🍒15.BÖLÜM🍒
Düşünceler zihnimi kemiriyor, kafamın içindeki uğultu bir türlü dinmiyordu. Bu gizemli kişiyi bulmak için yeni bir plan yapmaya çalışırken masadaki havadan tamamen kopmuştum. Zeynep ise etrafındaki gerginliği hiç umursamadan Demir’le dalga geçmeye devam ediyordu. İçimde biriken sabırsızlık ve gerilim, göğsümü sıkıştıran anlık bir öfkeyle dışarı taştı.
“Zeynep, yeter ama!” diye yükseldim sesimi kontrol edemeyerek. “Şu anda ciddi bir şey var ortada , dalga geçilecek zaman değil.”
Sözlerim masanın üzerindeki neşeli havayı bir anda dağıttı. Demir, söylediklerime hak verir gibi başını hafifçe sallayarak bana baktı. Zeynep ise dudaklarını birbirine bastırıp kahkahalarını azaltmaya başladığı sırada, pastanenin cam kapısı teniz hava ve rüzgarı içeri sızdırarak yeniden açıldı.
Hepimiz bakışlarımızı aynı anda kapıya çevirdik. Gelen Ege’ydi. Adımlarını bize doğru yöneltmiş, etrafına bakınarak masamıza yaklaşıyordu. İçimdeki gerginlik yerini anlık bir şaşkınlığa bırakırken bir adım öne atıldım.
“Ege?” dedim, sesime yerleşen sorgular bir ifadeyle.
Ege, biraz afallamış ve telaşlı bir ifadeyle yanımıza geldi. “Annelerden duydum, ‘Kiraz bacağını kırmış,’ dediler. Bir nasıl olduğunu göreyim diye gelmiştim ama...”
Cümlesini tamamlayamadı. Sözleri boğazında düğümlenmiş gibi duraksadı ve şaşkın bir ifadeyle doğrudan bacaklarıma bakmaya başladı.
“Hani kırılmamış, sapasağlam duruyor,” dediğinde, üzerimdeki o kasvetli hava biraz olsun dağıldı.
Neşemi hafifçe toplayarak yüzüme alaycı bir gülümseme yerleştirdim. “Kırılmasını mı isterdin?” dedim takılarak.
Ege, yanlış anlaşılmaktan korkmuş gibi panikle kendini kanıtlamaya çalıştı. “Yok, öyle değil! Öyle demek istemedim. Kırılmamış ya, ondan şaşırdım sadece,” dedi ellerini iki yana açarak.
Elimi belime dolayıp derin bir nefes aldım. “Ha, anlatırım sana sonra,” diyordum ki Zeynep sabırsızca söze atıldı.
“Aa, Kiraz desene ya Ege’ye de! Bir tane gizemli kişi çiçekler, kolyeler, notlar falan gönderiyor diye. Belki bize yardımcı olur,” dedi neşeli bir sesle.
Susması için hafifçe dürtmek istercesine Zeynep’e omuz attığım sırada, Demir tezgahtaki soğuk buz torbasını yeniden kafasına bastırdı. Yüzünü buruşturarak Zeynep’e döndü.
“Gizemli kişiymişmiş! Kafamı kırdı pis dangalak herif!” diye çıkıştı acı ve öfke karışımı bir sesle.
Ege, duydukları karşısında kaşlarını hafifçe çatarak, “Dangalak demesek...” diye mırıldanıyordu ki Zeynep yeniden o gür kahkahasına boğuldu.
“Sonra da çikolatalar göndermişti. Kibar bir sapığımız var, bak ne kadar şanslıyız Ege,” diyerek dalga geçmeye devam ediyordu.
Ege ise bu yakıştırmaya irkilmiş gibi birden dikleşti. “Sapık mı? Oha yani! Sapık değildir belki canım,” diye çıkıştığında, içimdeki sinir yeniden alevlendi. Daha fazla dayanamadım.
“Aa, sapık! Sapık, sapığın alası hatta!” dedim sesimi yükselterek.
Ege savunmaya geçer gibi ellerini kaldırdı. “Öyle demeyelim, belki yanlışlıkla kırmıştır arkadaşın kafasını,” deyip Demir’i gösterdiği sırada, kaşlarım çatıldı. İçime düşen tuhaf bir şüpheyle öne atılıp Ege’ye iyice yaklaştım.
“Hayırdır kanka, sen niye koruyorsun bu sapık herifi? Kankam olmasan sensin de üstüne alınıyorsun sanırdım,” dediğimde, Ege’nin yüzünde kısa bir an tedirgin bir gölge geçti ama hemen gülerek toparladı.
“Ben mi? Ahaha, çok komikmiş! Hiç korumuyorum, niye koruyayım o sapık, soysuz herifi,” dediğinde gözlerimi kısarak yüzünü inceledim.
“Hıı,” dedim, hiç inanmamış ama inanmış gibi yaparak.
Ege konuyu dağıtmak istercesine derin bir nefes aldı. “Baştan anlatsanıza siz bana olanları,” dedi.
Zeynep hemen atılıp elini Ege’nin omzuna koydu. “Bak şimdi kanka...” diyerek başımızdan geçen her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlatmaya başladı.
Ege, Zeynep’in anlattıklarını dinlerken kaşlarını kaldırıp şaşırmış gibi etrafına bakındı. Hikâye bittiğinde ise merakla bize döndü.
“Eee, yeni planınız ne?” dedi kaşlarını havaya kaldırarak.
Omuzlarımı hafifçe silkip, aklımdaki boşluğu gizleyemeden “Bilmiyorum” der gibi baktım yüzüne.
Tam o anda Zeynep büyük bir heyecanla öne atıldı. Gözlerinin içi parlıyordu. “Ege, sen de bize yardım eder misin? Daha çabuk yakalarız, şu kişi kimmiş öğreniriz,” dedi umutla.
Demir de masadaki sessizliğini koruyarak Ege’ye göz ucuyla, dikkatle bakıyordu. Ben de ilk defa Zeynep’e bu kadar gönülden katılarak başımı salladım.
“Evet, bence de yardım et bize,” dedim.
Ege bakışlarını kaçırıp ensesini kaşıdı. “Şey... Bilemedim ki,” dedi kararsız bir sesle.
Pes etmeye hiç niyetim yoktu. Dudaklarımı çocuksu bir sitemle büzerek üzerine gittim. “Ya hadi ama! Çocukluk arkadaşına, kankana yardım etmeyecek misin?” dedim.
Ege, ısrarıma daha fazla direnemeyeceğini anlayınca omuzlarını pes edercesine düşürdü. “İyi, peki,” dedi.
İçimdeki gerginliğin yerini anlık bir sevinç aldı. Ellerimi neşeyle birbirine çırpıp, “Oley bee!” dedim.
Zeynep de bu karardan memnun bir şekilde gülümsedi. “O halde plan için düşünelim. Yarına kadar herkes düşünsün, yarın karar verir yaparız,” dediği sırada pastanenin cam kapısı yeniden açıldı.
Kapının açılma sesiyle birlikte kafamı o yöne çevirdim. Gördüğüm manzara karşısında yüzümdeki o sıcak gülümseme anbean silindi, yerini buz gibi bir ciddiyete bıraktı. İki elimi de sinirle belime dolayıp, kaşlarımı çatarak kapıdan içeri girene bakmaya başladım.
~BÖLÜM SONU~
Yorumlar
- Aleyna Mengü: Biraz durup düşünmelisin