2. Bölüm — Beklenmeyen İstek

Kırgınım

Aradan haftalar geçmişti.

Artık ondan bir şey beklememeye çalışıyordum.

Ta ki bir akşam telefonumun ekranında onun adını görene kadar.

“Sana arkadaşlık isteği gönderdi.”

Bir süre sadece ekrana baktım.

Kalbim hızlandı.

“Yanlışlıkla mı attı?”

Hayır.

İstek duruyordu.

Geri çekmemişti.

Peki neden?

Bunca zaman sonra neden?

Aklımdan onlarca ihtimal geçti.

Belki merak etmişti.

Belki özlemişti.

Belki sadece ne yaptığımı görmek istemişti.

Belki de...

Belki de hiçbir anlamı yoktu.

Ama insan sevdiği biri söz konusu olduğunda, küçücük bir hareketin içine bin tane anlam sığdırabiliyordu.

Sonunda isteğini kabul ettim.

Bu kez ona yazmadım.

Çünkü daha önce hep ilk adımı atan bendim.

Şimdi biraz beklemek istedim.

Eğer gerçekten konuşmak istiyorsa...

Bu kez o gelsin istedim.

Ve geldi.

Konuşmaya başladık.

İlk başta her şey garipti.

Sanki aramızda hiç yaşanmamış gibi davranmaya çalışıyorduk ama ikimiz de geçmişin hâlâ orada olduğunu biliyorduk.

Bir mesaj geldiğinde gülümsüyordum.

Sonra kendime kızıyordum.

“Daha dün kırılmıştın,” diyordum içimden.

Ama kalp bazen mantığın kurallarını dinlemiyordu.