🍒6.BÖLÜM🍒
“Bir daha tekrarla,” dedi Zeynep, sesindeki huzursuzluğu gizlemeye çalışarak.Mutfağın taze kurabiye ve keskin vanilya kokan sıcak havasında, elimdeki tahta kaşıkla tezgaha yaslandım. “Sevgilisi olabilir, hatta evli bile olabilir diye tekrarladım yutkunarak.“Ya tüh be! Şansa gel,” diye hayıflandı birden. Omuzları çökmüş, yüzüne belirgin bir hayal kırıklığı yerleşmişti.Gözlerimi kısıp dudaklarımın kenarındaki o tatlı gülüşü büyüterek ona doğru adım attım. “Hayırdır Zeynoş? Hani Demir buraya sadece işe ihtiyacı olduğu için alınacaktı? Bu neyin hayıflanması?” diye üsteledim.Zeynep’in yanaklarına ani bir kırmızılık yayıldı. Saniyeler içinde kaşlarını çattı, unlu ellerini hışımla beline koyup bakışlarını adeta birer ok gibi üzerime dikti. Üzerime doğru bir adım atınca, havaya yükselen hafif un tozları öğleden sonra güneşinin mutfak penceresinden sızan ışığıyla uçuştu.“Tamam, tamam… Bir şey demedim,” diyerek teslim olurcasına ellerimi havaya kaldırdım. Kalbimin eğlenceli ritmi yüzüme yansıyordu.Zeynep, hırsını alamamış gibi öne doğru atılıp kumaş önlüğümün altından kolumu kavradı. Parmaklarının sıkı baskısını tenimde hissettim. “Hadi devam, çalışacağız o zaman. Boş boş konuşmayı bırak,” dedi, beni mutfak tezgahına doğru çekiştirirken.“Geliyorum tamam, çekiştirme kolumu,” diye mırıldandım geride kalmaya çalışarak.Ama ne fayda… Ayaklarım beton zeminde sürüklendi ve kendimi bir kez daha pastanemizin o tanıdık tezgahında buldum. Fırından yükselen sıcak dalga yüzüme vururken ekşi mayanın ve kaynayan kremanın kokusu ciğerlerime doldu.Çalışmaya başlamıştık. Mutfaktaki düzenin içinde saatler su gibi akıp gitmişti. Mikserlerin gürültüsü, kaynayan tencerelerin sesi arasında kafamı bir anlığına kaldırıp gözümü Zeynep’e kaydırdım. Metal çırpıcıyı derin bir kabın içinde o kadar büyük bir hışımla, o kadar sert döndürüyordu ki, telin cama çarpma sesleri mutfakta yankılanıyordu. Kaşları neredeyse birleşmişti, hızlı nefes alıp veriyordu.“Hayırdır Zeynep, sinirli görünüyorsun?” dedim, sesimi mutfaktaki gürültünün üzerine çıkararak.“Yoo, gayet sakinim. Çalışıyorum bak, sadece çalışıyorum!” diye kelimelerin üzerine basa basa vurguladı. Hırsını çırptığı kek harcından çıkarır gibi, bileğini daha da sert hareket ettirmeye başladı.Tam o sırada, ön taraftan, dükkanın giriş kapısına asılı olan çıngırağın o ince, tiz sesi mutfağa kadar ulaştı. kim gelmiş olabilirdi ki? İçimde ani bir merak uyandı, göğsümün sıkıştığını hissettim. Elimdeki kremalı kaşığı metal tezgaha tık diye bırakıp içeri doğru hızla adımladım. Koridorun loşluğundan dükkanın aydınlık salonuna geçerken, “Kimsin?” diye seslendim.