🍒8. BÖLÜM 🍒

KİRAZ ÇİÇEĞİ 🍒

Annem sesini toparlayıp bana yaklaştı. Havada asılı kalan sessizliğin içinde, adımlarının sesi bahçeyi doldurdu. Birden kolumdan sıkıca tutup beni kapıya doğru sürüklemeye başladı. Parmaklarının soğukluğu tenime değerken can havliyle kolumu kendime doğru çektim. Öfkeyle sarsılarak, “Anne, bırakır mısın?” dedim. Sesimdeki isyanı bastırmak ister gibi, “Kiraz, bir gün kaldın yeter annecim. Hadi eve geçiyoruz,” diye gürledi. Sert sesi bahçede yankılandı. Göğsüm hırsla inip kalkıyordu. “Yok, ben gelmiyorum!” diye dikleştim. Elimi hızla kaptığı sırada vakit kaybetmeden bende elimi onun elinden geri çekip göğsümde sıkıca birleştirdim. Bakışlarımı ondan kaçırmak için yüzümü ters tarafa çevirdim, çenemi inatla sıktım.

Annem öfkeden titreyen, keskin bir sesle, “Kiraz, sinirlendirme beni!” dedi. Gözlerindeki o baskıyı görebiliyordum. Ama bu sefer geri adım atmaya niyetim yoktu. İçimden yükselen o büyük dirençle, “O kız o evdeyken asla gelmeyeceğim!” diye bağırdım. Kelimeler boğazıma düğümlense de geri adım atmadım. “Hem burada Zeynep’le gayet iyiyim.”

Zeynep’e doğru hızlı adımlarla koştum.Kolumu boynuna atıp onu kendime doğru çektim. Zeynep’e doğru gülümsedim. “Değil mi kankacım?” diye sordum, sesimdeki çaresiz onayı gizlemeye çalışarak. Zeynep, ortamı yumuşatmak ister gibi neşeyle sesini yükseltti: “Aynen Elvan teyze, Kiraz burada kalsın.”

Annem yüzündeki o sert ifadeyi anında silip sesini, kibar bir tonda tutarak, “Zeynepçim, sen karışma kızım,” dedi. Bakışları tekrar bana döndüğünde o kibarlık yerini öfkeye bıraktı. “Kiraz Hanım çocukluk etmeyi bırakacak ve kuzeniyle, Hilal’le iyi anlaşmayı öğrenecek,” diye ekledi. Kurduğu her cümle üzerime bir ağırlık gibi çöküyordu.

Daha fazla tartışmanın, ortalığı daha da germenin bir anlamı olmadığını fark ettim. Elimi hızla Zeynep’in üzerinden çektim. İçimde biriken nefesi dışarı vererek, “Tamam Zeynoş, daha fazla olay çıkmasın,” dedim ve sakinleşmesi için ona hafifçe göz kırptım. “Gidelim bakalım.”

Bakışlarımı doğrudan annemin gözlerine sabitledim. Gözlerindeki o katı, geri adım atmayan ifadeyle karşılaştığımda içimde bir şeylerin kırıldığını hissettim. Annem, eliyle açık kapıyı ve dışarıdaki karanlık yolu gösterip, “Düş önüme küçük hanım,” dedi. Sesi buz gibiydi.

Başımı masumiyetle öne eğip, içimdeki o kırgın çocukla birlikte gitmek için hareketlendim. Ayaklarımı sürüyerek kapıdan çıkarken, bahçede kalan Zeynep’e doğru son kez döndüm. Boğazımdaki yumruyu yutkunarak, “Zeynoş, eşyalarımı sonra gelir alırım,” dedim. Evden dışarı adımımı attığımda, gecenin serin havası yüzüme çarptı.

Arkamdan gelen adım seslerinden annemin hemen peşimde olduğunu anladım. Yol boyunca içim içimi kemiriyordu. Zihnim tek bir soruyla çalkalanıp duruyordu: Hilal’le nasıl yaşayabilirdim ki? Ben onun yüzünü bile görmeye tahammül edemezken, aynı havayı solumak, aynı çatı altında kalmak fikri göğsüme oturuyordu. Kalbimin ritmi hızlanıyor, nefesim daralıyordu. Yol boyunca kafamda dönüp duran bu kapkara düşüncelerle yürümeye devam ettim.

Eve geldiğimizde, bahçenin o soğuk ve ağır demir dış kapısını gıcırdayarak açıp içeri girdik. Evin tanıdık kokusu bile içimdeki huzursuzluğu yatıştırmaya yetmedi. Annem avluda yürürken bir yandan da söylenmeye başladı: “Sakın huzursuzluk çıkarma Kiraz, Hilal’e bulaşma...” Sürekli aynı şeyleri tekrarlıyor, bana kendince öğütler vermeye çalışıyordu.

