye gelirse diye ikiniz de burada...” Cümlemi tamamlayamadan Demir hızla sözümü kesti. Gözlerinde öfkeli bir şimşek çaktı: “Zeynep kalsın burada! Ben seninle eve geleyim, ağzını burnunu kırarım o şerefsizin!” dedi, öfkeden soluyarak.

Zeynep bu lafın altında kalmayarak hemen lafa atıldı. “Allah Allah! Ben niye kalıyormuşum?” diyerek ellerini kollarını göğsünde sıkıca bağladı ve başını gururla diğer tarafa çevirdi. “Sen kal burada, çıraksın ne de olsa!”

Demir, kendinden son derece emin bir ses tonuyla güldü. “Kızım, sen ne yapacaksın adamı görünce? İki çığlık atıp bas bas bağırırsın ancak,” dedi.

Bu söz Zeynep’in damarına basmaya yetmişti. Ellerini hızla beline koyup kaşlarını çattı. Gözlerinden ateş fışkırıyordu. “Ne yani? Ben bir şey yapamaz mıyım? Bunu mu demeye getiriyorsun? Ben tam on iki yıl dövüş dersleri aldım, haberin olsun!”

Demir alaycı bir tavırla güldü. “Hadi canım, abartma,” diye tepki verdi.

Zeynep ellerini sıkı birer yumruk yapıp Demir’e doğru döndü. Öfkeyle yerinde zıplamaya başlarken sesi meydan okurcasına çıkıyordu: “Gel! Gel de göstereyim abartıyor muyum!”

Demir’in kaşları hayretle kalktı. Ellerini göğsüne doğru çekerek, “Aman aman, kalsın,” dedi ve bir adım geri çekildi.

Aralarındaki bu didişmeden bunalarak araya girdim. “İkiniz de burada kalıyorsunuz ve birbirinize emanetsiniz, nokta!” dedim, son derece kararlı bir şekilde.

Demir ve Zeynep hoşnutsuz bakışlarla birbirlerini süzerken, ben de yarı arkamı döndüm. İçimden yükselen o büyük pişmanlıkla, “Kediye köpek mi emanet ettim, köpeğe kedi mi emanet ettim? Ben ne halt ettim ya?” diye kendi kendime mırıldandım.

Derin bir nefes alıp, “Hadi ben gidiyorum,” diyerek arkamı döndüm ve eşyalarımı aldım. Pastanenin o cam kapısını arkamdan çekip çıktım.

Emin adımlarla, hızlı hızlı eve doğru yürümeye başladım. Kalbim göğsümde bir davul gibi güm güm atıyordu. Nihayet eve geldim ve içeri süzüldüm.

Hilal dışında evde kimsecikler yoktu. Her ne kadar onunla muhatap olmak istemesem de meraka yenik düşüp, “Annemler nerede?” diye sordum.

Hilal, ağzına koca bir kurabiye tıkıştırırken umursamaz bir tavırla, “Komşuya gittiler,” dedi.

“Tamam,” deyip odama doğru geçiyordum ki arkamdan o sinir bozucu sesi yükseldi: “Sen niye geldin bu saatte?”

Adımlarımı durdurdum. Ellerimi belime koyup ona doğru döndüm. “Sana ne acabası?” dedim.

Hilal omuz silkti, elindeki kurabiyenin kırıntılarını silkerken, “Aman iyi be! Ne b*k yersen ye, çok da şeyimdeydi,” diye homurdandı.

Hırsla odama geçtim, çantamı yatağın üzerine fırlattım. “Bir sargı bezi olacaktı burada bir yerde...” diyerek hemen aramaya koyuldum. Çekmeceleri karıştırırken kalbimin atışlarını kulaklarımda hissediyordum.

“Heh, nihayet buldum!”

Sargı bezini elime alıp bacağıma sıkıca sarmaya başladım. İçimden bir ses sürekli fısıldıyordu: “Ne olur ne olmaz... Bu kişi gerçekten bacağımı kırdığıma inanmazsa gelmeyebilir çünkü.”

Bacağımı iyice sarıp yatağıma girdim. Yorganın altına uzandım. Ellerimi dizlerime vurup, “Eee, şimdi ne yapıyoruz Kiraz Hanım? Kös kös yatacak mıyız böyle?” diyerek kendi kendime konuştum.

“Beklemedeyiz bari... Gelene kadar kitap okuyayım da sıkıntıdan patlamayayım,” dedim. Hızla yataktan kalktım, eşofmanımı sargının üzerine aceleyle indirip odamdan çıktım.

Kitaplığım diğer odadaydı; şu an Hilal’in olan ama aslında benim olan o odada. Tam gidip alıyordum ki Hilal aniden önüme dikildi. Kolumdan sıkıca yakalayarak, “Hop! Ne oluyor, nereye gidiyorsun?” dedi.

Kolumu hafifçe kurtarmaya çalışarak, “Kitaplığım odamda... yani odanda kalmış da... Kitap alacağım,” dedim.

Gözlerini doğrudan gözlerime dikti. “Hangi kitabı istiyorsun söyle, ben vereyim. Sen o odaya girmeyeceksin,” dedi, böbürlenerek.

