🍒7.BÖLÜM🍒

KİRAZ ÇİÇEĞİ 🍒

Elimdeki zincirle sessizce bakışıyorduk. Demir gözlerini yüzüme dikmiş, ne yapacağımı çözmeye çalışır gibi bakıyordu; bense avucumun içinde ağırlığını hissettiğim soğuk kolyeye kilitlenmiştim. Parmaklarımın arasındaki o kolyeyi sallayıp duruyordum. Çaresizlikle ve bıkkınlıkla yüzümü düşürdüm, dudaklarımı büzüp gözlerimi devirdim. “Yine mi aynı şey?” der gibiydim.Demir, yüzümün aniden solduğunu, omuzlarımın çöktüğünü fark etmiş olacak ki bakışlarını biraz daha yumuşatarak sordu:“Kolye senin mi?”Bir an duraksadım. Nefesimi tuttuğumu, kalp atışlarımın hızlandığını hissettim. İçimdeki o huzursuz, his dalga dalga yayıldı. “Hayır,” dedim, sesimin titremesine engel olmaya çalışarak. “Benim değil.” Tek bir hamleyle kolyeyi toparlayıp avucumun içine aldım. Avucumu o kadar sıkı kapatmıştım ki kolyenin zinciri tenime battı, canımı yaktı ama umursamadım.“Zeynep’in falan mı?” diye sordu Demir, kaşlarını hafifçe yukarı kaldırarak.Gözlerimi avucuma indirip başımı iki yana salladım. “Zeynep’in olduğunu sanmıyorum. Kirazlı bir kolye bu. Aslına bakarsan...” Sustum, derin bir nefes alıp boğazımdaki yumruyu yutkunarak açmaya çalıştım. “Daha önce de böyle notlar gelmişti. Sanırım gizli bir hayranım veya... Bilmiyorum, belki de bir sapık. Bunları bana o gönderiyor.” Sesim gitgide kısıldı, omuzlarımı çaresizce silktim. “Kim olduğunu da hiç bilmiyorum.”Demir elini çenesine götürüp hafifçe sakallarını kaşıdı, gözlerinde düşünceli bir ifade belirdi. “Hım... Kim olabilir ki? Belki de yabancı değildir. Çevrenden biri olabilir mi?” diye sordu, sesindeki merak ve şüphe ortadaki serin havaya karıştı.İçimi kemiren o belirsizlik korkusuyla parmaklarımı daha da sıktım. “Sanmam,” diye mırıldandım, gözlerimi yere indirerek. İçimden bir ses bu kişinin sandığımdan çok daha yakınımda olduğunu fısıldasa da bunu kendime bile itiraf etmek istemiyordum.“Neyse, çözeriz ya. Canını sıkma, hadi gidelim,” dedi Demir. Sesindeki o kendinden emin, rahatlatıcı ton içimdeki korkuyu biraz olsun yatıştırdı. Elini yavaşça ve güven verircesine belime koydu. Sıcaklığı ince kıyafetimin üzerinden hissediliyordu, bir anlık duraksamanın ardından “Tamam” der gibi başımı salladım ve onunla birlikte yürümeye başladım. Ayaklarımız asfalt zeminde sesler çıkararak ilerliyordu.Birkaç adım sonra Demir, “Arabam şurada,” diyerek caddenin kenarında parıldayan, gece kadar siyah, lüks arabayı işaret etti.Gördüğüm araç karşısında gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Şaşkınlığımı gizleyemeden, “Oha! Senin mi bu?” diye ufak çaplı bir çığlık attım. Kelime ağzımdan çıkar çıkmaz yanaklarımın alev alev yandığını hissettim. Utançtan yerin dibine girmek isteyerek, “Ayy, affedersin,” deyip hızla elimi gözüme götürdüm, yüzümü saklamaya çalıştım. Nasıl böyle bir tepki verebilmiştim?Demir bu halime hafifçe güldü. “Benim,” dedi, sesinde neşeli bir gurur vardı.Onun bu rahat tavrıyla ben de adımlarımı arabaya doğru yönlendirdim. Yanına vardığımda büyülenmiş gibi elimi ön kaputta, siyah yüzeyde gezdirdim. “Güzelmiş araban,” dedim başımı Demir’e doğru çevirerek.Demir, arabanın anahtarını elinde hafifçe sallayıp bana doğru adım attı. “O zaman bin bakalım,” diyerek ön yolcu kapısını nezaketle açtı.