🍒9.BÖLÜM🍒

KİRAZ ÇİÇEĞİ 🍒

Ege’ye aniden öfke dolu bir bakış fırlatıp gözlerimi devirdim; merdiven basamağından sertçe kalktım. Kalçamı elimle çırptım. Ayaklarımı gürültüyle vurarak içeri girdim. Adım atar atmaz Hilal de balkon kapısından içeri giriyordu, tam önümde beliriverdi. Yanından geçerken omzumla omzuna çarpacak kadar yaklaştım, sert ve kesik bir bakış atıp odama gitmek için ilerledim. Adımlarım yere sağlam basıyordu; hızlı ama kararlıydım. Arkamdan ayak sesleri geliyordu, Hilal beni takip ediyordu. Odamın kapısının önüne vardığımda durdum, o da yanı başımda bitmişti.

“Hop kuzen, nereye böyle?”

Sesi sinsice, bilerek tuzak kuran bir tonda geliyordu; gözlerini kaçırıyor ama sözlerini belli bir incelikle yerleştiriyordu.

“Odama,” diyordum ki...

“Benim odama herhalde?” diye vurguladı, ağzının kenarı kıvrılıyordu.

“Ne saçmalıyorsun sen be! Çekil şu önümden!”

Sözlerimi söylerken omzumla onu hafifçe ittim, kapıyı açıp içeri daldım. Ve orayı görür görmez olduğum yerde kalakaldım, nefesim bir an kesildi. Eşyalarım yerlerinden oynatılmış, dolabımın kapıları açılmıştı; raflarda kendi eşyalarım yerine yabancı bir düzen duruyordu. Odam... artık benim gibi değildi. Kalbim hızla çarpıp boğazıma tırmandı, öfkeyle karışık bir şaşkınlıkla bağırdım:

“Ne yaptınız odama! Bir gün evden gittim diye mi bunu yaptınız!”

Hilal kapı eşiğine yaslanmış, rahat bir tavırla omuz silkti. Sanki haklı olan oymuş gibi gözlerini büyüterek:

“Kendi odama istediğimi yaparım,” dedi.

Başımı kaldırıp ona baktım, dişlerimi birbirine bastım; sesim kısık ama keskin çıkıyordu:

“Ha öyle mi? Burası nereden senin odan oluyor canım kuzenim?” diye sesimi iğneledim.

Yanımdan geçip yatağıma gitti, sırtüstü uzandı ve yastığımı başının altına çekti. Sesi tane tane, gururla çıkıyordu, böbürlendi:

“Elvan Teyzem diyor; artık burası benim odam.”

Sinirim her yanımı sarmıştı, alnımın ortasında bir damla ter belirdi, ellerim titremeye başladı. Dişlerimi sıktım, elimi önce çeneme, oradan boynuma götürdüm; boğazım düğümleniyordu.

“Anne! Anne!” diye seslendim, sesim evin içinde yankılandı.

Salona doğru yürüdüm, kapının önünde durdum. Annem mutfaktan elini silerek çıkıyordu, kaşlarını çatmıştı.

“Ne var Kiraz, ne bağırıyorsun böyle kuyruğuna basılmış enikler gibi?” dedi.

Ellerimi göğsümde birleştirdim, nefesimi tuttum:

“Odamı Hilal’e vermişsin, öyle söylüyor,” dedim.

Annem başını hafifçe kaldırdı, bir an gözleri benden kaçtı, sonra ciddiyetle:

“Evet, Hilal’e verdim. Hilal’in odası orası, orada kalacak,” dedi.

“Nasıl verirsin ya benim odamı! Ben nerede kalacağım acaba?” diye sordum, sesim titriyordu.

“Sende sondaki boş odamız var, küçük biraz, onu temizleriz, orada kalırsın. Hilal misafir, ayıp olmasın,” dedi; sözleri son noktayı koymuştu sanki.

Elimi yüzüme vurdum, avucumun yüzümde çıkardığı şap sesi odada yankılandı.

“Ben niye küçük odada kalıyorum? Hilal orada kalsa olmaz mı?” diye sordum. Öfkem sesime yansımış, boğuk çıkıyordu.