“Demir ben.”Derin, ve kendinden emin sesi duyunca adımlarım olduğu yerde çakıldı. Şaşkınlıktan kalbimin vuruşları hızlanmıştı. Arkamdan gelen hafif ayak seslerinden ve soluk alışından Zeynep’in de peşimden geldiğini anladım.Dükkanın ortasına doğru ilerledim, başımı hafifçe kaldırarak karşımda dikilen uzun boylu adama baktım. “Demir Bey?” dedim, şaşkınlığımı gizleyemeyen bir ses tonuyla. Yanımdaki Zeynep ise hemen defansa geçmişti; tek kaşını kaldırmış, kollarını göğsünde kavuşturarak Demir’i baştan aşağı süzüyordu.Demir, ceketinin düğmesini çözerken, “İş için görüşecektik ya, o yüzden geldim,” dedi. Bakışları ikimizin arasında usulca gezindi.“Ha, biz de tam iş alımı…” diye kekeleyerek lafa giriyordum ki, Zeynep lafımı acımasızca kesti.“Alalım işe!” dedi, çenesini sıkıp bırakarak. Gözlerini doğrudan Demir’in gözlerinin içine dikmişti, bakışlarında meydan okuyan, sert bir parıltı vardı.Ortamdaki bu ani gerginlik havayı ağırlaştırmıştı. Boğazımın düğümlendiğini hissederek durumu toparlamaya çalıştım. “Eee… Geçelim oturalım, konuşalım o halde,” dedim ve elimle pencere kenarındaki ahşap masayı gösterdim.Hepimiz sandalyeleri çekip masaya oturduğumuzda, ortamı kaplayan sessizliği ilk bozan Demir oldu. Masanın üzerindeki parmaklarını birleştirip, “Evet hanımlar, tam olarak ne iş yapacağım burada sizlerle?” diye sordu. Sesi düz ve profesyoneldi.Tam konuşmak, şartları anlatmak için ağzımı aralamıştım ki Zeynep yine benden önce atıldı. “Garson olacaksın, pastacı olacaksın, temizlikçi olacaksın, şoför olacaksın… Kısacası her şey olacaksın burada!” dedi. Cümlesini bitirirken meydan okurcasına gözlerini kırpıştırdı.Demir, bu ani çıkış karşısında hiç istifini bozmadı. Gövdesini hafifçe öne eğerek bakışlarını tamamen Zeynep’e kenetledi. Dudaklarının kenarında belli belirsiz, alaycı bir kıvrım belirdi. “Öyle mi, küçük hanım?” dedi, sesindeki vurguyu koyulaştırarak.Zeynep, masanın altındaki bacağını sinirle sallamaya başladı. “Öyle, Demir Bey. İşinize geliyorsa…” diye konuştu, dişlerini sıkarak.Neler olduğunu anlamaya çalışarak şaşkın bakışlarımı Zeynep’e diktiğim sırada, Demir ani ama son derece kendinden emin bir hareketle elini masanın üzerinden ileriye doğru uzattı. “Kabul, anlaşalım küçük hanım,” dedi. Sesi net, ciddi ve geri adım atmayacağını belli eden bir tondaydı.Zeynep, uzatılan o eli aynı sertlikle ve hiç tereddüt etmeden kavrayıp sıktı. Tenlerinin birbirine değdiği o an, aralarındaki elektrik gözle görülür cinstendi. Zeynep elini bırakmadan önce, “Yalnız küçük hanım demesek Demir Bey… Patronunuz oluyorum da sizin. Zeynep Hanım diye hitap edeceksiniz bana,” dedi.Demir, sandalyeyi hafifçe geriye iterek ayağa kalktı. Boyunun avantajıyla yukarıdan, doğrudan Zeynep’in gözlerinin içine bakarak, “Peki, Zeynep Hanım,” dedi. Sesinde gizli bir itaat ama daha çok oyunbaz bir kabulleniş vardı.Zeynep, parmaklarını onun avucundan hızla çekip kurtardı. Eli boşa çıkan Demir, bu kez bana dönüp elini nezaketle uzattı. “Birlikte çalışacağımıza sevindim Kiraz Hanım,” dedi, az önceki sertliğinden eser kalmayan yumuşak bir tebessümle.