İçimde biriken tüm yorgunluğu ve kırgınlığı derin, sessiz bir iç çekişle dışarı bıraktım. Gözlerimi devirerek, “Peki anne,” demekle yetindim. Tartışacak gücüm kalmamıştı. Çünkü çok iyi biliyordum ki Hilal, annemi çoktan doldurmuştur. Şimdi annemle daha fazla tartışıp birde onun ekmeğine yağ sürmek istemiyordum.

Avluda içeri doğru adımlamaya devam ederken, içimdeki o huzursuz, bıkkın hisle başımı yukarı kaldırdım. Kaldırmaz olsaydım. Bir de ne göreyim; Hilal balkona çoktan kurulmuş, kollarını göğsünde kibirle bağlamış, yukarıdan bana bakıyordu. Dudaklarında o her zamanki sinir bozucu, alaycı bükülme, gözlerinde ise insanı çileden çıkaran iğneleyici bakışlar vardı. Gecenin serinliği yüzüme çarptı. Bu kız kadar ultra gıcık, bu kadar katlanılmaz başka bir insan evladı tanımıyordum bu hayatta. Yumruklarımı sıkıp tırnaklarımı avucuma bastırarak, “Sinsi şeytan,” diye mırıldandım öfkeyle. Sesim sadece kendi kulaklarımda yankılandı.

Adımlarım merdivenlere yöneldiğinde, yorgun gözlerim hemen yan taraftaki Ege’lerin evinin balkonuna kaydı. Kalbim göğüs kafesime sertçe vurdu birden; çünkü Ege de oradaydı, balkonda dikiliyordu. Parmaklarının ucunda tuttuğu sigarasından bir nefes çekiyor, dumanı gecenin karanlığına doğru üflüyordu. Sigaranın ucundaki o küçük kırmızılık, karanlıkta belli belirsiz parlayıp sönüyordu. Gözlerimi Ege’den çekip Hilale çevirdiğim o salise, onun da bakışlarının egelerin balkonda, yani Ege’ye doğru çevirmiş olduğunu fark ettim. Göğsüme aniden bir öfke oturdu. Olduğum yerde çakılıp kaldım; bakışlarımı bir Ege’ye, bir Hilal’e fırlatıp duruyordum. Ortada çözemediğim, ama fena halde öfekemi harlayan sessiz bir elektriklenme vardı. Adımlarımı öfkeyle, merdiven basamaklarına sert sert vurarak eve doğru tırmanmaya başladım.

Annem eşikten içeri adımını atarken, arkasına bile bakmadan o sert, soğuk sesiyle emir verdi: “Kiraz, hemen gel, konuşacağız!” Bu bir ricadan ziyade, kaçamayacağım bir yüzleşmenin habercisi gibiydi. Annem içeri geçip gözden kaybolduğunda, ayaklarım beni daha ileriye taşımak istemedi. Kendimi merdivenin en üst basamağına öylece bıraktım, oturdum. Oturduğum yer buz gibi soğuktu; o fayansın soğukluğu üstüme işliyordu. Dondum kaldım.

Gözlerim, iradem dışında hâlâ Hilal ve Ege’nin olduğu o iki balkon arasında gidip geliyordu. Zihnimin içinde, dışarıya yansımayan ama ruhumu paramparça eden ufak çaplı bir savaş veriyordum. Kalbimin güm güm atışı kulaklarımdan duyuluyordu. Tam o an sinirle ayakkabılarımı ayağımdan fırlattım. Ayakkabının fayansa çarpma sesiyle birlikte, Ege başını hızla bana doğru çevirdi ve tam o sırada onunla göz göze geldik. Zaman durdu, etraftaki tüm sesler çekildi. Gecenin soğukluğu ikimizin arasından esip geçerken, hiçbir şey söylemeden sadece birbirimize bakıp durduk. Boğazım kupkuru kesilmişti, içimdeki o düğümü yutmaya çalışarak sadece sertçe yutkundum.

~BÖLÜM SONU~

Yorumlar

• Süleyman Kılıç: zeynoş sen çok iyi bir dostsun ama kirazın bu durumu zor
• Eda: hilal senin o alaycı halin herkesin sinirini bozsa da benimkini daha da artsın!
• Umut Dündar: Anneciğim biraz daha sabretmen lazım onu bırakabileceğini düşünme