🍒14.BÖLÜM🍒

KİRAZ ÇİÇEĞİ 🍒

Telefonu yatağın yüzeyine hırsla fırlattığım gibi doğruldum. İçimde biriken o deli öfke ve sabırsızlık bacaklarıma vurdu; saniyelerle yarışıyormuşum gibi sol bacağımdaki sargı bezine abandım. Kat kat, sımsıkı dolamıştım; kumaş tenime yapışmış, çözülmek bilmiyordu. Parmaklarım titriyor, acele ettikçe işler daha da sarpa sarıyordu. Çekiştirdim, tırnaklarımı arasına geçirip zorladım ve en sonunda canımı acıtan bir hışımla söküp çözmeyi başardım. Çıkan sargıyı darmadağınık bir halde dolabın kapağını açıp içine fırlattım. Ahşap kapağı ardımdan sertçe çarparak kapattığımda çıkan o ses odada yankılandı. Yatağın üzerinden telefonumu kaptığım gibi kendimi dışarı attım.

Zihnimin içi darmadağındı. “Demir umarım yakalamıştır şu gizemli kişiyi...” diye mırıldandım kendi kendime. Adımlarım benden bağımsız bir hızla pastaneye doğru akarken, kalbimin göğüs kafesime vuran ritmi her saniye daha da hızlanıyordu. Havada asılı kalan o belirsizlik hissi, ensemde soğuk bir nefes gibiydi.

Pastanenin cam kapısını omzumla ittirip nefes nefese içeri daldığımda gördüğüm manzara adımlarımı yavaşlattı. İçeride un ve şeker kokusuna karışan keskin bir hastane soğukluğu vardı. Zeynep, tezgahın arkasında ayakta durmuş, elindeki buz torbasını Demir’in kafasına bastırmaya çalışıyordu. Demir ise acıyla yüzünü buruşturmuştu. Göğsüm hızla inip kalkarken kelimeler ağzımdan döküldü: “Ne oluyor? Yakaladınız mı adamı?”

Zeynep boşta kalan elini hemen beline koydu, yüzünde hem bir telaş hem de durumun absürtlüğüne dair bir ifade vardı. “Ayy kirazım...” dedi iç çekerek. Adam bir kutu bıraktı içinden not çıktı. Hasta olduğunu sandığı için bir not bırakmış bizde okuduk şok olmuş birbirimize bakıyorduk ki herif köşe de gözüktü. Demir’i işaret eden bir hareketle devam etti: “Demir peşinden koştu koşmasına da... Yakalayamamış adamı. Üstelik adam kafasını patlatmış! Gördüğün üzere pekmezini akıtmış resmen. Pansuman yaptık da işte, fena şişmiş.”

Demir’in yanına adımlayıp eğildim. Gözlerindeki o yenilmişlik hissini görebiliyordun. “İyi misin Demir?” diye sordum, sesimdeki endişeyi gizlemeye çalışarak.

“Eh, sayılır...” diye mırıldandı. Tam o esnada Zeynep buzu biraz fazla bastırmış olacak ki acı dolu, derin bir inleme bıraktı odanın ortasına. Başını hafifçe yana çekip ters bir bakış fırlattı. “Yavaş bastırsana şu buzu!”

Zeynep gözlerini devirip savunmaya geçti: “Tamam be, kabahat bende zaten! Ben gideyim dedim sana inat etmeseydin böyle olmazdı. Ben gitseydim kesin yakalardım onu. Ağzını burnunu da bir güzel kırar, öyle gelirdim buraya!”

Demir oturduğu sandalyede yavaşça doğruldu ve gözlerini kısarak ters ters Zeynep’in yüzüne baktı. “He, yakalardın...” dedi, sesinden dökülen öfke ve hayal kırıklığı net bir şekilde duyuluyordu. “ Aynen yakalardın.”

Altta kalmaya niyeti yoktu Zeynep’in. “En azından senin gibi dayak yemezdim ben!” diye diklendi.