Aramızda yeni bir kavga çıksın istemiyordum. “Tamam, git getir bir tane. Fark etmez hangisi olduğu,” dedim.

Hilal odaya girdikten sonra dişlerimi sıkıp ayaklarımı sinirle yere vurmaya başladım. Tek elimi belime koyup odanın kapısına doğru fısıldadım: “Sen kimsin de odama sokmuyorsun beni? Kimi kimin odasından kovuyorsun? Göstereceğim ben sana...” diye söyleniyordum ki Hilal elinde kitapla kapıda belirdi. Kitabı getirip sertçe avucumun içine vurdu.

Kitabın sert kapakları avucuma çarpınca canım yandı. Elimi hafif hafif sallayıp sızıyı dindirmeye çalışırken arkasından, “Yavaş olsana!” deyip arkamı döndüm ve odama girdim.

Elimdeki kitaba baktım. “Neyse... En azından kırk yılın başı bir işe yaramış da düzgün bir kitap vermiş,” diyerek yatağıma geri geçtim. Eşofmanımı yukarı doğru çekip sargıyı yeniden gün yüzüne çıkardım.

Bir müddet kitap okuduktan sonra zaman geçmek bilmedi. İç çeke çeke, “Nerede kaldı bu ya? Sıkıntıdan patlayacağım şimdi!” dedim, yanaklarımı şişirerek.

Dayanamayıp Zeynep’i aradım ve bir hareketlilik olup olmadığını sordum. Telefondan bıkkın bir ses geldi: “Yok... Yani Demir’le kavga etmek dışında pek bir hareketlilik yok.” Telefonu kapatırken o an gerçekten o ikisini orada tek başlarına bıraktığıma bir kez daha fena halde pişman olmuştum.

Sırtımı arkama yasladım. Derin derin nefesler alıp veriyor, ellerimi yüzümde birleştirmiş bekliyordum ki... Birden odamın kapısı büyük bir gürültüyle ardına kadar açıldı!

Bakışlarımı hemen kapıya çevirdiğimde annem ve anneannemi baş ucumda buldum. Daha ne olduğunu anlamamıştım ki anneannem kolumu tutmuş sallıyordu. Annemse üzerimdeki yorganı tek hamlede, hızla kaldırdı.

İkisinin de bakışları bacağımdaki sargı bezine kilitlendi. Annem çığlık attı: “Demek doğruymuş! Bacağını kırmış!”

Nefes almaya çalışarak anneanneme döndüm. “Anneanne, sen ne yapıyorsun? Kolumu sallayıp duruyorsun, bıraksana!” dedim ve kolumu elinden çektim.

Annem odanın içinde dönerken panikle feryat ediyordu: “Ne oldu bacağına? Kim yaptı? Nasıl oldu? Ne için oldu?

Yataktan doğrulmaya çalışarak, “Hiçbir şey sandığınız gibi değil...” demeye çalışıyordum ama bir türlü sakinleşmiyorlardı. Anneannem, annemi dışarı doğru iterek, “Hadi hadi, kız dinlensin. Biz hemen bir çorba yapalım,” dediği sırada arkalarından bağırdım: “Ya beni de bir dinleseydiniz!”

Fakat kapı yüzüme kapandı. Kapandıktan sonra odada tek başıma kalakaldım. “Ulan... Ne bekliyorduk, ne oldu? Beklenen gizemli şahıs nerede, gelen annem ve anneannem nerede!” diye kendi kendime söyleniyordum ki odanın sessizliğini bölen o sesle irkildim. Telefonumun yatağın üzerinde çaldığını duydum.

Elimi aceleyle yatağımın üzerinde gezdirdim. Çarşafların arasında telefonumu bulup ekranda “Zeynep” yazdığını görünce hemen açıp kulağıma dayadım. “Ne oldu Zeynep?” dedim, sesimdeki heyecanı bastıramayarak.

Zeynep’in telefondaki sesi nefes nefeseydi: “Kiraz! Valla bir herif geldi dükkanın önüne... Bir kutu bıraktı!”

Gözlerim merakla irildi. “Eee? Kimmiş?” ded

Yorumlar

Ahmet Kaplan: O kişiye kiraz sepeti göndermek çok garip
Aleyna Mengü: zeynepten gelen o telefon hızla eyleme geçirmekte seni tetikler hemen pastaneye gitmelisin!
Recep Uçar: demir ve zeynepin pastanede nöbet tutmasını çok mantıklı buldum keşke benden de destek isteseydiniz
AZRA KARADUMAN: Kararlı bir şekilde demir ve zeynepi durdurmaya çalışman çok tatlı ama kimse dinlemiyor gibi
Mardin güzeli: zeynepin öfkesini görmek hırsını ortaya koyması çok etkileyiciydi Tuttuğunu koparacak gibi
Eda: demirin sabırsız hali beni güldürdü ama sakin olmak gerek
Aslı Kuş: zeynepin sakin olmaması aklımı karıştırdı boşuna pişmanlık hissetme bence
ALİ BİLGİN: Hâlâ anlamadım niçin böyle yapıyor