“Ben de aynı şekilde… Yani, sevindim,” deyip yapmacıklıktan uzak bir şekilde gülümsedim. Onun elini sıkarken içimdeki o tuhaf huzursuzluk biraz olsun dağılmıştı.Elimi yavaşça geri çektiğimde, ortamdaki gerilimi tamamen dağıtmak adına, “O halde başlayabilirsiniz hemen,” deyip mutfağa doğru ilerledim. Arkamdan gelen ayak seslerini dinledim.Zeynep, duvardaki askıya doğru yürüyüp kalın keten önlüğü sertçe yerinden söktü. “Demir Bey, buyrun önlüğünüz,” diyerek askıdaki önlüğü getirip doğrudan Demir’in açık avucuna, adeta fırlatır gibi bıraktı.Demir, avucuna düşen kumaşı sıkıca kavrayıp hafifçe başını salladı ve peşimden mutfağın sıcak, un kokulu dünyasına adım attı.Tezgahın üzerindeki malzemeleri düzenlerken, köşede duran ağır yükü işaret ettim. “Demir, şu şeker çuvalını getirir misin buraya?” diye sordum.“Elbette,” deyip gömleğinin kollarını dirseklerine kadar katladı. Arkasını dönüp köşede, duran büyük şeker çuvalına doğru yaklaştı. Geniş omuzlarını esnetip çuvalı kavradı.Ancak çuvalı tezgaha getirdiğinde, ağırlığı tam ayarlayamamış olacak ki masanın üzerine büyük bir gürültüyle, sertçe bıraktı. Güm! O anda çuvalın alt dikişi patladı. Beyaz, ince şeker taneleri büyük bir hızla masanın üzerine, oradan da büyük dalgalar halinde beton zemine yayıldı. Binlerce şeker taneciğinin yere dökülürken çıkardığı o hışırtı mutfakta yankılandı.Zeynep, açılan gözleriyle ve tamamen şaşkın bir ifadeyle dökülen şekerlere baktı. Saniyeler içinde öfkeyle dolup taşarak Demir’in üzerine yürüdü ve küçük yumruklarını onun sert göğsüne vurmaya başladı. “Ne yaptın ya! Ne yapıyorsun sen?” diye bağırdı, yumrukları her indiğinde Demir’in göğsünden sesler çıkıyordu.Demir, ilk başta afallasa da hemen kendisini toparladı. Tek ve güçlü bir hamleyle Zeynep’in iki bileğini birden yakalayıp hareketini kesti. Aralarındaki mesafe aniden kapanmıştı. Demir, gözlerini onun öfkeyle parlayan gözlerine dikerek, “Yeter ama, vurup durma lütfen. Çuval patladı alt tarafı,” dedi. Sesinde bıkkın ama sakin bir güç vardı. Nefesleri birbirinin yüzüne çarpıyordu.Zeynep, bileklerini onun güçlü pençelerinden hırsla geri çekti. “Heh! Çuval patlamışmış! İlk günden çuvalı patlattın. Maaşından keseceğim bunu senin!” diye haykırdı. Ardından arkasını dönüp, hışımla mutfaktan çıktı. Topuklarının çıkardığı sert sesler dükkanın koridorunda kayboldu.Mutfakta
Yorumlar
- İbrahim Ergin: Bak şimdi zeynep suçlayacak ama sen de dikkatli ol arkadaşlarım
- Tarık Arslan: zeynep bu tavırla beni perhiz yaptıracak Dikkat et demir!
- nadire menekşe: Yazık zor durumda kaldı zeynep Kızım sakin ol!
- Ahmet Poyraz: demirin iş görüşmesi biraz gerginleşmiş Yani dikkat! Aklını kullan
- Ece Boz: demir biraz ağırdan almalıydı herhalde Baksana ortalık nasıl karıştı!
- Cihanngir d.: Böyle gitmez bu
- Zafer Kaan Genç: Gerilimin artması hiç hayra alamet değil gibi Ne yapacağını iyi düşün
- Ege Yıldız: zeynep çok aceleci Neden demiri böyle karşılıyorsun ki?
- Aysel Maden: O şekerler çoğaldıkça ortamdaki gerilim başka bir hale büründü
- Aleyna Mumlu: @duskutusu bu sahnede olaylar bir yandan eğlenceli ama sence böyle mi devam etmesin?