Her zamanki tavrımla araya girdim. “Ayy yeter, kavga etmeyin şimdi!” diyerek çıkıştım. Sonra Demir’e doğru eğilip sesimi alçalttım: “Demir, hiçbir şey görmedin mi? Saçı, tipi, boyu... Ne bileyim, kız mıydı erkek miydi mesela?”

Demir şakağına koyulan buzun etkisiyle ürperdi, gözlerini uzak bir noktaya dikti. “Karanlıktı, yüzünü seçemedim ama erkek olduğu kalıbından belliydi. Eminim, erkekti,” dedi kendinden emin bir tonda.

“Hımm...” Dudaklarımdan dökülen bu sesle birlikte derin bir iç çektim. Çaresizlik yavaş yavaş omuzlarıma çöküyordu. “Şimdi ne yapacağız peki?”

Zeynep elindeki buzu çekip masanın üzerindeki bir beze bıraktı, kaşlarını kaldırarak bize baktı. “Polise falan mı gitsek acaba? Sonuçta başımıza neyin geldiğini, bu adamın amacının ne olduğunu hiç bilmiyoruz.”

Demir oturduğu yerde huzursuzca kıpırdandı, lafı Zeynep’in ağzına tıkarcasına atıldı: “Gidip ne diyeceğiz polise? ‘Memur bey, sürekli hediyeler gönderen gizemli birisi var ve biz kendisinden şikayetçiyiz’ mi diyeceğiz? Saçmalama istersen Zeynep.”

Zeynep duyduklarını zihninde tartıyor gibi bir an sessiz kaldı. Dudaklarını büzdü, Demir’e doğru bir adım attı. “Ne yapacağız o zaman ayıptır sorması? Mantıklı, işe yarar bir fikrin var mı senin?”

Demir acısına rağmen o sinir bozucu beyefendi tavrını takındı. “Ayıpsa niye soruyorsun küçük hanım?” dedi ters ters.

Zeynep ellerini tekrar beline doladı, sabrının son demlerindeymiş gibi büyük bir kararlılıkla gözlerini devirdi. Onların bu bitmek bilmeyen didişmesini kesmek adına araya girdim. “Yeni bir plan yapmamız gerekiyor. Bu kişiyi her kimse bulmak için oturup düzgünce düşünmeliyiz,” dedim, sesime çöken o ciddiyetle.

Tam o sırada, pastanenin girişindeki zilin o tiz ve tanıdık sesi salonda duyuldu. Kapı yavaşça açıldı. İçeri giren bir çocuktu. Üçümüz birden pürdikkat kapıya döndük. Kaşlarımı çatarak çocuğun ürkek adımlarla içeri süzülüşünü izledim. Çocuk gözlerini üzerimizde gezdirip en sonunda beni buldu. “Kiraz abla?” dedi çekingen bir sesle.

“Evet,” dedim, ses tonumu elimde olmadan ciddileştirerek.

Çocuk elinde tuttuğu, özenle paketlenmiş kutuyu bana doğru uzattı. “Bunu bir abi sana vermemi söyledi,” dedi. Çocuğun dudaklarından dökülen bu tek cümle, beynimde şimşekler çaktırdı. Kalbimin hızla attığını hissettim; gözlerim parladı, adeta yuvalarından fırlayacak gibi büyüdü.

Hızla çocuğun yanına yaklaştım. Aramızdaki boy farkını kapatmak için önünde yarı diz çöktüm, ellerimi hafifçe dizlerine koyup gözlerinin içine baktım. “Bunu kim verdi sana ablacım?” diye sordum, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak.

“Bir tane abi işte...” dedi çocuk o saf çocuksu ifadesiyle.

“Tamam, onu anladım da... Kim bu abi? Tanıyor musun mahalleden falan?”

Çocuk başını iki yana salladı. “Yok, tanımıyorum.”