“Olmaz. Hilal senin odanda kalacak, sen küçük odada kalacaksın. Bitti, konu kapanmıştır,” dedi. Sesi otoriter, tartışmaya yer vermeyecek kadar sertti.

Kapıya doğru yürüdüm, çıkacaktım ki sesi arkamdan geldi:

“Nereye Kiraz Hanım? Saat on biri geçiyor. Gece gece başımıza iş açma.”

Kapıyı açtım; nefes almak için dışarı çıkmalıydım, burada kalırsam patlayacaktım. Sesimi bastırarak, kırık bir gülümseme takınmaya çalışarak:

“Yürüyeceğim biraz, hava alacağım, gelirim, korkma anneciğim,” dedim.

Kapıyı ardımdan sertçe kapattım, ayakkabılarımı öfkeyle giydim. Bağcıklarını bile düzgün bağlamadan merdivenlerden hızla indim. Dışarıda hava serindi, yüzüme çarptı ama beni sakinleştirmedi. Demir kapıyı omzumla ittirerek kapattım, adımlarımı yerde sürükleyerek yürümeye başladım. Gideceğim bir yer yoktu ama duramazdım. Mahalledeki park aklıma geldi; oraya gidip bir süre oturmalı, nefes almalıydım.

“Sinir oluyordum bu kıza ya, yavaş yavaş her şeyime göz dikiyor, pis yılan,” diye mırıldandım kendi kendime, dişlerimi sıkarak.

Ege’lerin evinin önünden geçerken adımlarım yavaşladı, durdum. Pencerelerine baktım; ışıkları yanıyordu, içeriden hafif sesler geliyordu ama duyulmuyordu. “Ne yapıyorum ben burada? Neden durdum?” diye düşündüm. İlerlemek için bir adım attım ama tam o anda kapıları açıldı. Şaşkınlıkla afallamış bir şekilde elimi saçlarıma götürdüm; bilmiyorum nedense, kendimi yakalanmış gibi hissettim.

Ege çıkmıştı, ceketini giymişti ve elinde anahtarlığı vardı. Kaşlarını kaldırarak sordu:

“Kiraz? Ne yapıyorsun sen burada?”

“Immm... şey...” Kelimeler boğazımda düğümlendi, yutkundum. “Eee... Parka gidiyordum sadece.”

Şüpheci bir tavırla ama sesindeki endişeyle sordu:

“Parka gidiyorsun, bu saatte mi?”

“Evet, evet parka gidiyorum. Evde malum, biliyorsun işte...” diye geveledim. Başımı salladım, omuzlarımı düşürdüm.

Durdu, bir an düşündü, sonra yumuşak bir ifadeyle teklif etti:

“Gelmemi ister misin? Seninle gelirim.”

Gülümseyerek omuz silktim:

“İşin var sanırım, yoksa gece gece Kiraz’la parka gideyim diye çıkmış olamazsın, değil mi?”

Elimi ağzıma kapattım, kıkırdadım. O da gülümsedi, ellerini ceplerine attı:

“İşim var tabii de acelesi yok. Erken çıktım zaten... Yani istersen gelebilirim,” dedi, sanki kendini de kanıtlamak istercesine.

Başımı olumlu yönde salladım, yürümeye başladık. Park iki sokak ötedeydi, yol boyunca sessizdik. Sinirim hâlâ tazeydi ama yanımda o olunca biraz hafiflemiş, içimdeki ateş biraz sönüvermişti. Parka vardığımızda bir bank bulup oturduk. Etraf sessizdi; sokak lambaları loş loş yanıyor, ağaçlar hafif esen rüzgârda hışırdıyordu.

“Sesin çıkmadığına göre hâlâ çok sinirli olmalısın,” dedi Ege, bankta yanımda otururken.

“Sinirlerimin biraz azalmış hali bu,” dedim ve gülümsedim. “Neyse, boş verelim benim sinirimi.”

Ellerimi ceketimin ceplerine koydum, omuzlarımı sıcak tutmaya çalıştım.

“Eee, şimdi burada ne yapacağız?” diye sordu, etrafına bakınarak.