“Teşekkür ederim,” deyip hemen koltuğa yerleştim. İçerisi hafif araba lastiği ve hafif bir erkek parfümü kokuyordu. Kapı kapandıktan sonra gözlerim hemen yan camdan dışarı kaydı. Demir’in hareketlerini takip ettim. Arabanın önünden geniş adımlarla dolandı, sürücü koltuğuna geçip oturdu. Motorun çalışmasıyla birlikte araba hareket etti. Yol boyunca aramızdaki o gergin hava tamamen dağılmıştı; Demir’le havadan sudan, keyifli bir sohbete dalmıştık.Yolun ortalarına doğru kısa bir sessizlik oldu. Tekerleklerin asfalttaki sesi içimizi doldururken Demir dudaklarını araladı, yüzünde hafif bir tebessüm belirdi. “Eee, Kiraz... Sen pastaneyi o sinir küpü arkadaşınla beraber mi açmıştınız?” diye sordu, gözünü yoldan ayırmadan.“Hıhım, evet,” dedim gururla dikleşerek. “Zeynep’le çocukluk arkadaşıyız. İkimiz de gastronomi mezunuyuz aslında. Hedefimiz çok daha büyüktü ama hep bir pastane açma hayalimiz vardı. Biz de bunu gerçekleştirmek istedik.”Demir başını hafifçe salladı, direksiyonu kavrayan elleri gevşedi. “Hım, güzel fikir aslında. Pastane açmak sizin için, yani iyi bir adım olmuş,” dedi.Onun bu üstten bakan ama bir yandan da merak uyandıran tavrı içimde merak uyandırdı. Meraklı ve hafif alaycı bir ses tonuyla, “Eee, sen? Senin de hayalin pastanemizde garson, yardımcı, çırak olmak degildi herhalde? Yani şöyle arabana falan bakıyorum da...” derken cümlem yarım kaldı.Demir aniden öyle içten ve gür bir kahkaha attı ki şaşırıp kaldım. Sesi arabanın içinde yankılandı. “Yani...” dedim bozuntuya vermemeye çalışarak, “Düzgün bir işin vardır sanırım diye sordum.”Demir’in kahkahası yavaşça azaldı. Başını önce yan cama doğru çevirdi, sanki ne söyleyeceğini ölçüp tartıyordu. Sonra tekrar önüne dönüp derin bir nefes aldı. “Ben zengin çocuğuyum da biraz. Babam iş adamıdır,” dediğinde kulaklarıma inanamadım. Göğsüm hızla indi kalktı, gözlerim şaşkınlıkla irileşti. “Nee? Nasıl yani?” diye saçma bir tepki verdim“Evet, yanlış duymadın,” dedi Demir, sesindeki ciddiyet belli oluyordu. “Ünlü iş adamı Turgut Saran... Onun oğluyum.”Bu sözler zihnimin içinde, boş bir odada yankılanır gibi döndü durdu. Turgut Saran’ın oğluyum... Oğluyum... Oğluyum... Şaşkınlıktan dilim tutulmuştu. Kalbim deli gibi vurmaya başladı.“Şaka mı yapıyorsun?” diye sordum, sesimdeki güvensizliği gizleyemeden. “Eğer şakaysa hiç komik değil, şimdiden söyleyeyim, yemedim.”Demir arabayı yavaşlatıp bana doğru döndü, yüzü ciddiyetle gerilmişti. “Şaka yapar gibi bir halim mi var patron hanım?” diyerek parmağıyla kendi yüzünü işaret etti. Gözlerindeki o ciddi, yansız ifade gerçeği yüzüme bir tokat gibi çarptı.