Uzanıp elindeki paketi teslim aldım. Parmaklarımın ucuna değen ambalaj kağıdı içimi ürpertti. “Peki, gidebilirsin,” dedim. Çocuk arkasını dönüp pastaneden hızla çıkarken, arkasından bakakaldım. Kapı kapandığında elimdeki kutuya bakarak kendi kendime söylenmeye başladım: “Bu ne şimdi? Yine mi paket? Hem de pembe bir paket...” Kutu elimi yakıyormuş gibi aceleyle pastanenin ortasındaki masanın üzerine bıraktım.

Zeynep hemen masanın başında bitti. “Aç sana, bakalım bu kez ne göndermiş?” dedi, gözleri merakla parlayarak. Benimse bakışlarım paketin üzerinde donup kalmıştı. İçimde büyüyen o tekinsiz his yüzünden açıp açmamakta çok kararsızdım.

“Eee, hadi açsana!” diyerek Zeynep sabırsızlıkla arkamdan beni ittirmeye başladı.

“Tamam açacağım, dur!” dedim ellerimi hafifçe havaya kaldırarak onu durdurmaya çalışırken. Derin bir nefes alıp masaya yaklaştım.

Paketi elime aldım, üzerindeki parlak kırmızı kurdeleyi tek bir hamlede çözdüm. Kurdele masaya düşerken içerde çıt çıkmıyordu; Zeynep ve Demir nefeslerini tutmuş bana bakıyorlardı. Demir’in yüzündeki o acı dolu, şişmiş ifade ve masadaki bu gizemli paket beni fazlasıyla tırstırmaya yetmişti. Kutunun kapağını yavaşça araladım. İçindekileri gördüğümde donakaldım. Dudaklarımdan sadece tek bir kelime dökülebildi: “Çikolatalar...”

Zeynep inanamıyormuş gibi öne eğildi. “Ne? Çikolata mı?” dedi şaşkınlıkla.

“Evet... Bu da ne şimdi ya? Bildiğin çikolatalar işte.”

Kutunun içindeki çikolata kutularının hemen yanında katlanmış bir kağıt parçası duruyordu. Ve bir not daha... Sarı, saman bir kağıda elle yazılmıştı. Notu parmaklarımın arasına aldım. Dört kat katlanmış kağıdı yavaşça, titreyen ellerimle açtım ve içimden okumaya başladım. Ancak kelimeler o kadar çarpıcıydı ki, dayanamayıp yüksek sesle dile getirdim:

“Arkadaşının kafasını kırdım, özür mahiyetinde gönderdim. Bu sefer sana değil, arkadaşına...”

Pastaneye saniyeler süren bir sessizlik çöktü. Demir’in şaşkınlıktan tek kaşı havaya kalkmıştı. Zeynep ise önce Demir’in kafasındaki buza, sonra da elimdeki nota bakıp sessizliği bozan bir kahkaha patlattı. Kendini tutamıyor, gülmekten sarsılıyordu. “Hayırlı olsun Demir, hayranın var artık!” dedi alaycı bir neşeyle.

Demir hiç istifini bozmadı, yüzündeki o ciddi ve huysuz ifadeyi koruyarak, “Çok komik... Aman ne komik, ha ha ha...” diye mırıldandı.

Bense onların bu neşesine ortak olamıyordum. Gözlerimi sarı kağıttaki

Yorumlar

• aleyna: Şimdi ne yapacağız demen çok doğru ama heyecanı azaltmalısın
• DJ Slot: Çok anlamlı değil
• Umut Dündar: Belli ki zeynepin inadı seni kötü etkiliyor
• Ruskoavo Turk: Kavga etmeyi bırakın mesele daha büyük!
• Nisa Fidan: zeynepi yanına aldığında demir hâlâ sinirli görünüyorsun
• Efe Ünver: demirin durumuna gülmek zor olduğunu belirtmelisin @duskutusu
• Ahucannn: Paket içindeki belirsizlik ağır basıyor açma kararını acele etme
• ALİ BİLGİN: demir tek bir kayıp anladı O kadarını gözleyemeyecek kadar mısın?
• Elisa: Hadi canım şimdi çikolata mı?
• Ebru YILDIRIM: Çocuk ile konuşma şeklin biraz dikkat çekici ama riski almamalısınız