“Oturacağız,” dedim net bir şekilde.

“Sohbet edelim o zaman, boş boş ne yapacağız?” dedi.

Gülümseyerek ona baktım:

“Sıkılacağını söyleseydin gelmeni istemezdim,” deyip muzipçe gülümsedim.

“Sıkılmak değil de... Akşam akşam parkta in cin top oynuyor,” dedi. Sesinin hafifçe titrediğini fark ettim.

“Korkuyor musun yoksa?” diye alay eder gibi gözlerimi devirdim.

“Yo, hiç de bile... Sen korkarsın diye şey etmiştim,” diye geveledi, başını çevirdi.

Tam o anda arkamızdaki çalıların arasından hızlı bir hışırtı yükseldi ve bir şey üzerimize doğru fırladı.

“AYYHH!”

Çığlık atarak istem dışı Ege’nin kucağına atılıverdim, kalbim hızla çarpıyordu. Nefes nefese kaldım, ellerimle onun ceketini sımsıkı tuttum.

“Neydi o? Neydi o?” diye kekeledim; gözlerimi kapalı tutuyordum.

“Kedi,” dedi Ege. Sesi tamamen soğukkanlı ve sakindi.

Gözlerimi yavaşça açtım, ondan uzaklaşıp arkama baktım:

“Kedi mi? Ne kedisi?”

Karşıdan bir kişi yaklaşıyordu; karanlıkta yüzü seçilemiyordu, adımları hızlıydı. Gözlerimi kısıp baktım, tanıdık bir siluet... Demir’di. Evet, Demir’di bu. Ege’nin yanında oturduğum yerde kalakaldım, hâlâ nefesim düzelmemişti.

“Demir,” diye fısıldadım.

Ege ona baktı, anlamaz bir ifadeyle kaşlarını kaldırdı. Demir tam önümüzde durdu, nefes nefeseydi.

“Kiraz? Ne işin var senin burada?” diye sordu; bakışlarını ikimizin arasında gezdirdi.

“Beni boş ver, uzun hikâye,” dedim. “Senin asıl ne işin var burada?”

Eliyle karşı kaldırımı gösterdi:

“Markete girmiştim, çıktığımda Prenses kaçtı bu tarafa doğru. Tutamadım onu, arıyorum,” dedi, endişeliydi.

“Prenses mi? Yine mi Prenses?” diye iç geçirdim, omuzlarım düştü. “Prenses de kim?” diye sordum başımı eğerek.

“Kim olacak, Kiraz geçen de demiştim ya, ked...”

“Prenses kedi mi?” diye kestim sözünü. Gözlerimi büyüttüm, ağzım hafifçe açık kaldı.

Ege ciddi bir ifadeyle, “Az önceki kedi senin olmalı sanırım,” dedi.

Demir gülümsedi:

“Hah, evet o,” dedi. Kucağına alıp seveceği sırada kedi mırladı.

“Kedi yani...” diye fısıldadım.

“Sen ne sandın ki?” dedi.

“Hiç,” diye mırıldandım ama içten içe sırıtıyordum, yanaklarım ısınmıştı.

Ellerimi belime koydum; Demir kedisiyle konuş

Yorumlar

• Turan Kızılaya: Dışarı çıkarken serin havanın seni es geçmemesi üzücü hissettiriyor doğru
• aleyna dede: Bazen o kadar öfkelisin ki hilal bile yanında duramıyor gibi geliyor
• Tuğba Derya Erdoğan: Oda ne hale gelmiş böyle kendi eşyalarının yapılanmadan geçmesi sinir bozucu
• vulkanx tt: annenin senin odanı vermesi gerçekten düşmanlık sayılır ona bir şey demediniz mi?
• Ebru Rüzgar: egenin seni merak etmesi hoş ama durum buraya ne zaman döndü ki?
• Metin Taner Yavuz: kedi kazası olayında o anki korku şahaneydi ama demir o kadar da tanıdık gelmiyordu
• Ege Korkmaz: Elinle temaşa ettiğin geniş odanın hilale verilmesine fiziksel tepkin nasıl böyle oldu?