“Peki, o zaman bizimle niye garsonluk yapıyorsun?” diye sordum, şaşkınlığım yerini büyük bir meraka bırakırken.Demir elini kaldırıp ensesini tek eliyle kaşıdı, gözlerini bir anlığına yoldan ayırıp bana baktı. “Uzun hikaye aslında bakarsan. Artık zengin değilim desem daha mantıklı olur. Ailevi problemler işte... Hal bu,” dediğinde sesindeki o burukluğu, arkasındaki kırgınlığı hissettim. Üzerine gitmek istemedim ve çok da üstelemedim.“Vay be... Demir Saran bizim küçük pastanemizde çalışan bir çırak, ha?” deyip takıldım ona.Sözlerim üzerine Demir’in dudağının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı, yüzüne yine o muzip ifade yerleşti.Araba yavaşça hızını azaltarak Zeynep’lerin evinin önünde durdu. Emniyet kemerini çözüp Demir’e döndüm. Arabanın sıcak, içinden ayrılmadan hemen önce, “Teşekkürler Demir Bey,” deyip neşeyle el salladım ve kapıyı açıp aşağı indim. Sokaktaki serin akşam rüzgarı hemen tenime çarptı.Demir de hemen ardından arabadan inip yanıma yaklaştı. Aramızdaki mesafeyi kapatıp gözlerimin içine bakarak, “Rica ederim patron hanım,” dedi ve muzipçe göz kırptı.“Sonra... Yarın görüşürüz o halde,” diyerek gülümsedim, gitmek için arkamı dönerken.O da “Görüşürüz,” dedi, elini alnına doğru götürüp asker selamı gibi hafif bir selam verdi ve tekrar arabasına bindi.Bahçenin dış demir kapısından içeri girdiğimde, kapıyı arkamdan örtmek için istemsizce geriye döndüm. Demir’in arabasının farları sokağın karanlığını aydınlatarak gözden kayboluyordu. Ağır demir kapıyı yavaşça örtüp eve girdim.Fakat içeri adım atar atmaz bahçedeki serin havayı içime çektim. Zeynep aniden, sanki pusuda beklemiş gibi önümde belirdi. Kollarını göğsünde sıkıca bağlamış, yüzüne ciddi, hatta biraz da endişeli bir ifade yerleştirmişti. “Kiraz, içeride seni biri bekliyor,” dedi.Ona şaşkın ve “Kim?” der gibi sorgulayan bir bakış attım. Zeynep çıt çıkarmadı, sadece gözleriyle içeriyi işaret etti. İçimdeki huzursuzluk büyürken, adımlarım benden bağımsız hareket etti ve içeri girdim.Kalakaldım dudaklarım titredi, bir fısıltı halinde o kelime döküldü:“Anne?...”“Anne, senin burada ne işin var?” diye sordum. O an kolumdaki çantanın kulpu gevşedi, çanta kolumdan hızla kayıp aşağı doğru düşmeye başladı; son bir refleksle, parmaklarımı sıkıp çantanın meta

Yorumlar

• Deniz Mutlu: Bir anda değişen gündemler her şeyi sarıyor dikkat et kiraz
• Selin POLAT: Biri onu sevmekten çekinmedi mi hep korkular bence
• Feride Vatan: kolye kısmı beni çok meraklandırdı kim bu saklı hayran?
• Elif Levent: soğuk metal tınısı derin bir karmaşa yaratıyor yine içimde
• Metin Taner Yavuz: demir gözlerinin içine bakarken ki o güven verici hali çok hoş
• Haticenur: Tam bu sırada annesinin gelmesi tüyleri diken diken etti